Τρίτη 8 Σεπτέμβρη 2009

Από τον περασμένο Δεκέμβρη ζούμε μια συντονισμένη προσπάθεια των δυνάμεων του συστήματος να χτυπηθεί με κάθε τρόπο ο ΣΥΡΙΖΑ, ακριβώς γιατί έβλεπαν σ’ αυτόν μια δυναμική -που ξεκίνησε το 2007 και έφτασε να απειλεί το δικομματικό σύστημα το 2008- που μπορούσε να αναταράξει τα ήρεμα νερά του πολιτικού συστήματος, να αφυπνίσει συνειδήσεις, να βρεθεί δίπλα και μαζί με τους εργαζόμενους και τη νεολαία στους αγώνες που θα ξετυλίγονται. Έβλεπαν έναν εν δυνάμει επικίνδυνο αντίπαλο, μια εν δυνάμει πραγματική ριζοσπαστική αριστερά, μια νέα ανεξάρτητη πολιτική δύναμη με δυνατότητα ανατροπής του πολιτικού σκηνικού.

Σ’ αυτή τη συστηματική προσπάθεια χτυπήματος του ΣΥΡΙΖΑ βοήθησε η από τα μέσα υπονόμευσή του από δυνάμεις του ΣΥΝ που είτε υπέσκαπταν και αναιρούσαν τα αριστερά του χαρακτηριστικά, είτε κινούνταν σε μια επικοινωνιακή -επί της ουσίας απολίτικη- κατεύθυνση. Αυτή η διπλή επίθεση αφού οδήγησε στο αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, συνεχίστηκε με μεγαλύτερη ένταση μέχρι σήμερα. Αν δεν ανακοπεί, οδηγεί σε πορεία ουσιαστικής διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη στιγμή. Στην κοινωνία υπάρχει μεγάλη δυσαρέσκεια και οργή, υπάρχουν πολλά και άλυτα από τους διαχειριστές του συστήματος προβλήματα, σχεδιάζεται πόλεμος ενάντια στους εργαζόμενους και τη νεολαία με τις διαρθρωτικές αλλαγές, και τις κυβερνήσεις που θα σκαρώσουν. Σε αυτή τη στιγμή είναι αναγκαία η παρουσία και δράση μιας ενωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς, και ακόμη περισσότερο υπάρχουν οι όροι για μία μεγάλη αντισυστημική ριζοσπαστική αριστερά που θα βάζει τη σφραγίδα της στις κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις.

Η απόφαση του ΣΥΝ αποτελεί μια πρόταση κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του ΣΥΝ, και η υιοθέτησή της στις 6/9/2009 από την πλειοψηφία των συνιστωσών, πισωγυρίζει ακόμα περισσότερο τον ΣΥΡΙΖΑ, γυρνώντας τον στην εποχή Κωνσταντόπουλου.

Η απόφαση αυτή συνιστά χειρισμό (τόσο της υγιούς βάσης του ΣΥΝ, όσο και του ΣΥΡΙΖΑ) κι όχι υποχώρηση ή ενωτική διάθεση από πλευράς του ΣΥΝ, γιατί δεν διασφαλίζεται το αριστερό ριζοσπαστικό πρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ ούτε στη γραμμή και τα συνθήματα, ούτε στη δημόσια εκπροσώπηση, ούτε πολύ περισσότερο στην κατάρτιση των ψηφοδελτίων και στην κοινοβουλευτική ομάδα -αν προκύψει τέτοια. Γιατί δεν απαντάει στις ανησυχίες και τον προβληματισμό του κόσμου και των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ που αναρωτιούνται γιατί να συμβάλουν στην ανάδειξη βουλευτών που υιοθετούν και ψηφίζουν δεξιές θέσεις ή που δηλώνουν πως είναι ανοιχτοί σε συνεργασίες με το ΠΑΣΟΚ (νωπές ακόμα οι δηλώσεις Φιλίνη-Ψαριανού). Γιατί σ’ αυτή την πρόταση δεν υπάρχει τίποτα που έστω να προσπαθεί να δεσμεύσει πολιτικά τους «συνήθεις ύποπτους» για τα κεντροαριστερά σενάρια και τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ είτε με «μεταγραφές» τους προς αυτό, είτε ψηφίζοντας επίμαχα νομοσχέδια. Πράξεις που στο άμεσο μέλλον θα χρωματίσουν και στιγματίσουν όχι μόνο τους ίδιους αλλά και το ίδιο το εγχείρημα.

Η αποδοχή της πρότασης του ΣΥΝ ψαλίδισε για άλλη μια φορά τη δυνατότητα να υπάρξει ο πραγματικός ΣΥΡΙΖΑ και όχι το κακέκτυπο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Άλλωστε η θεωρούμενη «υποχώρηση» του ΣΥΝ (που έγινε ακριβώς γιατί δεν «έβγαιναν τα κουκιά», αλλά και για να κατευναστούν οι αντιδράσεις της βάσης του) έχει ημερομηνία λήξης στις 4/10 είτε μπει στη Βουλή με μια κοινοβουλευτική ομάδα μάλλον αποκλειστικά του ΣΥΝ και επικεφαλής τον πρόεδρό του, είτε δεν μπει οπότε θα αναζητηθούν άλλα σωσίβια (πχ. Οικολόγοι Πράσινοι) για το μέλλον.

Θεωρούμε ότι η αποδοχή της πρότασης του ΣΥΝ από την πλειοψηφία των συνιστωσών σημαίνει ότι χάθηκε μια σημαντική ευκαιρία για να βγει ο ΣΥΡΙΖΑ απ’ αυτή τη δύσκολη κατάσταση και να προχωρήσει με έναν πραγματικό αριστερό ριζοσπαστικό προσανατολισμό. Χάθηκε μια σημαντική ευκαιρία να ξανακερδηθεί ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ που έχει απογοητευτεί, χάθηκε το συγκριτικό πλεονέκτημα να περιορίσουμε το ΚΚΕ να μην μονοπωλεί το χώρο της αριστεράς, χάσαμε τη δυνατότητα απεύθυνσης στην «άλλη αριστερά», αλλά και -πολύ πιο σημαντικό- χάσαμε τη δυνατότητα όχι απλά να μην βοηθήσουμε στην αυτοδυναμία του ΠΑΣΟΚ, αλλά να δημιουργήσουμε τουλάχιστον ευήκοα ακροατήρια στον αντιδεξιό ή και αντιδικομματικά δυσαρεστημένο κόσμο. Χάσαμε μια ευκαιρία να αλλάξουμε τα πράγματα στην αριστερά, να έχουμε μια ενότητα στη βάση της υπηρέτησης των λαϊκών αγώνων και συμφερόντων κι όχι μια καρικατούρα ενότητας στη βάση της υπηρέτησης των εκλογικών αναγκών του ΣΥΝ.

Κατανοούμε απόλυτα τους φόβους, τις ανησυχίες, τις αρνήσεις και τα ερωτηματικά που έχουν σύντροφοι, φίλοι και ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ, τόσο για τα κεντροαριστερά σενάρια και τη στάση απέναντι στο ΠΑΣΟΚ, όσο και για τη διάλυση του εγχειρήματος. Γιατί μπορεί να αποφύγαμε τη διάσπαση, αλλά δεν έχουμε αποφύγει τη διάλυση όχι απλά του εγχειρήματος, αλλά και της ιδέας για μια ενωτική αντισυστημική και μεγάλη αριστερά.

Σε κάθε περίπτωση, το ζήτημα του προσανατολισμού και του χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ θα ξανατεθεί την επομένη των εκλογών. Μια αριστερά ανύπαρκτη μπροστά στις εξαιρετικά σημαντικές εξελίξεις είναι κίνδυνος ορατός. Και εδώ προτείνουμε τη διεξαγωγή πανελλαδικής σύσκεψης στις 19-20 Οκτώβρη όπου να συζητηθούν τα ζητήματα του εκλογικού αποτελέσματος, του πολιτικού πλαισίου και της κατεύθυνσης του ΣΥΡΙΖΑ, παράλληλα με αυτά της οργανωτικής λειτουργίας και συγκρότησης.

Παραμένουμε ενεργοί σε αυτό και θα παλαίψουμε να συνεχίσει όχι όπως πριν

Η τρίτη συνεδρίαση έγινε στις 22/6, παρουσία πολύ κόσμου και με μια συγκέντρωση κάτω από τα γραφεία της Βαλτετσίου. Ο Αλέκος Αλαβάνος ανακάλεσε την παραίτησή του και άνοιξε μια διεργασία που πρόβλεπε: α) την κατάρτιση ενός κειμένου εκτιμήσεων της Γραμματείας για άνοιγμα της συζήτησης στις συνελεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ, που έπρεπε να πραγματοποιηθούν άμεσα, β) τη σύγκληση ενός πανελλαδικού σώματος στις 11-12 Ιούλη με δύο θέματα (εκτίμηση εκλογών/πολιτική κατάσταση και προετοιμασία οργανωτικής συνδιάσκεψης), και γ) προχώρημα για τη σύγκληση Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης το φθινόπωρο. Η τέταρτη συνεδρίαση έγινε στις 25/6. Συζητήθηκε κείμενο που παρουσίασε η επιτροπή (Π. Κλαυδιανός, Χ. Παπαδόπουλος, Ρ. Ρινάλντι), έγινε συζήτηση και ακούστηκαν παρατηρήσεις.

Η πέμπτη συνεδρίαση έγινε στις 1/7. Σ’ αυτήν τέθηκαν από πλευράς ΣΥΝ τα ακόλουθα ζητήματα: α) Να αναβληθεί για μια βδομάδα το πανελλαδικό σώμα, β) Να απαλειφθούν 5 σημεία από το κείμενο για να γίνει δεκτό σαν απόφαση της Γραμματείας. Η απαλοιφή των 5 σημείων (κριτική στους Πράσινους, αναφορά στο ευρωψηφοδέλτιο, ζήτημα «δυαρχίας», αναφορά στον «αριστερό πόλο», κριτική στην Ανανεωτική Πτέρυγα) απονεύρωνε σφοδρά το ήδη αρκετά περιγραφικό κείμενο, και πολιτικά εξέθετε τη Γραμματεία στη βάση του ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι η Γραμματεία δεν κατέληξε σε απόφαση, γεγονός που χαρακτηρίστηκε αρνητικά από όλες τις άλλες συνιστώσες, και έγινε λόγος για φίμωση του ΣΥΡΙΖΑ και για εκδήλωση μεγάλης κρίσης στο εσωτερικό του (βλ. δίπλα ολόκληρο το κείμενο της επιτροπής – τα 5 σημεία που ζήτησε ο ΣΥΝ να απαλειφθούν παρατίθενται με έντονα πλάγια γράμματα).

Δηλαδή, μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα ο ΣΥΝ ήρθε αντιμέτωπος με το σύνολο σχεδόν των υπόλοιπων συνιστωσών στη Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ.

Η πρώτη φορά αφορούσε τα περίφημα «δύο δικαιώματα» που πρόβαλε σαν καταστατικές αρχές του ΣΥΡΙΖΑ (βλ. τις δηλώσεις του Μανώλη Γλέζου σχετικά με το ζήτημα, καθώς και την εισήγηση του Γιάννη Θεωνά στη συνεδρίαση της 22/6, που δημοσιεύουμε στις επόμενες σελίδες και ξεκαθαρίζουν μια και καλή με το θέμα αυτό). Μάλιστα από τον ΣΥΝ, μάλλον για να διασκεδαστούν οι εντυπώσεις, έγινε λόγος για «δημοκρατία των μελών, όλων των μελών» και ότι αφού «αμφισβητούνται οι αρχές λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ» τότε «θα τα δούμε όλα από την αρχή» (βλ. στις επόμενες σελίδες και σχετικό απόσπασμα από την παρέμβαση του Αλέξη Τσίπρα στη Γραμματεία της 22/6).

Η δεύτερα φορά ήταν το μπλοκάρισμα, με την απαίτηση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΝ να φύγουν 5 σημεία από το κείμενο της επιτροπής για να βγει ως απόφαση του ΣΥΡΙΖΑ. Εδώ πια έχουμε μια πολιτική μετατόπιση στα ηγετικά κλιμάκια του ΣΥΝ: Φιμώνει τον ΣΥΡΙΖΑ για να προχωρήσει ο συμβιβασμός που γίνεται στο εσωτερικό του με την Ανανεωτική Πτέρυγα (τη στιγμή που αυτή κλιμακώνει τον «αντιαριστερίστικο» αγώνα της) και αντιμετωπίζει με καχυποψία κάθε πρόταση και κείμενο, διαδίδοντας ό,τι θέλει στο εσωτερικό του ΣΥΝ, ενώ διάφορες νομαρχιακές του ΣΥΝ έχουν αρχίσει να δημοσιεύουν αποφάσεις τους στον τοπικό Τύπο. Αυτή η φίμωση, και στην πράξη ακύρωση του ΣΥΡΙΖΑ, ακύρωση της δυνατότητας της Γραμματείας να έχει άποψη σε μια στιγμή κρίσης, είναι ό,τι χειρότερο και δημιουργεί ακόμα πιο βαρύ κλίμα.

Αυτός ο διπλός τραυματισμός του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι τυχαίος, ούτε αποτέλεσμα απειρίας. Είναι αποτέλεσμα των νέων συσχετισμών που δημιουργούνται στο εσωτερικό του ΣΥΝ για να αντιμετωπίσουν την κρίση τους, για να αντιμετωπίσουν προσωρινά τον Α. Αλαβάνο.

Με βάση τα παραπάνω και τη ρήξη του ΣΥΝ με τη Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ δημιουργείται μια άκρως επικίνδυνη κατάσταση για το μέλλον και την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ. Στην πράξη ο γάμος Ρεύματος και Ανανεωτικής Πτέρυγας στα ανώτατα κλιμάκια υπό τον Α. Τσίπρα οδηγεί σε μια πλατφόρμα δεξιάς μετατόπισης – και, στην πράξη, μια ουσιαστική εφαρμογή της γραμμής Κύρκου για το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ.

Είναι υπερβολικά όλα αυτά; Οι μέχρι τώρα όχι πετυχημένες προσπάθειες να εφαρμοστεί το σύνθημα «ισχυρός ΣΥΝ για ισχυρό ΣΥΡΙΖΑ» σημαίνουν μια αλαζονική πρακτική αδιαφορία για το ΣΥΡΙΖΑ και τις διαδικασίες του, σαν να έχει παρθεί μια απόφαση που λέει «ή ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι τσιφλίκι του ΣΥΝ ή δεν τον πολυχρειαζόμαστε». Την ίδια στιγμή θα δίνονται όρκοι ότι είναι «στρατηγική επιλογή ο ΣΥΡΙΖΑ».

Έτσι ο Αλέκος Αλαβάνος θα διαβάλλεται μέσα από άρθρα και «ενημερώσεις» ως πολύ κοντινός προς την Ανανεωτική Πτέρυγα και ως εισηγητής ενός ανοίγματος προς το ΠΑΣΟΚ – την ίδια στιγμή που ο «γάμος» ρεύματος και ανανεωτών θα φιμώνει τον ΣΥΡΙΖΑ και θα πραγματοποιεί ανοίγματα προς τους Πράσινους. Αλήθεια, μάθαμε από τις εφημερίδες ότι ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Τάσος Κουράκης χαιρέτισε το συνέδριο των Πράσινων στη Θεσσαλονίκη εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ. Πότε αποφασίστηκαν αυτά; Τι είπε εκεί; Άγνωστο!

Είναι γεγονός ότι έχουμε μπει σε έκτακτη κατάσταση στο ΣΥΡΙΖΑ. Το παρόν και το μέλλον είναι σε αμφισβήτηση, παρά τους όρκους. Ακυρώνονται πολλά που είχαν κατακτηθεί, μόνο και μόνο για να καταναλωθεί μια κρίση ηγεσίας στον ΣΥΝ και ο πόλεμος ανάμεσα στις πτέρυγές του. Ο «ισχυρός ΣΥΝ» (πρακτικά η συνένωση – συμμαχία μηχανισμών και τάσεων) έρχεται για άλλη μια φορά σε αντιπαράθεση με το ενωτικό ριζοσπαστικό εγχείρημα. Μόνο που αυτή τη φορά είναι πιο σκληρά τα επίδικα, και φαίνεται ότι έχει χαθεί η μπάλα και η λογική.

Σε έκτακτες καταστάσεις χρειάζονται έκτακτα μέτρα για την αντιμετώπισή τους. Η επιμονή στις αποφάσεις που έχει πάρει η Γραμματεία και οι Πανελλαδικές Συνδιασκέψεις του ΣΥΡΙΖΑ είναι ένας μπούσουλας. Η συγκρότηση μιας επιτροπής αποτελούμενης από 2-3 μέλη της κοινοβουλευτικής ομάδας, από τον πρόεδρο και τον γραμματέα του ΣΥΝ και από 4-5 μέλη της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, θα μπορούσε πιθανά να οδηγήσει σε εκτιμήσεις και προτάσεις για πλαίσιο και πρωτοβουλίες που θα δίνουν συνέχεια στο εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ. Η σιωπή μπροστά στην κρίση αυτή, όπως και η στοίχιση γύρω από τις κομματικές επετηρίδες και τάσεις, δημιουργούν περισσότερα προβλήματα από αυτά που υποτίθεται ότι επιλύουν.

Η ΚΟΕ στάθηκε με ευθύνη σε όλες αυτές τις συνεδριάσεις και εξελίξεις. Πήρε καθαρή και ανοικτή θέση για όλα τα ζητήματα και είπε την άποψή της. Διοργάνωσε μία συνέντευξη τύπου όπου εξήγησε τις θέσεις της και, στα πλαίσια του φεστιβάλ Resistance 2009, διοργάνωσε μια συζήτηση για τα προβλήματα αυτά (βλ. «Σελίδες της Αριστεράς» στο παρόν φύλλο). Προσπάθησε να υπάρχουν κείμενα και καταλήξεις από την πλευρά της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ (ανακοίνωση μετά τις εκλογές, τοποθέτηση για παραίτηση Αλαβάνου, κείμενο εκτιμήσεων για τις ευρωεκλογές). Στήριξε και στηρίζει κάθε προσπάθεια να προχωρήσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Στις επόμενες σελίδες θα βρείτε ένα ενδιαφέρον υλικό από τοποθετήσεις και απόψεις σχετικά με τα θέματα αυτά. Τα περισσότερα δεν είναι γνωστά και έχουν το χαρακτήρα του ντοκουμέντου, ώστε να κρίνει ο καθένας πιο ουσιαστικά και προσεκτικά.

Η κρίση αυτή δεν είναι απλώς μια κρίση ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ ή διαφωνιών ανάμεσα σε συνιστώσες που συναποτελούν το ΣΥΡΙΖΑ. Δηλαδή, δεν έχει απλώς τη διάσταση του καταλογισμού ευθυνών και αναζήτησης αιτιών που οδήγησαν στην εκλογική ήττα. Αυτά από μόνα τους θα μπορούσαν να θεωρηθούν και «φυσιολογική» εξέλιξη ύστερα από ένα κακό αποτέλεσμα.

Υπάρχει κάτι περισσότερο από αυτά στην κρίση αυτή. Το μαρτυρά πρώτα απ’ όλα το τεράστιο ενδιαφέρον που έδειξε η «κοινή γνώμη» για την κρίση αυτή. Απασχολεί και ενδιαφέρει πολύ περισσότερο κόσμο απ’ αυτόν που ψήφισε ή θα μπορούσε να ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ. Για πάνω από 20 μέρες, η κρίση αυτή είναι στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής, και όλοι αναφέρονται ή «ενδιαφέρονται» για την πορεία και την έκβασή της. Θετικά και αρνητικά.

Το τι θα γίνει με το εγχείρημα ΣΥΡΙΖΑ απασχολεί το σύνολο του πολιτικού κόσμου αλλά και ευρύτατου τμήματος της κοινωνίας.

Το ενδιαφέρον και η αγωνία της κοινωνικής και πολιτικής Αριστεράς για το εγχείρημα αυτό είναι δεδομένο και εκφράζεται με πολλούς τρόπους: με θυμό για τις ηγεσίες, με ανησυχία για το τι θα γίνει, με παρεμβάσεις στον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο, με εντυπωσιακή συμμετοχή σε συγκεντρώσεις και διεργασίες. Και τούτο, γιατί οι εκφωνήσεις του ΣΥΡΙΖΑ, η στάση και η πράξη του ΣΥΡΙΖΑ, έστω και υπό τους περιορισμούς που είχαν, αποτελούσαν κάτι διαφορετικό και εναλλακτικό προς την γκρίζα επιχειρηματική και γραφειοκρατική πολιτική. Το αισθητήριο της κοινωνικής Αριστεράς δεν λαθεύει όταν «μυρίζεται» το διαφορετικό στο εγχείρημα αυτό και όταν εξοργίζεται για τοποθετήσεις που θέλουν το «τέλος του ΣΥΡΙΖΑ».

Το ενδιαφέρον του πολιτικού κόσμου -και γενικότερα του κατεστημένου- έγκειται στο ότι ένα ενδεχόμενο τέλος του ΣΥΡΙΖΑ, ως πρωτότυπου και ιδιόμορφου πολιτικού εγχειρήματος ενότητας της ριζοσπαστικής Αριστεράς, θα λειτουργήσει ανακουφιστικά γι’ αυτό. Όχι, δεν κάνουν λάθος. Δεν υπερτίμησαν ένα ροζ εγχείρημα, που θα ‘λεγε κι ο «Ριζοσπάστης», ούτε κλείνει το μάτι ο δικομματισμός σε έναν ασθενή του συνεταίρο. Το πολιτικό και οικονομικό σύστημα, τα ΜΜΕ και τα συγκροτήματα πολέμησαν με συνέπεια το ΣΥΡΙΖΑ εδώ και καιρό, και θέλησαν την εξαφάνισή του. Ο λόγος είναι προφανής: Η συνάντηση της πολιτικής και κοινωνικής Αριστεράς σε συνθήκες κρίσης είναι επικίνδυνο μείγμα, και δεν επιτρέπονται τέτοια παραδείγματα. Αντίθετα, οι αβρότητες και οι έπαινοι προς το ΚΚΕ και την υπευθυνότητά του μαρτυρούν άλλα πράγματα από αυτά για τα οποία ο «Ριζοσπάστης» φωνασκεί.

Επομένως, το ενδιαφέρον για την κρίση του ΣΥΡΙΖΑ είναι δεδομένο από πολλές πλευρές.

Η εκλογική ήττα και όσα την ακολούθησαν -με σημαντικότερο την παραίτηση και την ανάκλησή της, τελικά, από τον Αλέκο Αλαβάνο- λειτούργησαν και λειτουργούν σαν ένα ισχυρό σοκ για την Αριστερά. Αυτό το σοκ πιθανό να λειτουργήσει ευεργετικά για την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ. Υπό προϋποθέσεις και με όρους.

Το εγχείρημα ΣΥΡΙΖΑ υπέφερε από πολλούς παράγοντες, αλλά ο καθοριστικός σε τελευταία ανάλυση ήταν ότι φορτώθηκε όλα τα προβλήματα και τα αρνητικά που είχε η μεγαλύτερη συνιστώσα. Και αυτά από ένα σημείο κι ύστερα κρατούν το ΣΥΡΙΖΑ καθηλωμένο αντί να βοηθήσουν σε μια εκτίναξη ή και απογείωσή του. Ο ηγεμονισμός του ΣΥΝ επί του ΣΥΡΙΖΑ, η ευρεία αντίληψη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μια εκλογική ομπρέλα του ΣΥΝ, το αποτροπιαστικό «ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ», η μονοπώληση στην εκφορά του πολιτικού λόγου-γραμμής και της εκπροσώπησης στα ΜΜΕ από τις δύο πτέρυγες (Αριστερό Ρεύμα – Ανανεωτική Πτέρυγα), η πεισματική μη εφαρμογή των αποφάσεων των Πανελλαδικών Συνδιασκέψεων του ΣΥΡΙΖΑ, αποθάρρυναν χιλιάδες ανθρώπους που είχαν «ζεσταθεί» με το εγχείρημα και δεν πείστηκαν εκατοντάδες χιλιάδες -που θα έπρεπε- ότι είμαστε διαφορετικοί από τους άλλους.

Οι μετεκλογικές παρεμβάσεις του Α. Αλαβάνου αντικειμενικά δημιουργούν ένα άλλο πλαίσιο και μπορεί να συμβάλουν στο να μετακινηθεί το κέντρο βάρους από την Κουμουνδούρου προς το ΣΥΡΙΖΑ. Οι επιθέσεις που δέχεται εκ των έσω δείχνουν ότι οι μηχανισμοί και οι γραφειοκρατίες θέτουν τα στενά κριτήρια πιο πάνω από τις ανάγκες ενός εγχειρήματος. Και, φυσικά, είναι εντυπωσιακό που η Ανανεωτική Πτέρυγα σύσσωμη, με πρώην προέδρους και ιστορικές φυσιογνωμίες, επιτέθηκε με σφοδρότητα στον Αλέκο Αλαβάνο. Από κοντά και στελέχη του Ρεύματος και της ηγεσίας του ΣΥΝ, που αγκαζέ με την Ανανεωτική Πτέρυγα διαφυλάττουν το «κόμμα» από τις απόπειρες διάλυσής του…

Στην πολιτική υπάρχει και η κατηγορία του «εθελοντικού υποκειμενισμού». Πρόκειται για τον πιο απροκάλυπτο υποκειμενισμό, που ακόμα κι όταν η πραγματικότητα βοά για το αντίθετο, δεν εμποδίζει την πιο φασαριόζικη προβολή των επιθυμιών μας. Ο στόχος των 4 εδρών και το σχέδιο της εύκολης νίκης -και άρα της επιτυχίας- μιας νέας ηγεσίας του ΣΥΝ ήταν μια εκδήλωση «εθελοντικού υποκειμενισμού». Η βεβαιότητα ότι ο Αλαβάνος θα φανεί «συνεπής» και θα παραιτηθεί (τα «Αλέκο, μην παραιτείσαι» ήταν τυπικά) ήταν άλλη μια εκδήλωση του εθελοντικού υποκειμενισμού. Αλλά κυριότερη εκδήλωση τέτοιου υποκειμενισμού είναι η μη κατανόηση του τι θα σήμαινε σήμερα -τώρα- η παραίτηση του Αλαβάνου για το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ και το μέλλον του.

Τη στιγμή αυτή, το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ κινδυνεύει περισσότερο από τους ηγεμονισμούς και χειρισμούς του ΣΥΝ (βλέπε επιθέσεις της Ανανεωτικής Πτέρυγας, που δεν απαντιούνται, και το περίφημο ζήτημα των «δύο δικαιωμάτων», που προβάλλει σαν καταστατικό ο ΣΥΝ, ενιαία πλέον, που τορπιλίζουν την ενότητα – για να λύσει η σημερινή ηγεσία τους λογαριασμούς της με τον Αλαβάνο) και όχι από το «μεσσιανισμό» και την «προσωπολατρεία», αστειότητες που διαδίδουν διάφορα κέντρα.

Η πρώτη δημόσια συζήτηση που έγινε μετά τις εκλογές στο Φεστιβάλ Resistance 2009 της ΚΟΕ έδειξε πολλά και ενδιαφέροντα πράγματα (στις σελίδες της εφημερίδας αυτής θα βρείτε όλα τα πρακτικά της εκδήλωσης). Δημόσια και καθαρά να τεθούν όλα τα ζητήματα. Να κατατεθούν προτάσεις και όχι να υπάρξει χειρισμός των θεμάτων. Να σταματήσει η τρικυμία εν κρανίω και να επικρατήσει η λογική. Να παρθούν πρωτοβουλίες και να τηρηθούν οι διαδικασίες που έχει αποφασίσει η Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ. Ο σεισμός έγινε, οι μετασεισμοί συνεχίζονται, και τώρα, όπως πάντα, η πολιτική πρέπει να είναι στο τιμόνι – και όχι οι μηχανισμοί. Η πολιτική, με την ευρεία έννοια, δηλαδή αυτή που προϋποθέτει τη συμμετοχή όσων θεωρεί ότι θέλει να εκπροσωπήσει ή να εκφράσει. Άρα τον κοινωνικό ΣΥΡΙΖΑ, τη διάχυτη και διάσπαρτη Αριστερά, τους ανένταχτους αγωνιστές, όλες τις συνιστώσες και κόμματα σε ισότιμη βάση και χωρίς αποκλεισμούς.

Η ανάγνωση της συγκυρίας

Στο όποιο τελικό συμπέρασμα για τις ευρωεκλογές, χρειάζεται να παραθέσουμε  στοιχεία αυτοκριτικής: Κάναμε λιγότερα από αυτά που έπρεπε, αργήσαμε σε άλλα, είμαστε περισσότερο επιφυλακτικοί εκεί που έπρεπε να δείξουμε περισσότερο θάρρος, δεν διαβάσαμε πάντα καθαρά τη συγκυρία. Όλα αυτά έχουν συγκεκριμένες εκδηλώσεις που πρέπει να συζητηθούν σ’ όλη την κλίμακα του ΣΥΡΙΖΑ.

Σε συνθήκες οικονομικής κρίσης, το νεοφιλελεύθερο πολιτικό πλαίσιο διατηρείται αλώβητο στο επίπεδο της ευρωπαϊκής ηπείρου, παρά το γεγονός ότι τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη η κρίση τροφοδοτεί συγκρουσιακά πολιτικά φαινόμενα, ενισχύοντας την ανάδειξη ενός αντισυστημικού και ριζοσπαστικού πολιτικού ρεύματος.

Κριτήριο για την πολιτική και εκλογική επιτυχία της Αριστεράς δεν μπορεί να είναι άλλο από το βαθμό στον οποίο μπορεί να εκφράσει στο πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο αυτό το ρεύμα.

Την ίδια στιγμή σ’ ολόκληρη την Ευρώπη συρρικνώνεται η σοσιαλδημοκρατία, συνθλίβεται η κεντροαριστερά, ενισχύεται επικίνδυνα η ακροδεξιά, ενώ υποχωρεί σοβαρά η Αριστερά.

Εξαιρέσεις έχουμε στην Ελλάδα, με την πτώση της ΝΔ και τη σχετική άνοδο του ΠΑΣΟΚ σε ποσοστά (παρά τη μεγάλη πτώση σε ψήφους), και στην Ευρώπη με την άνοδο της Αριστεράς σε Πορτογαλία, Γαλλία, Γερμανία και Ιρλανδία.

Εμείς, ως ΣΥΡΙΖΑ, ενώ σωστά προβλέψαμε την κρίση του δικομματισμού, δεν υπολογίσαμε το ίδιο σωστά την έκταση της αποχής, την αρνητική επίδραση της οικονομικής κρίσης, σε συνθήκες ανασφάλειας και απολύσεων, στην κοινωνική δυναμική – με αποτέλεσμα τη δραματική  κάμψη των κοινωνικών αντιστάσεων.

Ταυτόχρονα, και παρά τα πολλά και σημαντικά μηνύματα (Αγ. Παντελεήμονας, Ν. Ιωνία, Πάτρα, Εφετείο κ.λπ.), δεν εκτιμήσαμε σωστά την άνοδο της Ακροδεξιάς, του ΛΑΟΣ και της Χρυσής Αυγής, που η παρέμβασή τους οικοδομείται γύρω από την εκδοχή του «εθνικού συμφέροντος» και έχει ως εχθρό τους μετανάστες και τα δικαιώματά τους.

Ηδη η ξενοφοβική και αντιμεταναστευτική στάση του ΛΑΟΣ μετατρέπεται σε κυβερνητική πολιτική και υιοθετείται ακόμα και από το ΠΑΣΟΚ με τη «μηδενική ανοχή στη λαθρομετανάστευση» αμέσως μετά τις ευρωεκλογές.

Η ξενοφοβική στροφή του πολιτικού συστήματος αλλάζει τελείως την πολιτική ατζέντα, την οποία πλέον διαμορφώνει σε μεγάλο βαθμό ο ΛΑΟΣ, έχοντας πάρει την πολιτική πρωτοβουλία την οποία για 3 και πάνω χρόνια είχε ο ΣΥΡΙΖΑ.

Χωρίς αμφιβολία, μπορούμε και πρέπει να είμαστε ικανοποιημένοι από στοιχεία της πολιτικής και κοινωνικής δράσης του ΣΥΡΙΖΑ όλη αυτήν την περίοδο. Από τους αγώνες της εκπαιδευτικής κοινότητας και τις μάχες για τη συνταγματική αναθεώρηση, μέχρι την εξέγερση του Δεκέμβρη, χωρίς να υποτιμούμε μερικότερους αγώνες για το Βοτανικό, τα λιμάνια, το λιθάνθρακα, τους μετανάστες, την επισφάλεια, ή τους αγώνες της εργατικής τάξης και της αγροτιάς για το εισόδημα και ασφάλιση.

Είναι σαφές, όμως, ότι δεν καταφέρναμε να δίνουμε συνέχεια στους αγώνες και την πολιτική και κοινωνική δραστηριότητα, με αποτέλεσμα να χάνουμε, συχνά, την πρωτοβουλία – όπως συνέβη στην εξέγερση του Δεκέμβρη, που αυτή πέρασε σε αντιεξουσιαστικές ομάδες, οι οποίες την οδήγησαν σε αδιέξοδους δρόμους, με πολύ σοβαρές συνέπειες και για το κίνημα, αλλά και για την πολιτική και εκλογική επιρροή του ΣΥΡΙΖΑ.

Τελικά, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κατάφερε να παρουσιάσει ένα σαφές στίγμα πολιτικής κατεύθυνσης που να είναι αναγνωρίσιμο και κατανοητό. Το «πού ακριβώς θέλει να το πάει ο ΣΥΡΙΖΑ;» σαν ερώτημα είχε πολλές και αμφίσημες ερμηνείες. Το ερώτημα αυτό εντείνονταν από την αμφισβήτηση της γραμμής και της φυσιογνωμίας του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία γίνονταν και από το εσωτερικό του.

Η Αριστερά και ο ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές

Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών είναι άσχημο συνολικά για την Αριστερά. Όλες της οι δυνάμεις είχαν πτώση σε ψήφους, ποσοστά και ευρωβουλευτές.

Το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι η Αριστερά, και δη η ριζοσπαστική Αριστερά, δεν κατορθώνει να εκφράσει από τα αριστερά ένα κοινωνικό ρεύμα αμφισβήτησης και καταδίκης του νεοφιλελευθερισμού και δικομματισμού.

Η Αριστερά, και ειδικότερα ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν μπόρεσε να αποκωδικοποιήσει ή να διεμβολίσει  την αστική πολιτική μπροστά στις ευρωεκλογές.

Η αστική πολιτική με τη βοήθεια, κυρίως, των ηλεκτρονικών ΜΜΕ συμπυκνώθηκε σε τρία επίπεδα:

α) Ειδικός χαρακτήρας των ευρωεκλογών (όχι καθαρά ευρωεκλογές – ούτε ακριβώς εθνικές), καμιά συζήτηση για Ευρώπη, βάρος στη δραστηριότητα των αρχηγών των κομμάτων όπως στις εθνικές εκλογές, αναφορές, σχεδόν αποκλειστικά, στην εσωτερική πολιτική.

β) Προβολή της αποχής.

γ) Προβολή και πριμοδότηση των Πρασίνων, ως ενός εν δυνάμει κυβερνητικού εταίρου και για τους 2 πόλους του δικομματισμού (κατά δήλωσή τους μάλιστα).

Για το δικομματισμό είναι επιτυχία η καθήλωση της Αριστεράς, και ειδικά το χαμηλό ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ, στον οποίο διείδε μια εν δυνάμει απειλή, μια μη ελέγξιμη πολιτική δύναμη, ένα εγχείρημα που κάνει πραγματική αντιπολίτευση μέσα και έξω από τη Βουλή και άρα έπρεπε με κάθε τρόπο να κοντύνει.

Στην κατεύθυνση αυτή χρησιμοποίησαν όλα τα μέσα και αξιοποίησαν κάθε υπαρκτό ή ανύπαρκτο λάθος μας, τις ελλείψεις και ανεπάρκειές μας.

Για το εκλογικό αποτέλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ

Σε σχέση με τους στόχους που είχαν τεθεί, το 4,7% ήταν μια αποτυχία. Στην αρχή είχαμε μιλήσει για 4 ευρωβουλευτές (δηλαδή ποσοστό άνω του 15%), μετά κάναμε λόγο για 3 ευρωβουλευτές, τρίτο κόμμα, διψήφιο ποσοστό και αργότερα για «το μεγαλύτερο ποσοστό που πήρε ποτέ η ανανεωτική αριστερά». Το τελικό αποτέλεσμα ήταν πολύ μακριά από τους στόχους αυτούς.

Η αντίληψη για μια εύκολη εκλογική νίκη, που θα οδηγούσε σε αλλαγή υπέρ μας του συσχετισμού μέσα στην Αριστερά και σε μια μεγαλύτερη ομάδα ευρωβουλευτών, ήταν να μην πάρουμε υπόψη μας τα σοβαρά μηνύματα και να μην φανταστούμε πως τα λάθη, οι αστοχίες, οι ανεπάρκειες θα μεγεθύνονταν.

Η αντίληψη αυτή επηρέασε και τον τρόπο που πολιτευτήκαμε και κάναμε την προεκλογική  μας καμπάνια και αγνόησε τη γενική εικόνα του χώρου μας από το Δεκέμβρη και ύστερα μέσα στην κοινωνία.

Επαναλαμβανόμενες αμφισημίες για τις συμμαχίες και τη γραμμή μας θόλωσαν το πολιτικό μας στίγμα σε μια κρίσιμη περίοδο. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ξεχώρισε σαν το κόμμα που αντιμάχεται την κρίση, που έχει πρόγραμμα για την άμεση ανακούφιση των εργαζομένων, πως είναι η μόνη πραγματική αντιπολίτευση. Η φυσιογνωμία του νοθεύονταν από το αν και πόσο θα συνεργαστεί και πότε με το ΠΑΣΟΚ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ τραυματίστηκε στα μάτια της κοινωνίας από τις εσωτερικές διαμάχες, πρώτα στον ΣΥΝ για τον καθορισμό του ευρωψηφοδελτίου και στη συνέχεια από τις διαμάχες και τις δηλώσεις που γίνονταν για το «παζάρι» μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ.

Η εικόνα της καρατόμησης του «καλύτερου» ευρωβουλευτή δουλεύτηκε τόσο από τα ΜΜΕ, όσο και από στελέχη του χώρου μας. Η τοποθέτηση στην δεύτερη θέση μιας «αντιευρωπαίας» συμπλήρωνε την εικόνα που ήθελαν να προβάλουν όσοι αμφισβητούσαν το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ.

Κάναμε πολύ λίγα για να απαντήσουμε σε τέτοιες επιθέσεις. Δεν προβληθήκαμε σαν ένα ανταγωνιστικό ψηφοδέλτιο, σαν μια διαφορετική πολιτική δύναμη που έχει πολιτικές προτάσεις για την κρίση, την εργασία, το περιβάλλον, τα δικαιώματα και ζητά την πλήρη στήριξη από ένα μέρος του εκλογικού σώματος.

Αντίθετα, οι δικές μας αντιφάσεις επέτρεψαν στα ΜΜΕ να μας ταυτίσουν με το αστικό πολιτικό προσωπικό και να διασπείρουν το επιχείρημα «όλοι ίδιοι είναι».

Συνολικά υποτιμήσαμε την επίθεση και τον παρατεταμένο πόλεμο που μας έκαναν. Το τελευταίο 20ήμερο η προπαγάνδα «πέφτει – πέφτει ο ΣΥΡΙΖΑ», που ενορχηστρωμένα έκαναν ΜΜΕ και δημοσκοπικές εταιρείες, έφεραν μια πολύ άσχημη ψυχολογική κατάσταση στον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ. Οφείλαμε να το είχαμε αντιληφθεί και να είχαμε προετοιμάσει την αντεπίθεσή μας, για να αλλάξει το κλίμα και να συσπειρωθεί ο κόσμος.

Μεσούσης της προεκλογικής περιόδου αντιμετωπίσαμε το πρόβλημα της «δυαρχίας». Δόθηκαν κάποιες λύσεις, αλλά όταν ένα τέτοιο πρόβλημα προκύπτει στην πιο καίρια στιγμή της εκλογικής μάχης, παίζει αναμφισβήτητα το ρόλο του.

Η έλλειψη σαφούς πολιτικού στίγματος, η μη εκμετάλλευση της προγραμματικής δουλειάς που είχε γίνει πριν, οδήγησε σε μια επικοινωνιακή πολιτική με άνευρα και γενικόλογα συνθήματα.

Η προβολή, την τελευταία εβδομάδα, της γραμμής του «τρίτου πόλου» δεν μπόρεσε να αντιστρέψει την κατάσταση, και ο τρόπος που διατυπώθηκε γέννησε κι άλλα προβλήματα αντί να λύσει τα υπαρκτά.

Συνοψίζοντας: Η κεντρική εκλογική επιτροπή δεν έπαιξε το ρόλο του ενιαίου κέντρου αποφάσεων, υπολειτούργησε και δεν έλυσε πολιτικά ζητήματα. Δεν είχαμε σαφές πολιτικό στίγμα. Δεν θέσαμε μια πολιτική ατζέντα κεντρικών ζητημάτων, και ειδικά μέτρα για την κρίση. Δεν είμαστε ένα ανταγωνιστικό ψηφοδέλτιο. Δεν αξιολογήσαμε ορισμένα μηνύματα (π.χ. φοιτητικές εκλογές). Δεν είχαμε σχέδιο για την αντιμετώπιση επιθέσεων ή αντιστροφή αρνητικών παραγόντων. Είχαμε εικόνα μιας εύθραυστης ενότητας και όχι ενός μαχόμενου εγχειρήματος, το οποίο έπρεπε και άξιζε να υποστηριχτεί.

Αντίθετες απόψεις στο εσωτερικό μας

Είναι δεδομένο ότι ένα τμήμα των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ έβαλε ανοικτά ενάντια στην κοινή μας προσπάθεια.

Συνοπτικά, τα επιχειρήματα που χρησιμοποιήθηκαν και κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου και μετά τα αποτελέσματα, είναι τα παρακάτω:

«Η επί μακρόν αδυναμία διαμόρφωσης από τον ΣΥΝ ενός σταθερού και σαφούς πολιτικού σχεδίου, η αδικαιολόγητη αλαζονεία και αμετροέπεια στις περιόδους της δημοσκοπικής μας έκρηξης, η απομάκρυνσή μας από τη στρατηγική του δημοκρατικού δρόμου, τα λάθη και οι παραλείψεις μας στην περίοδο του Δεκέμβρη και η εγκατάλειψη του αριστερού ευρωπαϊσμού και στην Ευρωδιακήρυξη και στο ευρωψηφοδέλτιό μας είναι βασικές αιτίες της σημερινής μεγάλης εκλογικής μας υποχώρησης».

Αυτές οι εκτιμήσεις συνοδεύονται με ισχυρισμούς περί τέλους του ΣΥΡΙΖΑ, και ταυτόχρονη αμφισβήτηση όλων των θέσεων και διακηρύξεων του.

Για όλους εμάς που αποτελούμε το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ το δικαίωμα της κριτικής είναι αναφαίρετο, αλλά ταυτόχρονα αποτελεί καθολική υποχρέωση η πολιτική δέσμευση στις κοινές μας θέσεις.

Τα μετά τις ευρωεκλογές

Θα ήταν λάθος, κρίσιμο μάλιστα, αυτή τη στιγμή να μη συνδέσουμε τη συζήτησή μας με οργανωτικά μέτρα που θα αναβαθμίζουν τη λειτουργία μας και με πρωτοβουλίες που θα εντάσσουν τις δυνάμεις μας στους αγώνες αυτής της περιόδου. Είτε αυτοί υπάρχουν, είτε εκκινήσουν με δική μας πρωτοβουλία.

Πρώτον, τα οργανωτικά. Είναι κοινή η διαπίστωση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ υστερεί στον τομέα αυτό. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως πολιτικός οργανισμός κοινής δράσης και πολιτικής συνεργασίας όλων των ιδεολογικών και πολιτικών ρευμάτων της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, χρειάζεται να έχει πολλούς διαύλους επικοινωνίας με τον κόσμο του και να εξασφαλίζει ικανοποιητικούς όρους  οργάνωσης και λειτουργίας σ’ όλα τα επίπεδα.

Στο Πανελλαδικό Σώμα, τώρα, εκτός από τις εκτιμήσεις για τα αποτελέσματα των εκλογών, χρειάζεται να διατυπωθούν σκέψεις και κατευθύνσεις για την οργανωτική ανασυγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ, που θα συζητηθούν σ’ όλη την κλίμακα της οργάνωσης ενόψει της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του φθινοπώρου.

Συζήτηση που ασφαλώς θα επιβεβαιώσει την υποχρέωση να εφαρμοσθούν παλαιότερες ομόφωνες αποφάσεις, που ακόμη δεν έχουν υλοποιηθεί και αφορούν τις αποφάσεις της 1ης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης, σχεδόν στο σύνολό τους. Αναφέρουμε ενδεικτικά σπουδαίες εκκρεμότητες όπως η ίδρυση ικανού Γραφείου Τύπου, η ανάπτυξη Κλαδικών Οργανώσεων, που συνδέεται με την ενίσχυση της κοινωνικής μας παρέμβασης, ιδίως στα συνδικάτα, η ανάπτυξη του ΣΥΡΙΖΑ στις μικρότερες πόλεις και συνοικίες, ή ακόμη η έκδοση περιοδικού.

Δεύτερο, η πολιτική και κοινωνική παρέμβαση. Όπως είναι γνωστό θα συγκληθεί Πανελλαδική Συνδιάσκεψη το φθινόπωρο, η οποία θα συζητήσει τα πιο σοβαρά ζητήματα που έχουν τεθεί όσον αφορά την πορεία ανάπτυξης του ΣΥΡΙΖΑ. Η επιτυχία της, όμως, συνδέεται άμεσα με το πόσο θα έχουν προχωρήσει τα προγενέστερα βήματα, μερικά από τα οποία ήδη αναφέρθηκαν.

Στο πολιτικό και κοινωνικό πεδίο θα πρέπει άμεσα να σχεδιαστεί η παρέμβασή μας. Στο κεντρικό πεδίο αυτό αφορά την παρέμβαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, καθώς επίσης και τις πρωτοβουλίες που θα πάρει η Γραμματεία. Όμως, μεγάλο μέρος της εργασίας αυτής πρέπει να αναληφθεί από τις τοπικές οργανώσεις.

Είναι ζωτικής σημασίας αυτή τη στιγμή ο ΣΥΡΙΖΑ να μην μείνει αδρανής ως το φθινόπωρο. Να σκεφθούμε πώς θα βρούμε τρόπους και θέματα για τη δράση μας που να προσιδιάζουν στο καλοκαίρι. Ενδεικτικά αναφέρουμε: κρίση, εργασία-ανεργία, μετανάστες, μετανάστριες, γυναικεία εργασία, ρατσισμός, νεολαία, η καθημερινότητα της πολιτιστικής ζωής, τουρισμός, αθλητισμός, περιβάλλον, μέσα ενημέρωσης και Αριστερά, πολιτιστική τοπικότητα και Αριστερά, η Αριστερά στην Ευρώπη μετά τις εκλογές κ.ά.

Βρισκόμαστε μπροστά σε μια γενική παγκόσμια κρίση που αγκαλιάζει και θα αγκαλιάζει μια ιστορική εποχή, που δημιουργεί αναταράξεις και ανατροπές. Υπάρχει ο κόσμος πριν από την κρίση και θα υπάρξει ένας άλλος κόσμος μετά την κρίση. Γενική κρίση σημαίνει συνολικά πρόβλημα και αμφισβήτηση της αρχιτεκτονικής όλου του συστήματος. Κάθε γενική κρίση αποδεσμεύει λανθάνουσα ενέργεια και είτε υποκινεί τους εργαζόμενους σε ριζοσπαστική κατεύθυνση και δράση, είτε δημιουργεί φόβο και σπρώχνει στη συντηρητικοποίηση.

Εμάς σαν Αριστερά μας ενδιαφέρει ποιο από αυτά τα δύο ενδεχόμενα θα επικρατήσει. Ποιοι δηλαδή θα είναι οι όροι και οι προϋποθέσεις, προς τα πού θα στραφούν οι εργαζόμενοι – στο ριζοσπαστισμό ή στη συντηρητικοποίηση;

Πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την κρίση; Αντιγράφοντας το κεφάλαιο: Το κεφάλαιο αντιμετωπίζει την κρίση σαν μια ευκαιρία. Οι όροι διάσωσης που προτείνει είναι χειρότεροι από τους όρους που οδήγησαν στην κρίση, γιατί το κεφάλαιο την αντιμετωπίζει σαν μια ευκαιρία για να κάνει πράγματα που δεν έκανε πριν. Και το κρίσιμο ερώτημα για την Αριστερά είναι το αν θα αντιμετωπίσει την κρίση σαν μια ευκαιρία -έστω επικίνδυνη- για την αλλαγή των κοινωνικών συσχετισμών, την αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών, την προβολή του σοσιαλισμού σαν εναλλακτικό σχέδιο.

Βρισκόμαστε στο τέλος ενός ακόμα μύθου, του μύθου του οργανωμένου καπιταλισμού, τη χρεοκοπία του καπιταλισμού του σήμερα, του νεοφιλελευθερισμού.

Η κρίση από μια οπτική σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής. Η Αριστερά θα αντιληφθεί ότι το τέλος εποχής απαιτεί νέες ιδέες, νέες προτάσεις, νέες πολιτικές σχέσεις; Εδώ ακριβώς αναζητείται ο ρόλος της.

2. Τρεις ήττες και ορισμένα ενδιαφέροντα πειράματα

Βρισκόμαστε σε μια εποχή που τα προϊόντα της, ιδεολογικά, πολιτικά, οργανωτικά, καθορίζονται από τρεις ήττες.

1. Ήττα του κινήματος των εργαζομένων και της εργατικής τάξης που ξεκινά από τη δεκαετία του ’70 και μας φέρνει στο νεοφιλελευθερισμό.

2. Ήττα των πρώτων αποπειρών για μια άλλη κοινωνία μέσα από την τυπική κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού το ’89 και τον καπιταλιστικό μετασχηματισμό της Κίνας.

3. Χρεοκοπία του υπαρκτού οργανωμένου καπιταλισμού που εμφανίστηκε σαν αιώνιος και μη ανατρέψιμος.

Διαμορφώνεται λοιπόν ένα θολό, αδιέξοδο τοπίο, σκοτεινό και αμήχανο, και ακριβώς αυτό το τοπίο είναι και η βάση για να εμφανιστούν νέες ιδέες, νέα σχέδια και πειράματα κοινωνικής οργάνωσης, πέρα από τον υπαρκτό σοσιαλισμό και τον καπιταλισμό. Σήμερα, σε αντίθεση με το ’30, δεν υπάρχει καμία αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση απέναντι στη χρεοκοπία της οικονομίας της αγοράς. Να το πάρουμε υπόψη μας, όπως και το ότι υπάρχουν μικρά αλλά ενδιαφέροντα πράγματα, που μας δίνουν πλούσια ύλη μελέτης: Η προσπάθεια αριστερής διακυβέρνησης στη Βενεζουέλα, στη Βολιβία, στο Εκουαδόρ, η εκλογική επιτυχία και η προσωρινή εξουσία στο Νεπάλ είναι ορισμένα παραδείγματα από τον διεθνή χώρο. Το Μπλόκο στην Πορτογαλία, το Die Linke (η Αριστερά) στη Γερμανία, το ΝΡΑ στη Γαλλία αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελούν σημεία προς μελέτη και εξαγωγή συμπερασμάτων. Για τη διεθνιστική και παρεμβατική Αριστερά το πρόταγμα είναι να τα μελετήσουμε και να αντλήσουμε από αυτά, αν θα δημιουργήσουμε μια νέα στρατηγική και τακτική!

3. Η δημιουργία του λαού της κρίσης και οι έντονες κοινωνικές διεργασίες

Στην Ελλάδα -κι όχι μόνο- καθημερινά δημιουργείται και μεγαλώνει ο λαός της κρίσης. Προσοχή, όχι μόνο από τους απολυμένους, τους άνεργους, τους ευέλικτα εργαζόμενους, τους μετανάστες. Σ’ αυτόν το λαό προστίθενται όλο και μεγαλύτερα τμήματα από το λεγόμενο «λίπος» της ελληνικής κοινωνίας, τους λεγόμενους μικροαστούς και από τα μεσοστρώματα, των οποίων τη φτωχοποίηση παρατηρούμε διαρκώς.

Ο λαός της γενικής κρίσης αποτελείται από διαφορετικούς ανθρώπους, από διαφορετικές κοινωνικές ομάδες και στρώματα (λαός του Σιάτλ). Αυτός ο λαός είναι γέννημα-θρέμμα της αντίθεσης κεφάλαιου-εργασίας και των παραγωγών οξυμένων αντιθέσεων. Εδώ η πρόκληση είναι με ποιον ενιαίο τρόπο η Αριστερά θα εκφράζει πολιτικά όλον αυτό το λαό της κρίσης.

Την ίδια στιγμή εμφανίζονται κρίσεις εκπροσώπησης, κρίσεις συμμετοχής σε όλους τους τομείς της πολιτικής και συνδικαλιστικής ζωής, ενώ έχουμε μια συνολική κρίση συναίνεσης. Τέτοιου είδους σημάδι ήταν και η αποχή στις τελευταίες ευρωεκλογές, άσχετα αν ο καπιταλισμός μπορεί να βολεύεται σήμερα με την απόρριψη και τον αποκλεισμό από τη δημοκρατία των κομμάτων και των πολιτών, ευνοώντας τη δημοκρατία των δύο όμοιων κομμάτων και της αδιαφάνειας. Η δυσαρέσκεια, η αγανάκτηση, η απογοήτευση συνυπάρχουν με το έλλειμμα εμπιστοσύνης και τον πληθωρισμό φόβου του κόσμου. Πολιτισμός και μόρφωση αποβάλλουν και αποβάλλονται από την καθημερινή ζωή, ακροατήρια αποδεσμεύονται και διαφοροποιούνται κοινωνικά, έχοντας όμως αρκετά αδιέξοδα. Συντελούνται έντονες κοινωνικές διεργασίες. Εδώ το ερώτημα είναι με ποιες νέες μορφές εκπροσώπησης, συμμετοχής, λόγου και πράξης, η Αριστερά θα προτείνει επεξεργασίες και θα απευθυνθεί στον κόσμο. Μαθαίνοντας από το περίεργο, εκρηκτικό κοινωνικό κοκτέιλ.

4. Τα εκλογικά κομμάτια της Αριστεράς είναι μικρά

Είναι υπαρκτό και δηλώνει παρών στις εκλογικές αναμετρήσεις ένα ποσοστό της τάξης του 15-17% της κοινωνικής και πολιτικής Αριστεράς. Είναι ενεργό ποσοστό που ακουμπά-εφάπτεται σε ένα μικρό μέρος του ΠΑΣΟΚ. Ένα ΠΑΣΟΚ και μια σοσιαλδημοκρατία σε πολύ δύσκολη, χρεοκοπημένη θέση, γιατί δεν μπορούν να πείσουν ότι αποτελούν το διαφορετικό, μιας και σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης και συμφώνου σταθερότητας δεν μπορούν να εφαρμοστούν σοσιαλιστικά, δημοκρατικά προγράμματα, κράτη πρόνοιας, κεϋνσιανές πολιτικές κ.λπ.

Αυτό το ποσοστό δεν είναι μια απλή αριθμητική πράξη, ένα άθροισμα μικρών ποσοστών κάθε δύναμης ξεχωριστά, είναι μία κατάσταση που κρύβει μία δυναμική μεγαλύτερη – και δέστε το σε επίπεδο κοινωνικών χώρων / επιθυμίας.

Έχουμε έναν ΣΥΡΙΖΑ, δημιουργήθηκε ένας μικρός ΣΥΡΙΖΑ -η ΑΝΤΑΡΣΥΑ-, έχουμε μια Αριστερά εν υπνώσει και οχυρωμένη, έχουμε μια κοινωνική Αριστερά φιλοξενούμενη στους Πράσινους και στην αποχή, και έχουμε μια Αριστερά απογοητευμένη που βλέπει κρυφά, με ελπίδα και απογοήτευση ταυτόχρονα, προς τ’ αριστερά, αλλά ψηφίζει και βρίσκεται στο ΠΑΣΟΚ. Η ιστορικά διχασμένη και διαιρεμένη Αριστερά δεν είναι ανάγκη των καιρών, είναι τέκνο της ήττας, δεν ανταποκρίνεται στις νέες εποχές, δεν είναι αφετηρία για μια άλλη Αριστερά.

Ο δικομματισμός έχει ρήγματα, αλλά είναι ακόμα δύσκολη η διείσδυση της Αριστεράς στο εσωτερικό του, όχι γιατί είναι δυνατός ο δικομματισμός, αλλά γιατί είναι αδύναμη και αφερέγγυα η διχασμένη Αριστερά και υποτιμάει διαρκώς τον εαυτό της. Και το ερώτημα είναι τι πρέπει να γίνει για να αλλάξουν τα πράγματα στην Αριστερά.

Δύο προτάσεις-κατευθύνσεις

1. Κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο ενάντια στις συνέπειες της κρίσης και στο νεοφιλελευθερισμό

Το κεντρικό ερώτημα παγκόσμια, ευρωπαϊκά, ελλαδικά είναι σε ποια κοινωνία, οικονομία, πολιτική εξουσία θα μας βγάλει η κρίση.

Το πρόβλημα, λοιπόν, για την Αριστερά σήμερα δεν είναι απλά το πώς θα κάνουμε αντιπολίτευση, το πώς θα κυβερνήσουμε ή θα συγκυβερνήσουμε.

Το πρόβλημα για την Αριστερά είναι η πολιτική της ταυτότητα, η κοινωνική της απεύθυνση και ο κεντρικός πολιτικός στόχος στη σημερινή εποχή της κρίσης.

Μπορεί να εμφανιστεί και να είναι πραγματικά η Αριστερά ο μόνος πολιτικός οργανισμός που παλεύει ενάντια στις συνέπειες της κρίσης (σαν το κόμμα της κρίσης), που ενώνει το λαό και οργανώνει την αντίστασή του, που ο κεντρικός πολιτικός της στόχος είναι ένα διαφορετικό πολιτικό σύστημα;

Επειδή μάλλον ακόμα τρώμε το φαγητό του παρελθόντος ας θυμηθούμε και το ΕΑΜ και την πρώτη περίοδο της ΕΔΑ. Το ΕΑΜ α) ένωσε λαό και πολιτικές δυνάμεις και β) έκανε αντίσταση.

Σήμερα μπορούμε να χτίσουμε το κοινωνικό μέτωπο που θα ενώνει το λαό της κρίσης, που θα δημιουργεί τους όρους αντίστασής του; Πιο ξύλινα, θα δουλέψουμε για την οργάνωση και την αντίσταση του λαού;

Εδώ, προσοχή, χρειάζεται λόγος και πράξη. Να σκεφτόμαστε διαρκώς πώς θα ενώνουμε σε επίπεδο συνοικίας και πόλης, σε επίπεδο χώρων και κλάδων εργασίας τους άνεργους, τους απολυμένους, τους μικρομεσαίους, τους εργαζόμενους κ.λπ. Μέτωπα, επιτροπές αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας, δικαιωμάτων, μέτωπα παιδείας, μέτωπο πολιτισμού και περιβάλλοντος. Το πολιτικό μέτωπο θα ξεκινά από αυτό το 15-17%, θα ενώνει τις δυνάμεις που αυτοαποκαλούνται και ορίζονται σαν Αριστερά, τις χιλιάδες χιλιάδων ανένταχτων, προοδευτικών, αποδεσμευμένων και εν συγχύσει αριστερών. Η ενότητα στη δράση, η ενότητα της Αριστεράς σήμερα είναι πιο αναγκαία από χθες. Μια ενότητα που θα οξυγονώσει την Αριστερά, που θα της αυξήσει τα ακροατήρια, που θα δημιουργήσει ευκαιρίες και δυνατότητες, που είναι μια ικανή συνθήκη για τον μετασχηματισμό της Αριστεράς (ανασύνθεση, ανασυγκρότηση, ανασκόπηση δυνάμεων). Είναι η Αριστερά το αντίπαλο δέος του συστήματος; Είναι η Αριστερά εκφραστής και εκπρόσωπος του λαού της κρίσης;

Τέλος, αν η κρίση μας οδηγεί σε ένα άλλο πολιτικό σύστημα, τότε ο σημαντικότερος πολιτικός αγώνας είναι η επιλογή και η προβολή του από την πλευρά της Αριστεράς, άρα κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία.

Αλλιώς η Αριστερά όχι απλά θα ‘ναι κομπάρσος στο πολιτικό παιχνίδι, αλλά μάλλον θ’ αποτελεί τον διακοσμητικό μυρωδάτο μαϊντανό του πολιτικού σκηνικού. Υπάρχουν όμως όροι και προϋποθέσεις για να ‘ναι η Αριστερά το κόμμα της κρίσης, του λαού της κρίσης. Η καθημερινή της ατζέντα, η καθημερινή κοινωνική της δράση πρέπει να επικεντρώνει στα βασικά προβλήματα που απασχολούν τους συνηθισμένους ανθρώπους και τις επικίνδυνες τάξεις κατά Μαρξ.

Πρέπει να ξαναδημιουργηθούν οι δεσμοί μέσα στους χώρους δουλειάς, μέσα στην πόλη, με αυτούς τους συνηθισμένους ανθρώπους που σήμερα ψηφίζουν ΛΑΟΣ, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.

Επίσης, δεν μπορεί να μας συγκινεί η μεταμοντέρνα έκδοση και εκδοχή της Αριστεράς που αντικαθιστά την πολιτική με την επικοινωνία, το κίνημα με την εικόνα, που περισπάται σε δευτερεύοντα ζητήματα, απότοκα των βασικών αντιθέσεων, που δραστηριοποιείται με εναλλακτισμούς και εναλλακτικά αντικείμενα, σοβαρά μεν αλλά σήμερα τελείως δευτερεύοντα και χωρίς δυνατότητα αντιπαράθεσης και ενότητας (όπως ατομική ελευθερία, δικαιώματα σε μικρές κοινωνικές κατηγορίες κ.λπ.).

Τι σημαίνει αυτό;

Μαζική δουλειά, μαζική πολιτική, άμεσος εφικτός πολιτικός λαϊκός λόγος, δράση ανοιχτή στη συμμετοχή.

Παραδείγματα:

1. Ακρίβεια: λαϊκές καταναλωτικές ενώσεις.

2. Δεκέμβρης: α) καλύτερο σχολείο και τι σημαίνει ελεύθερος χρόνος, μόρφωση, απόκτηση κριτηρίων και δεξιοτήτων, συνεργασία, δημιουργικότητα,

β) να καταδείξουμε ότι οι πρακτικές βίας και παραβατικότητας σε τίποτα δεν ωφελούν το κίνημα των εργαζόμενων και της νεολαίας· έμπρακτος διαχωρισμός και απομόνωση τέτοιων πρακτικών.

3. Δημοκρατία-Ασφάλεια: να απαντήσουμε με προτάσεις διεύρυνσης της δημοκρατίας.

4. Παγκοσμιοποίηση-Ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων και εργασίας: να θέσουμε όρους, να υιοθετήσουμε πολιτικές που να περιορίζουν, μέχρι και να τερματίζουν την ελεύθερη διακίνηση.

2. Για μια νέα αρχή στον ΣΥΡΙΖΑ

Πριν ήταν ένα ελπιδοφόρο πείραμα, σήμερα βρίσκεται σε μια περαστική κινούμενη ισορροπία που απαιτεί τομές και μετασχηματισμούς.

Χωρίς υπερβολή, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η μεγαλύτερη πολιτική καινοτομία που εμφανίστηκε στο πολιτικό σκηνικό τα τελευταία 20 χρόνια. Πώς προέκυψε αυτό; Από ανάγκες, αδιέξοδα, αλλά και από υπερβάσεις, εκπλήξεις και απρόβλεπτα.

Ήταν ανάγκη η απάντηση στο νεοφιλελευθερισμό (λαός του Σιάτλ). Ήταν απρόβλεπτος και προς τ’ αριστερά ο ΣΥΝ με το 4ο συνέδριο και τον τότε πρόεδρό του Αλέκο Αλαβάνο, ήταν έκπληξη που η ΚΟΕ, μια θεωρούμενη αριστερίστικη οργάνωση, πήγαινε με τους ρεφορμιστές, ήταν σε αδιέξοδο οι χιλιάδες αριστεροί ανένταχτοι που αγκάλιασαν το εγχείρημα και ζητούσαν κάτι να κάνουν.

Πολλές δυνάμεις από την Αριστερά διαφώνησαν με το εγχείρημα θέλοντας καθαρές λύσεις και γωνιασμένα σχήματα. Πέρα από το ότι η ίδια η ζωή δεν τους επιβεβαιώνει γιατί σ’ αυτήν δεν υπάρχουν καθαρούτσικα πράγματα και σχέσεις, το πολιτικό και οργανωτικό σχέδιο που προτείνουν είναι το κλασικό εικονογραφημένο σχήμα: πολιτικός σχολιασμός-κριτική, αντιπολίτευση, περιθώριο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται τώρα, μετά από μια εκλογική ήττα που δημιούργησε πολλές αναταράξεις, μπροστά σε ένα σταυροδρόμι. Ή να συνεχίσει όπως ήταν μέχρι πριν ή να αλλάξει. Αλλαγές που θα θερμάνουν τον κόσμο που έχουμε απογοητεύσει, αλλαγές που θα σημάνουν πολιτική υπέρβαση μηχανισμών και γραφειοκρατίας, αλλαγές που θα αυξάνουν τη συλλογικότητα και τη δημοκρατία, δηλαδή την ουσιαστική συμμετοχή. Αλλαγές που θα τερματίζουν τα δύο πρόσωπα που το ένα ακυρώνει το άλλο – την ίδια στιγμή που πρέπει στο εσωτερικό του να ακούγονται όλες οι φωνές.

Και όλα αυτά αφορούν και την ΚΟΕ. Την ίδια στιγμή που θα αναπτύσσεται πολιτικά και οργανωτικά, την ίδια στιγμή πρέπει να θέτει τους όρους υπέρβασής της για μια μεγάλη ριζοσπαστική Αριστερά, για ένα νέο πολιτικό υποκείμενο της κομμουνιστικής Αριστεράς.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αναβαπτιστεί πρώτα και κύρια μέσα στον κόσμο του. Να τον ακούσει καλά και να πάει με τις επιθυμίες του. Επιθυμία του είναι το να μην έχουμε δύο φωνές που η μία να ροκανίζει την άλλη, επιθυμία του είναι να συμμετέχει ενεργά και ενιαία και να μην θεωρείται ορντινάντσα και αυλή κανενός (αυλή Παπαρήγα).

Επιθυμία του είναι μια πολιτική γραμμή που να τον φέρνει σε επαφή με τους συνηθισμένους ανθρώπους και τις επικίνδυνες τάξεις. Επιθυμία του είναι η πολιτική του στράτευση. Γι’ αυτό και στο οργανωτικό ζήτημα του ΣΥΡΙΖΑ, που σήμερα έχει εξελιχτεί σε πολιτικό, προτείνουμε:

α) Συλλογική, ενιαία, αποτελεσματική πολιτική διεύθυνση (επεξεργασία γραμμής).

β) Ενιαία πανελλαδική λειτουργία, όχι ενιαίο κόμμα σήμερα, αλλά διπλές εντάξεις, ποσοστώσεις, κάρτα μέλους.

γ) Ενιαία έκφραση προς τα έξω (τύπος, επικοινωνία, κ.λπ.).

δ) Περιοδικό μηνιαίο, θεματολογικό με τις πολιτικές απόψεις και τις αντιπαραθέσεις.

Σήμερα περισσότερο από ποτέ χρειάζεται να ανακατέψουμε τα χαρτιά με τρόπο που να κάνουμε γρήγορα βήματα μπρος. Το όχι όπως πριν που έχουμε εκφράσει σαν ΚΟΕ είναι μια αφετηρία.

Για έναν ΣΥΡΙΖΑ ενωτικό και αριστερό

Οι εξελίξεις της τελευταίας εβδομάδας με τη υποβολή παραίτησης του Αλέκου Αλαβάνου θέτουν -με καλό ή κακό τρόπο- στο κέντρο του προβλήματος το πώς και από ποιους καθορίζεται η πολιτική φυσιογνωμία του ΣΥΡΙΖΑ και άρα και το πρόβλημα της σχέσης του ΣΥΡΙΖΑ με τις συνιστώσες του και ειδικά με τη μεγαλύτερη.

Τη στιγμή αυτή είναι φανερό και αυτονόητο, τουλάχιστον για μας, ότι σημασία δεν έχουν τα προσωπικά στοιχήματα, αλλά οι συγκεκριμένες ανατροπές στην πολιτική και οργανωτική λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ που θα μπορέσουν να ξανακάνουν την ενωτική και ριζοσπαστική Αριστερά πρωταγωνίστρια δύναμη. Η απαίτηση του κόσμου του ΣΥΡΙΖΑ να μην παραιτηθεί ο σ. Αλαβάνος σημαίνει ταυτόχρονα και απαίτηση να προσδιοριστούν η πολιτική ταυτότητα του ΣΥΡΙΖΑ, οι διαδικασίες και οι οργανωτικές λειτουργίες του ΣΥΡΙΖΑ. Στην ουσία ανοίγει ο δρόμος, κάτω από όρους, να κάνουμε ένα μεγάλο βήμα μπροστά και να μετατρέψουμε την εκλογική ήττα σε μια νίκη για το ενωτικό εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ και για την προσπάθεια δημιουργίας μιας μεγάλης Αριστεράς, αποτελεσματικής και ικανής να αλλάξει τα πράγματα στη χώρα.

Να μιλήσουμε επομένως πολιτικά, να μιλήσουμε με ειλικρίνεια και να δώσουμε εξηγήσεις.

Πρώτον να μπει στο κέντρο της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ η απάντηση της αριστεράς στην κρίση. Να μπει τέρμα στην επικοινωνιακή διαχείριση – διαστρέβλωση του λόγου και της δράσης της ενωτικής αριστεράς. Η απάντηση στην κρίση για την αριστερά σημαίνει να δώσει όλες τις δυνάμεις για ένα πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο στον νεοφιλελευθερισμό.

Δεύτερον να μετατεθεί το κέντρο βάρους στον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ και όχι στις γραφειοκρατικές, απαρχαιωμένες και ιντριγκαδόρικες λειτουργίες και ισορροπίες μηχανισμών, άτυπων ηγετικών ομάδων, τάσεων ή συνιστωσών. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι σχήμα εκλογικής υποστήριξης, είναι ένα ριζοσπαστικό και πρωτότυπο εγχείρημα πολιτικής ενότητας της αριστεράς. Η παραμονή του σ. Αλαβάνου ως επικεφαλής του εγχειρήματος, αντικειμενικά θα βοηθήσει στην κατοχύρωση αυτής της ταυτότητας.

Τρίτον να αποκτήσει ο ΣΥΡΙΖΑ μία και ενιαία ηγεσία, κόβοντας μαχαίρι τα πολλαπλά κέντρα, τα καπελώματα, την αντιφατική και αλλοπρόσαλλη εκφώνηση, την αντιδημοκρατική πρακτική των τετελεσμένων, τις αιφνιδιαστικές ηγετικές ανακοινώσεις από τα μικρόφωνα ή τα μεγάφωνα. Να σεβαστούμε έστω την ύστατη στιγμή τις αποφάσεις για το γραφείο τύπου και τη δημόσια εκπροσώπηση που έχουν παρθεί, έχουν χιλιοειπωθεί αλλά δεν έχουν εφαρμοστεί μετά την Α΄ πανελλαδική σύσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ.

Τέταρτον να αποκτηθεί κοινή λειτουργία σε επίπεδο βάσης, από τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ στην κατεύθυνση της πολιτικής γραμμής της ενότητας της αριστεράς και του μετώπου στον νεοφιλελευθερισμό. Αυτή η απόφαση μπορεί να δώσει πραγματική και όχι επίπλαστη φωνή στον κοινωνικό ΣΥΡΙΖΑ, ουσιαστικό και όχι δημοψηφισματικό χαρακτήρα στα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ. Να μελετήσουμε, να αξιοποιήσουμε την εμπειρία -πέρα από σχηματικές λογικές για κόμμα κλπ-, να ακούσουμε και να μάθουμε από εγχειρήματα ενότητας και ανασύνθεσης της αριστεράς όπως το Μπλόκο της Πορτογαλίας ή το Αριστερό Κόμμα της Γερμανίας.

Οι όροι και οι προϋποθέσεις στην πολιτική και οργανωτική λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ και κυρίως ο πολιτικός επαναπροσδιορισμός της ταυτότητας της αριστεράς σε συνθήκες ολόπλευρης κρίσης, είναι τα εκ των ουκ άνευ στοιχεία για να βγούμε από αυτή τη δύσκολη κατάσταση. Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να προχωρήσει, δεν μπορεί να γυρίσει στο πρώτο στάδιο της ύπαρξής του, δηλαδή στην εποχή Κωνσταντόπουλου, τότε που ήταν θνησιγενές και μίζερο σχήμα εκλογικής και μόνον ομπρέλας και επιβίωσης.

Πραγματικά από τον ΣΥΡΙΖΑ δεν περισσεύει κανείς. Αλλά και κανείς δεν μπορεί να υπονομεύει μόνιμα και αμετανόητα το ενωτικό εγχείρημα της αριστεράς με έναν δημόσιο λόγο που αναιρεί και ακυρώνει κάθε φορά το σύνολο των κατακτήσεων και της πολιτικής φυσιογνωμίας του ΣΥΡΙΖΑ.

Η συγκέντρωση φίλων και μελών του ΣΥΡΙΖΑ τη Δευτέρα, έξω από τη συνεδρίαση της γραμματείας, μπορεί να αποδειχθεί απολύτως προωθητική, αν πέρα από τις εκκλήσεις ενότητας, πετύχει την ενότητα όχι με όρους ήττας, αλλά με όρους ανατροπής των αιτιών της ήττας. Να μην προχωρήσουμε όπως πριν. Η ανάκληση της παραίτησης του σ. Αλαβάνου είναι αυτή τη στιγμή μονόδρομος για έναν πραγματικό, ισχυρό, ενωτικό, αριστερό ΣΥΡΙΖΑ, είναι μονόδρομος για να διατηρηθεί και να φουντώσει η ελπίδα για μια μεγάλη στροφή στην πολιτική και κοινωνική ζωή.

Εμείς δεν χάσαμε τίποτα και θα νικήσουμε γιατί δεν χάσαμε τον τρόπο να μαθαίνουμε!

Η κρίση εκδηλώνεται με τον τρόπο που διαχειρίζεται η ηγεσία του ΣΥΝ την εκλογική ήττα, με χαρακτηριστικότερο δείγμα τις εργασίες της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του ΣΥΝ, τις απανωτές δηλώσεις και πρωτοβουλίες της “ανανεωτικής πτέρυγας”, και φυσικά με κορωνίδα την υποβολή της παραίτησης του Αλέκου Αλαβάνου στη Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ – και την ολιγοήμερη αναβολή (μέχρι αυτή τη Δευτέρα) για τελικές αποφάσεις σχετικά με το ζήτημα αυτό.

Η “ανανεωτική πτέρυγα” του ΣΥΝ, πριν ακόμα ολοκληρωθεί η καταμέτρηση των ψήφων, ζήτησε αλλαγή του πολιτικού προσανατολισμού του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ο Λ. Κύρκος προανάγγειλε το “τέλος του ΣΥΡΙΖΑ” που “λεηλάτησε τον ΣΥΝ” με τις “αριστερίστικες αυθάδειές του”… Η πτέρυγα αυτή, σε ένα κρεσέντο κριτικής και όρων προς την “αριστερή πλειοψηφία”, έθεσε και θέτει την ατζέντα των νέων πλαισίων στα οποία θέλει να κινηθεί ο ΣΥΝ, να “τακτοποιηθεί” ο ΣΥΝ, ώστε και η “συμμαχία του”, ο ΣΥΡΙΖΑ, να παίξει το ρόλο της εκλογικής ομπρέλας-διάσωσης.

Η ηγεσία του ΣΥΝ, χωρίς να προχωρά σε μια αυτοκριτική τοποθέτηση για το εκλογικό αποτέλεσμα, εμφανίστηκε στην ΚΠΕ χωρίς απόφαση της πολιτικής γραμματείας. Η εισήγηση και το κλείσιμο του Αλέξη Τσίπρα υιοθετήθηκαν σαν αποφάσεις και υλικό για τη συζήτηση που θα γίνει για 3 βδομάδες στο εσωτερικό του ΣΥΝ για να ξαναγίνει συνεδρίαση της ΚΠΕ. Στην εισήγηση αυτή και σε διάφορες παρεμβάσεις βασικών στελεχών κεντρικό ζήτημα αναδεικνύεται το κουκούλωμα των ευθυνών, δεν αγγίζονται τα επίμαχα ζητήματα και κυρίως, όσον αφορά το ΣΥΡΙΖΑ, γίνεται μια πρωτοφανής συρρίκνωση και υποβάθμιση της σημασίας του εγχειρήματος με τα περίφημα πλέον “δύο δικαιώματα” του ΣΥΝ πάνω στο ΣΥΡΙΖΑ. Στην ουσία υπάρχει κλιμάκωση της αντιπαράθεσης με τον Αλ. Αλαβάνο, και το ζήτημα της “δυαρχίας”, που ήταν άλυτο μέχρι στιγμής, αποκτά πλέον και “καταστατικό” χαρακτήρα. Αφού ο πρόεδρος του ΣΥΝ είναι και επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ –όπως ισχυρίζεται η ηγεσία του ΣΥΝ– δεν παραμένει πολύς χώρος για τον Αλ. Αλαβάνο, που ισχυρίζεται ότι υπήρξε ένας παραγκωνισμός του χωρίς καμιά διαδικασία κατά την προεκλογική περίοδο.

Η υποβολή παραίτησης του Αλ. Αλαβάνου (που προς στιγμήν έχει αποφευχθεί, και τελικές αποφάσεις θα παρθούν στις αρχές της επόμενης βδομάδας) είναι το κορυφαίο γεγονός της κρίσης. Στη Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ ο Αλ. Αλαβάνος έκανε μια εκτενή τοποθέτηση για την κατάσταση και τις δυνατότητες του ΣΥΡΙΖΑ, για τους λόγους που οδήγησαν στην εκλογική ήττα, για τους πολιτικούς λόγους και το πλαίσιο μέσα στο οποίο δόθηκε η εκλογική μάχη, για τις ελλείψεις και τα μεγάλα λάθη που έγιναν κυρίως στην προεκλογική περίοδο, για ένα ιδιαίτερο καθεστώς σχέσεων και ενεργειών που εκδηλώνονταν σε βάρος του. Μίλησε δε και για απώλεια του ηθικού πλεονεκτήματος που είχε κερδηθεί από το ΣΥΡΙΖΑ όταν δεν καταφέρνουμε να ξεχωρίσουμε από το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα και μοιάζουμε όλοι ίδιοι. Αυτοί οι λόγοι τον οδήγησαν στην απόφαση να παραιτηθεί από βουλευτής, για να δώσει άλλο ένα δείγμα της στάσης που πρέπει να έχει ο καθένας απέναντι σε τέτοιες καταστάσεις. Μετά από πολλές τοποθετήσεις και συζήτηση σε έντονο και φορτισμένο συναισθηματικά κλίμα, συμφωνήθηκε η ανακοίνωση που δόθηκε στη δημοσιότητα και οι τελικές αποφάσεις θα παρθούν σε λίγες μέρες.

Πολύ άσχημη εντύπωση έκανε η προσπάθεια αναβολής της συνεδρίασης της Γραμματείας από μεριάς του ΣΥΝ, και η απουσία του από τη συνεδρίαση. Αφού ο ΣΥΝ έκανε τη δική του διαδικασία, την ΚΠΕ, αφού πήρε αποφάσεις και… “νομοθέτησε” τα “δύο δικαιώματα”, αφού βγήκε ο Αλ. Φλαμπουράρης και έκανε απαράδεκτες δηλώσεις (“έχουμε ισότητα αλλά δεν είμαστε ίσοι”) και ακολούθησαν απαράδεκτα δημοσιεύματα ενάντια στην ΚΟΕ στην Αυγή (βλ. τη δήλωση της ΚΟΕ), και μπροστά στην αναμενόμενη πλήρη διάψευση όλων αυτών και τη ριζική διαφωνία της συντριπτικής πλειοψηφίας των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ, προτίμησε την αναβολή για μια βδομάδα (που τελικά έγινε μέχρι τη Δευτέρα). Το αστείο ήταν να γίνεται η συνεδρίαση της Γραμματείας, και παράλληλα η ηγεσία του ΣΥΝ να είναι στην Κουμουνδούρου και να αναμένει τις εξελίξεις…

Είναι ένα συνολικά αρνητικό αποτέλεσμα για την Αριστερά, επειδή δεν προβάλλει η Αριστερά, ή έστω ένα μέρος της, σαν πειστικός πόλος έλξης και συσπείρωσης των εργαζομένων σε συνθήκες κρίσης, και διεμβολισμού του ευρισκόμενου σε κρίση δικομματισμού. Όταν λοιπόν η Αριστερά δεν μπορεί να φανεί ως κάτι διαφορετικό, ως μια πρόταση ποιοτικά διαφορετική, όταν φαντάζει και αυτή σαν “μία από τα ίδια” και ρίχνεται στο απαξιωτικό καλάθι του “όλοι ίδιοι είναι”, τότε κάτι σημαντικό συμβαίνει. Γι’ αυτό και πρέπει να ασχοληθεί η Αριστερά με τον ίδιο τον εαυτό της, και μάλιστα με σοβαρό τρόπο. Είναι εκατοντάδες χιλιάδες οι ψηφοφόροι που ψήφισαν την Αριστερά το 2007, και της έστρεψαν τη πλάτη το 2009 – και αυτό δεν μπορεί να περνάει απαρατήρητο. Το ΚΚΕ έχασε σχεδόν 1,5% σε ποσοστό, εξέλεξε έναν ευρωβουλευτή λιγότερο, και είδε σε απόλυτους αριθμούς να χάνει 155.000 ψήφους. Γι’ αυτό και στέρεψε γρήγορα ο κομπασμός που εκδηλώθηκε στα πρώτα έξιτ πολς. Φυσικά το “διατηρηθήκαμε” και κυρίως το “ευτυχώς ο ΣΥΡΙΖΑ πήγε χάλια” δεν μπορούν να αναιρέσουν τη σκληρή πραγματικότητα. Μπορούν όμως να τη διασκεδάσουν, αν και μόνο για λίγο.

Μέσα στη ζάλη από το κακό εκλογικό αποτέλεσμα, άρχισαν οι γενικεύσεις και θεωρητικοποιήσεις. Υπάρχει, λέει, μια γενική τάση μείωσης της Αριστεράς στην Ευρώπη. Άρα επηρεαστήκαμε από αυτήν. Ή η άλλη “μεγάλη αλήθεια” που ανακαλύφθηκε: πως μέσα στην κρίση γεννιούνται συντηρητικές και φοβικές αντιδράσεις. Λές και η Αριστερά ακολουθεί κάποιες γενικές τάσεις και εξελίξεις, και παρακολουθεί από απόσταση τι αντιδράσεις έχει ο κόσμος απέναντι στην κρίση. Αυτά τα πραγματικά στοιχεία, έτσι όπως προβάλλονται και διαχέονται (κάνοντας έκπτωση στο αναγκαίο ρόλο και στην παρέμβαση που πρέπει να έχει η Αριστερά, ειδικά σε τέτοιες κρισιακές συνθήκες) λειτουργούν απολογητικά. Διότι, τι “τάσεις” είναι αυτές, όταν υπάρχουν και άλλα, αντίθετα, αποτελέσματα; Π.χ. της Πορτογαλίας, όπου συνολικά η Αριστερά πήγε καλά, και οι δύο παρατάξεις της; Το Μπλόκο της Αριστεράς βγήκε πρώτο με 10,2% και το Κ.Κ. Πορτογαλίας δεύτερο με 10% – δηλαδή συνολικά η Αριστερά ενισχύθηκε και εκπροσωπείται καλύτερα στο ευρωκοινοβούλιο. Το παράδειγμα αυτό δείχνει δυνατότητες, και μάλλον και μια δουλειά, ένα ρίζωμα που έχουν οι φορείς αυτοί μέσα στο λαό και τους εργαζόμενους. Οι αριθμοί πανευρωπαϊκά όντως δείχνουν ότι η Αριστερά δεν προβάλλει ως ένας εναλλακτικός πόλος – αλλά αυτό δεν είναι το πρακτικό αποτέλεσμα κάποιας αντικειμενικής τάσης που εκδηλώνεται μέσα στην κρίση: Είναι, αντίθετα, αδυναμία και έλλειψη της Αριστεράς.

Στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια δόθηκαν αρκετές ευκαιρίες στο να αναδειχθεί μια διαφορετική, πιο φρέσκια, πιο κινηματική, πιο ελπιδοφόρα και μαζική εκδοχή αριστεράς. Το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ αυτό συμβόλιζε. Οι ευκαιρείς δεν αξιοποιήθηκαν. Στραγγαλίστηκαν από παθογένειες της υπαρκτής αριστεράς, από ανταγωνισμούς και μικροκομματικές-προσωπικές επιδιώξεις. Και το τελευταίο διάστημα ζούμε ένα νοσηρό κατήφορο, και προσπάθειες αντιστροφής του, με αβέβαιο όμως αποτέλεσμα. Στις υπόλοιπες σελίδες του παρόντος φύλλου θα βρείτε αρκετό υλικό για εκτιμήσεις και αποτιμήσεις αυτής της κατάστασης. Παραμένει το γεγονός του κλεισίματος ενός κύκλου προσπαθειών με θετικό πρόσημο στην προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ, και εισόδου σε μια μεγάλη κρίση. Θα δούμε πού θα καταλήξει και τι θα αφήσει πίσω της.

Σε κάθε περίπτωση, το “όχι όπως πριν” πρέπει να σημαδέψει κάθε πρόταση συνέχισης και αναζωογόνησης του εγχειρήματος του ΣΥΡΙΖΑ. Διαφορετικά, με τα διαρκή μπρος-πίσω στην πολιτική γραμμή, με παράταση της εικόνας μιας αλληλοσπαρασσόμενης συμμαχίας ετερογενών δυνάμεων, με οδηγό μια χρεοκοπημένη επικοινωνιακή πολιτική αντί της παρέμβασης σε διάφορους χώρους και ανάπτυξης δεσμών με τον κόσμο, και κυρίως με τον ηγεμονισμό και τη μονοπώληση-στραγγαλισμό του εγχειρήματος από τον ΣΥΝ… με όλα αυτά, με τη συνέχισή τους, οδηγούμαστε στην ακύρωση του εγχειρήματος και στην εφαρμογή της γραμμής του Λ. Κύρκου: “τέρμα ο ΣΥΡΙΖΑ και η αυθάδειά του”.

Αν κινηθούμε “όχι όπως πριν”, σημαίνει μεγάλες ανατροπές στον τρόπο ύπαρξης, λειτουργίας και συγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ. Σημαίνει στήριξη της πολιτικής γραμμής και των διαδικασιών του ΣΥΡΙΖΑ, εγκατάλειψη της διπλότητας και της αμφισημίας στην πολιτική γραμμή. Και, βεβαίως, σημαίνει να προβάλλεται η γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ, και όχι κάποιας τάσης του ΣΥΝ, στα ΜΜΕ. Αυτά τα αυτονόητα –που στην πράξη δεν ήταν τόσο αυτονόητα– πρέπει να εφαρμοστούν εδώ και τώρα. Και, εδώ και τώρα, να διαμορφωθεί μια λειτουργία πιο συλλογική και αντιπροσωπευτική για τα κρίσιμα πολιτικά ζητήματα και διλήμματα που τίθενται μπροστά μας.

Δηλαδή το “όχι όπως πριν” δεν είναι ένας μακρινός προς κατάκτηση στόχος. Απαιτούνται τώρα ρήξεις και τομές που να δείχνουν ότι τα μηνύματα από τις ευρωεκλογές έχουν ληφθεί, ότι έχουν εντοπιστεί οι αδυναμίες, ότι γίνεται στην πράξη αυτοκριτική και παίρνονται συγκεκριμένες αποφάσεις, ρίχνονται στο τραπέζι συγκεκριμένες προτάσεις. Αν δεν γίνει τώρα κάτι τέτοιο, είναι σίγουρο πως δεν θα δοθούν πολλές ακόμη ευκαιρίες για αλλαγή των πραγμάτων – αν δεν είναι ήδη αργά με όσα γίνονται τούτες τις μέρες, και πλήττουν βάναυσα το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ. Για άλλη μια φορά, η αξιοπιστία της Αριστεράς αλλά και του συγκεκριμένου εγχειρήματος τίθενται υπό αμφισβήτηση. Και οι απαντήσεις δεν μπορεί να είναι σαν να μην συνέβη τίποτα σπουδαίο.

Μια αντίληψη του στιλ “ε, και το 4,7% δεν είναι άσχημο”, “ε, παραιτήθηκε ο Αλέκος, ουδείς αναντικατάστατος”, “στις βουλευτικές θα ξαναγυρίσουν οι ψηφοφόροι και το έχουμε το 7%” και άλλα τέτοια, που θυμίζουν φαιδρά πορτοκαλέα, δεν μας βοηθά σε τίποτα. Θέλει να απαλύνει πιθανά την πίκρα – αλλά κινητήριος μοχλός είναι το κουκούλωμα της ήττας και η δήθεν συσπείρωση όλων (το περίφημο “κανένας δεν περισσεύει”, άλλη μια αλήθεια στο βωμό της οποίας αλέθονται τα πολιτικά ζητήματα) για να διασωθούν κάποιες βουλευτικές έδρες. Και πάντως όχι ένα πραγματικό ενδιαφέρον για το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ. Είπαμε, για πολλούς αυτό είναι μόνο το “όχημα”, η “ομπρέλα”, το “εισιτήριο” για το 3%…

Ο κοινωνικός ΣΥΡΙΖΑ, τραυματισμένος από όλα αυτά, η βάση του ΣΥΡΙΖΑ, που μόχθησε και αγωνιά, έχει το λόγο. Να ζητήσει το λόγο και να πιέσει για λύσεις και προοπτική, για τη συνέχιση του εγχειρήματος σε νέες βάσεις, χωρίς τις σκουριές του πρόσφατου παρελθόντος. Είναι ανάγκη να πάμε “όχι όπως πριν”.

Μάλιστα στο ακανθώδες θέμα της “δυαρχίας” προβάλλαμε σαν εναλλακτική λύση τη συλλογική ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ με την συμμετοχή των δύο προέδρων, μελών της κοινοβουλευτικής ομάδας και μελών της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ – και μια σειρά άλλα μέτρα για την αποφόρτιση της κατάστασης, την αντιμετώπιση της επίθεσης που δέχεται ο ΣΥΡΙΖΑ και της κρίσης που έφερε το εκλογικό αποτέλεσμα.

Η φράση “όχι όπως πριν” συμπυκνώνει κωδικά την άποψη της ΚΟΕ για το ΣΥΡΙΖΑ. Πρέπει να αλλάξουν πολλά και πρέπει να αλλάξουν τώρα – ακόμα και σαν σημάδι αναγνώρισης πως υπάρχει μεγάλο πρόβλημα και κρίση. Η διαχείριση του ΣΥΡΙΖΑ ως η “παράταξη του ΣΥΝ”, ως η εκλογική ομπρέλα του ΣΥΝ (για να μην πούμε ως ιδιοκτησία και τσιφλίκι του), στην ουσία τινάζει στον αέρα το εγχείρημα και το ακυρώνει, διευκολύνοντας και χαροποιώντας τον Λ. Κύρκο και γενικά διάφορα επιχειρηματικά και εκδοτικά συμφέροντα στις στοχεύσεις τους.

Η ΚΟΕ πρότεινε ως κλειδί για την παραπέρα συνέχιση του εγχειρήματος την αποσαφήνιση της πολιτικής γραμμής με επίκεντρο την κρίση (αντιμετώπιση των συνεπειών της κρίσης, αριστερά μοχλός αλλαγής του πολιτικού σκηνικού, οικοδόμηση της ενότητας των τάξεων, στρωμάτων, κοινωνικών κατηγοριών που πλήττονται από την κρίση, πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο) στα βασικά σημεία, και αυτό θα μπορούσε να γίνει άμεσα μέσα από ένα συλλογικό όργανο που θα αναλάμβανε να συζητήσει και να διατυπώσει/αποσαφηνίσει βασικές πλευρές του πολιτικού στίγματος του ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να κατοχυρωθεί ως ο πολιτικός φορέας που αντιπαλεύει την κρίση και τις καταστροφικές της επιδράσεις στην κοινωνία από την πλευρά των εργαζομένων και της νεολαίας, έτσι ώστε να προβάλλει τις προτάσεις του ως μια εναλλακτική προοπτική, διαμορφώνοντας ένα κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο που θα άνοιγε το δρόμο σε μια μεγάλη αλλαγή. (Είναι αστείο, αλλά μέσα στην κρίση του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ ορίστηκε μια επιτροπή να αποσαφηνίσει τον “τρίτο πόλο” που εξαγγέλθηκε προεκλογικά, αποτελούμενη από στελέχη του Αριστερού Ρεύματος και της Ανανεωτικής Πτέρυγας. Να δούμε τι θα βγάλει η επιτροπή…). Μια συλλογική ηγεσία που θα συνένωνε πολιτικά τα τρία κέντρα που υπάρχουν (Κοινοβουλευτική ομάδα, Κουμουνδούρου, Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ) και θα έδινε άλλο αέρα και δυνατότητες στο εγχείρημα. Μια τέτοια διεργασία θα αφορούσε ολόκληρο τον ΣΥΡΙΖΑ και στη βάση των αποσαφηνίσεων, και άρα δεσμεύσεων, θα προχωρούσε και ο ΣΥΡΙΖΑ σαν οργανισμός σε μια ουσιαστική αναδιοργάνωση, λειτουργία και κυρίως πράξη-παρέμβαση. Το “όχι όπως πριν” επομένως από την πρώτη στιγμή θα σήμανε συλλογική ηγεσία και συλλογικό κέντρο εκπόνησης πολιτικής γραμμής και ταχτικής.

Παράλληλα, “όχι όπως πριν” σημαίνει ο ΣΥΡΙΖΑ να εδραιώσει και να αναπτύξει μια ΕΝΙΑΙΑ λειτουργία και να πάψει να είναι “παράρτημα” του ΣΥΝ ή σχήμα διάσωσης. Τα “όλοι μαζί”, “δεν περισσεύει κανείς”, “έρχονται εκλογές, μην βουλιάξουμε κ.λπ.”, τα κομπρεμί και οι εναγκαλισμοί πτερύγων και τάσεων που μοιάζουν να κονταροχτυπιούνται (όπως σε ένα αποτυχημένο γάμο, που βρίσκει όμως τρόπους να συνεχίζει τον έγγαμο βίο) και, εδώ είναι το χοντρό σημείο πλέον, η χρησιμοποίηση των υπολοίπων που καταστατικά θεωρούνται υποδεέστεροι και β’ διαλογής (υπόλοιπες δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ και ανένταχτοι της αριστεράς) δείχνουν ότι δεν έχουν πάρει κανένα μήνυμα. Η αλαζονεία απέναντι σε όλους και ειδικά σε όποιον τολμήσει να κάνει κριτική αυτής της απαράδεκτης κατάστασης είναι πρωτοφανής.

Επομένως στην πρόταση της ΚΟΕ η συγκρότηση και λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να εμποδίζεται από τέτοιες λογικές και πρέπει να προχωρήσει. Η εφαρμογή των αποφάσεων των δύο πανελλαδικών συνδιασκέψεων δεν μπορεί άλλο να καθυστερεί. Ιδιαίτερα σημαντικό, και πρέπει να γίνει άμεσα αν θέλουμε να υπάρχει η παραμικρή αξιοπιστία, είναι η ανατροπή της απαράδεκτης κατάστασης που υπάρχει στην εκπροσώπηση στα ΜΜΕ. Άρα:

1) Εκπροσώπηση του ΣΥΡΙΖΑ, άρα γραφείο τύπου ΣΥΡΙΖΑ, με ενισχυμένο ρόλο και αρμοδιότητες. Για όποιον εμφανίζεται στα ΜΜΕ και εκφράζει απόψεις προσωπικές και αντίθετες προς τον ΣΥΡΙΖΑ, θα υπάρχει διαχωρισμός και τοποθέτηση.

2) Να εκδοθεί και να κυκλοφορήσει το περιοδικό του ΣΥΡΙΖΑ. Με ευθύνη μιας συντακτικής επιτροπής που πρέπει να οριστεί, να κυκλοφορήσει το περιοδικό ως βήμα διαλόγου, τεκμηρίωσης, παρουσίασης δράσεων και παρεμβάσεων κ.λπ.

3) Ενιαία λειτουργία σε επίπεδο ΣΥΡΙΖΑ. Ενίσχυση όλων των λειτουργιών του ΣΥΡΙΖΑ, συγκρότηση τμημάτων επιτροπών τοπικά, περιφερειακά, κλαδικά, θεματικά. Οι συνελεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ παντού αποκτούν ζωντάνια και οργανώνουν την παρέμβαση του ΣΥΡΙΖΑ στο χώρο τους. Μέσα σε σύντομο διάστημα να απαντηθεί το οργανωτικό ζήτημα και να δοθούν όποιες απαντήσεις είναι δυνατό σήμερα, που είμαστε πιο ώριμοι και πιο γειωμένοι.

Το “όχι όπως πριν” σημαίνει με πρακτικό και συγκεκριμένο τρόπο ο ΣΥΡΙΖΑ να αποκτήσει συγκρότηση και λειτουργία. Διαφορετικά, θα παραμένει κάτι σαν ο ΣΥΝ και οι φίλοι του, κάτι σαν ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, σαν ο μπαξές του ΣΥΝ, σαν το αναγκαίο όχημα για να βγουν ορισμένοι βουλευτές στην επόμενη βουλή…

Στα πλαίσια αυτής της αντίληψης μπορούν να βρεθούν και να υιοθετηθούν μια σειρά από προτάσεις και σκέψεις που κάνουν πιο καλή τη λειτουργία και την αποτελεσματικότητα του ΣΥΡΙΖΑ.

“Στη συνεδρίαση της Γραμματείας ο πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ Αλέκος Αλαβάνος παρουσίασε την εκτίμησή του για το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών και ταυτόχρονα εξέφρασε την πρόθεσή του να παραιτηθεί από το βουλευτικό αξίωμα.

Η Γραμματεία, με ομόφωνη απόφαση των παρόντων, δεν αποδέχτηκε την παραίτηση. Παρέπεμψε το θέμα να συζητηθεί στην επόμενη συνεδρίαση της Γραμματείας την προσεχή Δευτέρα (22 Ιούνη)”.

Στο εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ πάντα μιλούσαμε για ισοτιμία ανάμεσα στα μέρη του και δεν είχαμε συνομολογήσει «δύο δικαιώματα του ΣΥΝ» μέσα στα πλαίσιά του. Ως «δύο δικαιώματα του ΣΥΝ» εννοούνται ότι α) στην ονομασία του θα υπάρχει το συνθετικό Συνασπισμός και β) ότι ο εκάστοτε επικεφαλής του Συνασπισμού τίθεται και επικεφαλής του συνδυασμού στην εκλογική μάχη του ΣΥΡΙΖΑ. Και μάλιστα τα «δύο αυτά δικαιώματα του ΣΥΝ» να «τηρούνται με ευλάβεια». Και απλά ο ΣΥΝ να τηρεί την υποχρέωση να «εξαντλεί κάθε δυνατότητα για να διασφαλίζουμε την πλουραλιστική εκπροσώπηση στις αιρετές θέσεις». Αυτές οι πρόσφατες αναφορές δεν ταιριάζουν σε συνεργασία αριστερών δυνάμεων, δεν συνεπάγονται ισότιμη σχέση και συλλογική απόφαση για το τι κάθε φορά κρίνεται πιο αναγκαίο και καλό. Αυτό δεν είναι ΣΥΡΙΖΑ, είναι ΣΥΝ και κάποιοι συνεργαζόμενοι μαζί του, είναι ΣΥΝ/Σύριζα. Τέτοια συμφωνία δεν υπάρχει. Όποιος ανατρέξει σε αρχεία και αποφάσεις δεν θα βρει κάτι τέτοιο.

Θέλουμε να θυμίσουμε για άλλη μια φορά ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι συνεργασία αριστερών δυνάμεων και όχι μια παράταξη της «ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς». Οι δύο τελευταίοι όροι χρησιμοποιήθηκαν κατά κόρον στην προεκλογική περίοδο και δεν αποδίδουν σωστά το εύρος και το βάθος του εγχειρήματος.

Επειδή όντως υπάρχει κούραση από την επανάληψη ίδιων κατά βάση καταστάσεων (που στις σημερινές συνθήκες είναι και παραλυτικές και διαλυτικές), δεν φτάνει να αναφέρεται γενικόλογα η ανάγκη ρήξεων και τομών για τη επίλυση δομικών προβλημάτων του ΣΥΡΙΖΑ. Μας ενδιαφέρουν συγκεκριμένες προτάσεις για τη λειτουργία, τη δομή, την οργάνωση και φυσικά την πολιτική γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ. Μόνο αν γίνει κάτι τέτοιο θα πιστοποιηθεί ότι γίνεται μια αυτοκριτική στην πράξη κι όχι η επανάληψη της γνωστής πεπατημένης…

Η Ελένη Σωτηρίου δήλωσε τα παρακάτω:

«Θέλω καταρχήν να ευχαριστήσω όλους όσους υποστήριξαν το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ και όσους μας ψήφισαν. Θέλω να ευχαριστήσω τα μέλη και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, τα μέλη, τα στελέχη και τους φίλους της ΚΟΕ που με στήριξαν και με στηρίζουν ακόμα.

Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών κρίνεται αρνητικό. Θα ήθελα να σημειώσω ότι σ’ αυτές τις εκλογές δεν συζητήθηκε το κεντρικό πολιτικό ζήτημα της κρίσης, στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Και επίσης δεν συζητήθηκε το σύγχρονο αδιέξοδο της Ε.Ε. και του σχεδίου πολιτικής ενοποίησής της. Αυτές οι ευρωεκλογές στην ουσία ήταν το πρώτο μέρος μιας αντιπαράθεσης σε εθνικό επίπεδο. Ή, αν θέλετε, η εισαγωγή σε μια προεκλογική περίοδο που συνεχίζεται και εκτυλίσσεται καθημερινά.

Αυτά τα αναφέρω γιατί ακούγονται πολλά σχετικά με ευρωπαϊκά ή αντιευρωπαϊκά πρόσωπα, ευρωπαϊκούς ή αντιευρωπαϊκούς προσανατολισμούς κ.λπ. Κι επειδή στις μέρες μας η εικόνα είναι αυτή που έχει υποκαταστήσει την έννοια, και δυστυχώς και την πραγματικότητα, θα ήθελα να βάλω μερικά στοιχεία αυτής της πραγματικότητας:

Το πρώτο σημείο: Η Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας, από το 2004 υποστήριξε το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ, γνωρίζοντας πολύ καλά και τα πολιτικά πρόσωπα και τις αντιφάσεις αυτού του ενωτικού εγχειρήματος, αλλά και του Συνασπισμού πιο συγκεκριμένα. Κάθε ενωτικό εγχείρημα έχει θετικό πρόσημο. Όταν προσδιορίζεται από την ανάγκη και όταν θέτει στόχους με σκοπό να υπηρετήσει τα συμφέροντα της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού. Εμείς σαν Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας, πιστεύαμε και πιστεύουμε ότι για να αλλάξουν τα πράγματα στη χώρα και στην κοινωνία, απαραίτητη προϋπόθεση είναι να αλλάξουν τα πράγματα στην Αριστερά. Δεν θεωρήσαμε, ούτε θεωρούμε, ότι οι γενικές θέσεις και απόψεις μας είναι αυτές οι οποίες θα προταχθούν σ’ ένα οποιοδήποτε ενωτικό εγχείρημα. Οι θέσεις μας κι οι απόψεις μας ήταν γνωστές από το 2004, και στην τότε ηγεσία του Συνασπισμού και στους βουλευτές του Συνασπισμού που εκλέχτηκαν το 2004 και στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ που αναδείχτηκε το 2007. Εμείς όμως σ’ όλη αυτή τη διάρκεια της κοινής ενωτικής προσπάθειας, αυτού του εγχειρήματος, εκφραστήκαμε και εκφραζόμαστε με βάση τα συμφέροντα του ΣΥΡΙΖΑ. Το ίδιο κάναμε και σε όλη τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου και ως ΚΟΕ αλλά και εγώ προσωπικά σαν υποψήφια. Έχουμε δηλώσει και είναι γνωστό, αλλά να το επαναλάβουμε, ότι σεβόμαστε απολύτως το πλαίσιο, τις διακηρύξεις, τις θέσεις του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Το δεύτερο σημείο: Η υποψηφιότητα της ΚΟΕ στο πρόσωπό μου χτυπήθηκε δημοσίως, χτυπήθηκε πάρα πολύ πριν την προεκλογική περίοδο, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου και δυστυχώς συνεχίζεται κάτι τέτοιο και σήμερα. Στην ουσία δεν χτυπιέται το πρόσωπό μου, χτυπιέται το ενωτικό εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ. Η επίθεση αφορά το εγχείρημα γενικά της ριζοσπαστικής και ενωτικής αριστεράς. Και δυστυχώς θέλω να πω ότι σ’ αυτή την επίθεση είναι, αντικειμενικά, μαζί συγκροτήματα, συντηρητικοί πολιτικοί παράγοντες, η ακροδεξιά, όπως και τμήμα ανθρώπων που αυτοανακηρύσσονται ανανεωτικοί και αριστεροί, ξεχνώντας ότι έκαναν χρόνια να ξεφύγουν από το 1,5% έχοντας φιλοευρωπαϊκές θέσεις ακόμα και σε ευνοϊκό περιβάλλον, όταν η Ευρώπη και το ευρωπαϊκό ιδεώδες είχε και μία αίγλη.

Τέλος, θεωρώ ότι πρέπει να σταματήσει ο εμφύλιος πόλεμος, ο οποίος υπάρχει μέσα στην Αριστερά, αν θέλει να λέγεται Αριστερά. Γιατί σε περιόδους κρίσης, το άμεσο, το καθοριστικό καθήκον που έχει η Αριστερά είναι να ενώσει τους εργαζόμενους, τους νέους και όλους όσους χτυπιούνται από την κρίση. Ενώνοντας πρώτη η ίδια τα τμήματά της, παρ’ όλες τις διαφορές τους, οι οποίες είναι δευτερεύουσες μπροστά στην κρίση.»

Στη συνέχεια τα μέλη της γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ και στελέχη της ΚΟΕ, Ρούντι Ρινάλντι και Νίκος Γαλάνης δήλωσαν τα παρακάτω:

Νίκος Γαλάνης: Σχετικά με το αποτέλέσμα των εκλογών και ειδικότερα το εκλογικό αποτέλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ: Εμείς ως Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας, όπως καταθέσαμε και χτες στη γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ, εκτιμάμε ότι το εκλογικό αποτέλεσμα είναι μία προσωρινή ήττα των προσδοκιών, της δυναμικής, της προοπτικής του ΣΥΡΙΖΑ και της προσπάθειας αλλαγής των συσχετισμών που έχει ευαγγελιστεί ο ΣΥΡΙΖΑ αρκετό καιρό πριν. Αυτή η προσωρινή ήττα οφείλεται σε δύο παράγοντες, μία από το Δεκέμβρη έως τις εκλογές και μία κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου.

Σχετικά με το διάστημα πριν την προεκλογική περίοδο, θέλουμε να επισημάνουμε δύο παράγοντες: Ο πρώτος αφορά στο εάν ο ΣΥΡΙΖΑ, πορεύθηκε, πολιτεύτηκε και έπραξε στους κοινωνικούς χώρους με βάση το στοιχείο της κρίσης. Αυτό ήταν το καθοριστικό στοιχείο και σ’ αυτό το πράγμα πραγματικά είχαμε μία πρακτική που περισπασμού από θέματα σε θέματα κι από ζητήματα σε ζητήματα. Υπάρχει ένα ζήτημα και είναι ότι αντιμετωπίσαμε την κρίση εικονικά παρά πολιτικά. Δηλαδή δεν πήγαμε στους μαζικούς χώρους, στη νεολαία, στους εργαζόμενους των 700, των 500 ευρώ και συνολικά στους εργαζόμενους που χτυπιούνται με βάση την κρίση. Νομίζω ότι δεν αποκαλύψαμε τις υπεύθυνες πολιτικές και τους υπεύθυνους πολιτικούς που μας οδήγησαν στην κρίση, τις συνθήκες, οδηγίες και νόμους που μας οδήγησαν σε Ευρώπη και σε Ελλάδα στην κρίση και πολλές φορές μπορούμε να πούμε ότι με βάση αυτή την τοποθέτησή μας αθωώσαμε το σύστημα, αθωώσαμε τους πολιτικούς παράγοντες, οικονομικούς παράγοντες που μας οδήγησαν στην κρίση. Ο δεύτερος παράγοντας σε σχέση με το διάστημα πριν τις εκλογές είναι ότι εμφανιστήκαμε πολλές φορές με δύο ψυχούλες, με δύο καρδιές. Με δύο λόγους και δύο πρακτικές. Πολλές φορές κάναμε ένα βήμα μπρος και δύο βήματα πίσω ή, αν θέλετε, βαράγαμε τη μία προς τα ‘κει και μετά διαφορετικά και αυτό φάνηκε και με τον Δεκέμβρη και μετά τον Δεκέμβρη και στις εκλογές, για παράδειγμα, στους Πανεπιστημιακούς και σε μια σειρά ζητήματα που ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανιζότανε με δύο καρδιές, με δύο ψυχές, με δύο φωνές. Αυτό δημιούργησε ένα πρόβλημα φερεγγυότητας στο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ καταρχάς και βέβαια μιας μεγαλύτερης φερεγγυότητας στον κόσμο που παρακολουθούσε τον ΣΥΡΙΖΑ κι είχε θετικά επενδύσει σ’ αυτόν. Δεν εμφανίστηκε μία σταθερότητα στην πολιτική μας γραμμή και δεν εμφανίστηκε μία σταθερότητα στην πολιτική μας ταυτότητα.

Σχετικά με την προεκλογική περίοδο: Νομίζουμε ότι δεν δώσαμε σαφές πολιτικό στίγμα, σαφή πολιτική γραμμή σε σχέση με το τι γίνεται στον ελλαδικό και τον ευρωπαϊκό χώρο.

Εδώ το κεντρικό θέμα του στίγματος, της πολιτικής γραμμής αφορά πρώτα και κύρια την κρίση. Το δεύτερο είναι αυτό που λέμε ότι η επικοινωνία, στην ουσία, έφαγε την πολιτική. Κι είναι άλλο θέμα να κάνεις επικοινωνία και άλλο να κάνεις πολιτική. Δηλαδή να ‘χεις στόχους, προτάσεις, να προσπαθήσεις να διεμβολίσεις, να αλλάξεις συσχετισμούς κ.λπ.

Το δεύτερο ζήτημα είναι γύρω από το ψηφοδέλτιο. Δεν εμφανίσαμε ένα ανταγωνιστικό ψηφοδέλτιο όχι με την έννοια της σύνθεσης αλλά με την έννοια της ταυτότητας αυτής καθ’ αυτής. Δώσαμε χώρο στην αποχή, με την έννοια ότι δεν αποδείξαμε ότι δεν είμαστε ίδιοι. Δεύτερον δώσαμε χώρο στο ΚΚΕ με την έννοια ότι δεν αποδείξαμε ότι εμείς είμαστε η ριζοσπαστική και ενωτική Αριστερά και αυτό θα μπορούσε να ήταν ένα στοιχείο αντιπαράθεσης αλλά την ίδια στιγμή και πρόσκλησης προς τον κόσμο του ΚΚΕ κι όχι προς την ηγεσία του. Τρίτον δεν αντιπαρατεθήκαμε με το ΠΑΣΟΚ στο ποιος πραγματικά έκανε αντιπολίτευση, στο ποιος πραγματικά μπορεί να κάνει αντιπολίτευση και ποιος πραγματικά έχει προτάσεις για να αντιμετωπίσει την κρίση, ποιος έχει πραγματικά πρόγραμμα να αντιμετωπίσει την κρίση και δεν ψαρεύει σε θολά νερά. Τέταρτο πράγμα, δεν αντιμετωπίσαμε και δεν αντιπαρατεθήκαμε με ένα κόμμα το οποίο στην ουσία δημιουργήθηκε με βάση τις ευαισθησίες, που είναι σωστές, του ελληνικού λαού για ζήτημα της οικολογίας, αλλά που στην ουσία δημιουργήθηκε και εκτινάχθηκε με βάση τις δημοσκοπικές εταιρείες που δεν ήταν δημοσκοπικές εταιρείες αλλά ήταν, στην ουσία, εταιρείες διαμόρφωσης της κοινής γνώμης και υπόδειξης στην κοινής γνώμης τι πρέπει να κάνει. Και βέβαια δεν μιλάμε για όλες τις δημοσκοπικές εταιρείες.

Το τρίτο ζήτημα είναι εάν και κατά πόσο ο ΣΥΡΙΖΑ μπόρεσε να απευθυνθεί πρωτίστως στη νεολαία ή αν θεώρησε ότι μ’ έναν εύκολο τρόπο μπορούσε να πάρει ένα μεγάλο ποσοστό, ακριβώς επηρεαζόμενος από την περσινή δημοσκοπική άνοιξη και άνοδο.

Το τέταρτο στοιχείο ήταν η παραλυτική συμπεριφορά τόσο λόγω των δημοσκοπήσεων που είχαμε σ’ αρκετό απ’ το δυναμικό μας όσο και λόγω του πώς λειτουργούσε ένα τμήμα του Συνασπισμού σε σχέση με την εκλογική του παρουσία αλλά και με την ψήφο του στις εκλογές. Είχαμε μια, να το πω έτσι, ιδιότυπη πολιτική απεργία από ένα τμήμα του Συνασπισμού, το οποίο καταγράφηκε και εμφανίστηκε με πάρα πολλούς τρόπους. Και βέβαια εδώ θα ήθελα να θυμίσω τους συντρόφους εκείνους της ανανεωτικής πτέρυγας, που ήταν αρκετοί, οι οποίο δώσανε τη μάχη κι από την εξέδρα και πόρτα-πόρτα και πραγματικά ενισχύσανε το ενωτικό εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ με τις διαφωνίες τους, με τις αντιθέσεις τους αλλά ενωτικά, πρακτικά, μαζί με όλους τους υπόλοιπους για να πάει καλά αυτό το ενωτικό εγχείρημα.

Πέμπτο πράγμα: Υπήρξε ένας πόλεμος απέναντι στο ψηφοδέλτιο και ένας πόλεμος στο πρόσωπο της Ελένης Σωτηρίου και στην Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας. Ένας πόλεμος ο οποίος δεν είχε να κάνει με ουσιαστικές αντιπαραθέσεις, δεν τέθηκαν ζητήματα ευρωπαϊκά, δεν τέθηκαν ζητήματα θέσεων, απόψεων κ.λπ. κι ήταν γνωστό ότι η ΚΟΕ σέβεται εδώ και 4 και παραπάνω χρόνια τις απόψεις, τις θέσεις και τις διακηρύξεις του ΣΥΡΙΖΑ και υποτάσσει την άποψή της, τη θέση της, την πολιτική της γραμμή με βάση τον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι πολύ γνωστό στο ΣΥΡΙΖΑ αυτό και είναι πολύ πιο γνωστό και σ’ όλα τα μέλη και τα στελέχη του Συνασπισμού. Εξάλλου έχει αναφερθεί και από την προηγούμενη ηγετική ομάδα του Κωνσταντόπουλου και από τις επόμενες του Αλέκου Αλαβάνου και του Αλέξη Τσίπρα. Από αυτή την άποψη πιστεύω ότι αυτά που δημοσιεύονταν και οι επιθέσεις οι οποίες δημοσιεύονται στις εφημερίδες σήμερα από διάφορα επώνυμα στελέχη της ανανεωτικής αριστεράς τουλάχιστον είναι άδικες για να μην τις χαρακτηρίσουμε αλλιώς και συνεχίσουμε την πολεμική που γίνεται από τις εφημερίδες.

Το τελευταίο στοιχείο που θα ‘θελα να πω είναι ότι υπήρξαν πολλά κέντρα και δεν υπήρξε ουσιαστική αξιοποίηση αρκετών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, όπως π.χ. του Μανώλη του Γλέζου, στον αγώνα που δίναμε, που πραγματικά ήταν ένας αγώνας δύσκολος και θα ‘θελα να κάνω εδώ μία υποσημείωση, ότι δεν έχουμε ξανασυναντήσει τόσο πολύ μεγάλο πόλεμο και σε τόση μεγάλη ένταση και σε μεγάλη διάρκεια απέναντι σε ένα κοινοβουλευτικό κόμμα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ο στόχος εταιρειών, ΜΜΕ, συγκροτημάτων κ.λπ. Και βέβαια συνεχίζεται και σήμερα αυτό και έχει μια πολιτική ουσία που είναι αν θα αλλάξει ή δεν θα αλλάξει ο ΣΥΡΙΖΑ. Αν θα υπάρξει ή δεν θα υπάρξει στην Ελλάδα μία αριστερή πολιτική δύναμη που θέλει να εκφράσει με έναν ιδιαίτερο τρόπο τους εργαζόμενους, τη νεολαία, τους μικρομεσαίους κ.λπ.

Τέλος, σ’ ό,τι μας αφορά. Θεωρούμε ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μία κρίση. Μία κρίση του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία μπορεί να ανατραπεί, μία κρίση η οποία πολλές φορές είναι καλοδεχούμενη με την έννοια ότι αν βγουν τα σωστά συμπεράσματα μπορεί να δημιουργήσει ένα μεγάλο εκτόπισμα στην ελληνική κοινωνία, να δούμε δηλαδή έναν διαφορετικό ΣΥΡΙΖΑ, έναν ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος να ‘χει δυναμική, να ‘χει να δώσει πραγματικές προσδοκίες στον κόσμο και να καταγράψει, όχι εικονικά και δημοσκοπικά, πολλά καλά εκλογικά ποσοστά και βέβαια να καταγράψει πολλά εκεί που πραγματικά παίζεται η πολιτική και είναι σ’ αυτό που λέμε στους εργασιακούς χώρους, στη γειτονιά, τους χώρους σπουδών κ.λπ. Νομίζουμε ότι έχουμε μία κρίση πολιτικής ταυτότητας, μία κρίση αξιοπιστίας, μία κρίση διαδικασιών και λειτουργίας μες στο ΣΥΡΙΖΑ. Κλείνοντας, θέλουμε να θέσουμε κάποιους όρους για την προοπτική του ΣΥΡΙΖΑ:

Καταρχάς θεωρούμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρέπει να πάει όπως πριν. Δηλαδή χρειάζεται να γίνει μια βαθιά τομή, να τροποποιηθούν και να αλλάξουν αρκετά πράγματα. Δεν συμφωνούμε με έναν ΣΥΡΙΖΑ – πεδίο κομματικής αντιπαράθεσης, πτερύγων ή τμημάτων του Συνασπισμού. Δεν συμφωνούμε με έναν ΣΥΡΙΖΑ – κομματικό εργαλείο και ομπρέλα διάσωσης του Συνασπισμού. Δεν συμφωνούμε με έναν ΣΥΡΙΖΑ όπου θα ηγεμονεύει μία και μοναδική δύναμη, ο Συνασπισμός. Τέλος, δεν συμφωνούμε με διαδικασίες που υπάρχουν στα κύρια όργανα, τόσο της ενημέρωσης, του Τύπου δηλαδή, του οικονομικού, της επικοινωνίας, του οργανωτικού. Και βέβαια πολύ περισσότερο δεν συμφωνούμε με έναν ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος δεν έχει μία διακριτή πολιτική ταυτότητα που να δεσμεύει τα μέλη και τα στελέχη του σε ό,τι αφορά το πώς μπορεί και μέσα στη βουλή και εκτός της βουλής να εμφανίζεται. Εμείς επιμένουμε στο ενωτικό εγχείρημα της αριστεράς. Επιμένουμε και υπηρετούμε τη γενική μας γραμμή που είναι ότι αν δεν αλλάξουν τα πράγματα στην Αριστερά – και αναφερόμαστε και στο δικό μας υποκείμενο και στα υπόλοιπα – σε μια ενωτική και ριζοσπαστική κατεύθυνση, δεν θα αλλάξουν τα πράγματα στη χώρα, στην κοινωνία και δεν θα συνεισφέρουμε σε σημαντικές θετικές αλλαγές στον ευρωπαϊκό χώρο.

Ρούντυ Ρινάλντι: Χτες συνεδρίασε η γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ, όπου έγινε μια πρώτη συζήτηση. Καταλήξαμε στο να βγει ένα δελτίο τύπου σήμερα. Θα έχει κάποιες γενικές εκτιμήσεις για το αποτέλεσμα, θα έχει μία μνεία για το θόρυβο που υπάρχει απέναντι στο ΣΥΡΙΖΑ μετά τις εκλογές και θα στηρίζει όλες τις προσπάθειες που έγιναν το προηγούμενο διάστημα, απαντώντας στις επιθέσεις που γίνονται στην υποψήφια Ελένη Σωτηρίου κ.λπ. Η συζήτηση συνεχίζεται και θα γίνει με οργανωμένο τρόπο.

Ακολούθησαν ερωτήσεις από τους δημοσιογράφους στις οποίες απάντησαν τα στελέχη της ΚΟΕ:

Ερώτηση: Αναφερθήκατε στο ότι υπήρξε μια ιδιότυπη απεργία ενός τμήματος του ΣΥΝ σε σχέση με την παρουσία του, και την ψήφο. Τι εννοείτε;

Ν. Γαλάνης: Είναι γνωστό. Υπήρξαν μέλη ή οπαδοί της ανανεωτικής πτέρυγας, οι οποίοι δεν ψήφισαν το εγχείρημα. Είναι δημόσια γνωστό αυτό, δεν το ανακαλύψαμε εμείς.

Ερώτηση: Σε συνέχεια αυτού που ρώτησε η συνάδελφος, άκουσα στελέχη της ανανεωτικής πτέρυγας να υποστηρίζουν ότι είναι κάπως προσχηματική όλη αυτή η κουβέντα απόδοσης ευθυνών στη στάση τους προ των εκλογών σε σχέση με το ΣΥΡΙΖΑ γιατί έτσι κι αλλιώς δεν συμμετείχαν και πάρα πολύ προεκλογικά.

Ν. Γαλάνης: Δεν είπαμε ότι φταίει η ανανεωτική πτέρυγα για το αποτέλεσμα που πήρε ο ΣΥΡΙΖΑ. Θα ήταν αναντίστοιχο και με τους συσχετισμούς που υπάρχουν. Αυτό που είπαμε είναι ότι δεν υπήρχε μια σταθερή πολιτική ταυτότητα, είχαμε ένα μπρος – πίσω και σ’ αυτό ευθύνεται η ανανεωτική πτέρυγα ή μάλλον στελέχη της ανανεωτικής πτέρυγας (γιατί δεν έγιναν όλα τα πράγματα απ’ όλους τους συντρόφους της ανανεωτικής πτέρυγας έτσι) και βέβαια υπήρχε μια παραλυτική διαδικασία στο αν υποστηρίζουμε ή δεν υποστηρίζουμε το ψηφοδέλτιο. Είναι πάρα πολλοί οι λόγοι αλλά δεν είναι ο κύριος λόγος αυτός, ούτε ο αποκλειστικός βέβαια.

Ερώτηση: Είπατε ότι το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να προχωρήσει. Μπορείτε να περιγράψετε πως, κατά τη γνώμη σας, θα γίνει αυτό;

Ν. Γαλάνης: Εμείς είπαμε κατ’ αρχάς ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρέπει να συνεχίσει όπως πριν και βάλαμε κάποιες κατευθυντήριες γραμμές. Ετοιμάζουμε μια τοποθέτηση που θα περιλαμβάνει και τα πολιτικά στοιχεία, τα στοιχεία ταυτότητας όπως τα ορίζουμε εμείς, αλλά δεν είναι θέμα αποκλειστικά δικό μας το πώς θα οριστεί η πολιτική ταυτότητα, η πολιτική γραμμή, οι διαδικασίες και η λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ. Θεωρούμε ότι έχουμε και μπορούμε να πάρουμε πολλές συνεισφορές από όλες τις τάσεις και τις συνιστώσες και νομίζω ότι το πρώτο και κύριο πράγμα που έχουμε να κάνουμε είναι ένας απολογισμός του ΣΥΡΙΖΑ και μετά να ορίσουμε τις κατευθυντήριες γραμμές και την πολιτική γραμμή, τη λειτουργία και τις διαδικασίες του ΣΥΡΙΖΑ από δω και πέρα. Και νομίζω ότι αυτό είναι μια θετική διαδικασία. Κάποιος παλιός μαρξιστής έλεγε ότι καμιά φορά η ήττα, αν βγουν τα σωστά συμπεράσματα, είναι μια ορισμένη νίκη. Κι αυτό για μας έχει σημασία.

Ερώτηση: Μιλήσατε για αλλαγές στα θέματα της επικοινωνίας του ΣΥΡΙΖΑ. Μιλάτε για εκπρόσωπο Τύπου;

Ν. Γαλάνης: Μιλάμε για μια πιο συλλογική διαδικασία σε μια σειρά ευαίσθητους τομείς. Ένα ζήτημα είναι το επικοινωνιακό. Δεν μιλάμε για αλλαγή του εκπρόσωπου αλλά για μια πιο συλλογική διαδικασία. Εξάλλου κόμματα στην Ευρώπη, αν θέλουμε να βάλουμε ευρωπαϊκά πρότυπα, όπως το Κόμμα της Αριστεράς στη Γερμανία, έχουν αρκετούς εκπροσώπους. Το στοιχείο των συλλογικών διαδικασιών και της συλλογικής ηγεσίας δεν το ανακαλύψαμε εμείς, το ανακάλυψαν πρώτα και κύρια σύντροφοι από τα ευρωπαϊκά κόμματα της Αριστεράς. Και αυτό ισχύει και για την πολιτική γραμμή και για την γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ, για όλες τις διαδικασίες της λειτουργίας του. Νομίζω ότι είναι πλέον ώριμος ο ΣΥΡΙΖΑ για τέτοιες διαδικασίες. Δεν ευθύνεται η επικοινωνιακή πολιτική πάλι αποκλειστικά. Δεν υπάρχει ένας και μοναδικός λόγος. Αναφέραμε αρκετούς λόγους με βασικότερο αυτόν του πολιτικού στίγματος, της πολιτικής γραμμής που είχε ο ΣΥΡΙΖΑ πριν και κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου.

Ερώτηση: Επειδή έχει γίνει εκ των πραγμάτων πολύ κουβέντα για αυτό το μοντέλο της συλλογικής εκπροσώπησης σε επίπεδο ηγεσίας, πιστεύετε ότι μπορεί να περπατήσει έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ;

Ν. Γαλάνης: Θεωρούμε ότι είναι πραγματικά πολύ ενθαρρυντικό ότι υπάρχει μια σημαντική αλλαγή στην ελληνική πολιτική σκηνή, στην πολιτική ζωή του τόπου με το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ. Και είναι και κάτι αρκετά νεανικό και σημαντικό ακόμα και σαν παράδειγμα προς την Ευρώπη. Θα έλεγα το εξής: Πως ενώνονται οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ με διαφορετικές θέσεις, όπως λέτε; Ενώνονται στα πλαίσια πολιτικών προγραμμάτων, πολιτικών διακηρύξεων κ.λπ. Αν κάποιος, λοιπόν, ρωτήσει αν θα μπορούσαμε να πάμε σε μια διαφορετική διακυβέρνηση, θα έλεγα ναι, ξεκινώντας από το παράδειγμα του ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κάποιες προγραμματικές θέσεις που αν τις αποδεχόταν το ΠΑΣΟΚ, πολύ ευχαρίστως θα πορευτούμε μαζί. Το ζήτημα τίθεται έτσι και όχι ανάποδα, όπως έχει τεθεί και από τα συγκροτήματα, για το αν θα πάμε εμείς με το ΠΑΣΟΚ. Εγώ θα έλεγα: Θα έρθει το ΠΑΣΟΚ με το ΣΥΡΙΖΑ, με το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ; Θέλω να πω δηλαδή ότι το ίδιο το εγχείρημα είναι ενωτικό από την ίδια του τη φυσιογνωμία αλλά είμαστε ενωτικοί στα πλαίσια ενός θετικού πρόσημου. Η ενότητα δεν σημαίνει ντε και καλά θετικό πρόσημο, η ενότητα μπορεί να έχει και αρνητικό πρόσημο. Η ενότητα έχει θετικό πρόσημο όταν απαντάει στις ανάγκες και στο πώς αντιμετωπίζεται η κρίση. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει απόψεις και προτάσεις. Το ΠΑΣΟΚ δεν εμφάνισε καμία τέτοια πρόταση, ένα θολό πράγμα εμφάνισε. Λέω λοιπόν ότι οι διαδικασίες και οι λειτουργίες του ΣΥΡΙΖΑ είναι κάτι το οποίο θα μπορούσε να προβληματίσει και άλλες πολιτικές δυνάμεις και έξω από την Αριστερά. Είναι αρκετά πρωτοφανέρωτες τέτοιες διαδικασίες στην Ελλάδα και για την Αριστερά και για την πολιτική σκηνή του τόπου.

Ερώτηση: Σε ό,τι αφορά την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ;

Ν. Γαλάνης: Κατ’ αρχάς ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ένα προνόμιο, που δεν το έχουν άλλα κόμματα. Έχει αρκετά στελέχη και μάλιστα πάρα πολύ καλά, από πολλές συνιστώσες και από πολλά κόμματα. Ο Συνασπισμός είναι μια πολύ καλή δεξαμενή στελεχών και αυτό είναι γνωστό και το βλέπουμε και για τις υπόλοιπες συνιστώσες. Είναι ένα προνόμιο που αν ο ΣΥΡΙΖΑ το εκμεταλλευτεί ενωτικά -και αυτό είναι ένα στοίχημα- πιστεύω ότι μπορεί όχι μόνο να υπερπηδήσει τα εμπόδια, αλλά να θέσει πολύ σοβαρούς όρους αλλαγής των συσχετισμών στην ελληνική κοινωνία.

Ρ. Ρινάλντι: Να προσθέσω κάτι σε αυτό. Υπάρχει διάχυτη η αντίληψη ότι εάν δεν υπάρχει ένα αρχηγικό κόμμα που να είναι ξεκάθαρο ποιος είναι ο πρώτος, δεν μπορεί να υπάρχει αποτελεσματικότητα σε μια χώρα όπως η Ελλάδα. Νομίζω ότι η ριζοσπαστική Αριστερά δεν μπορεί να είναι υποταγμένη σε ένα τέτοιο μοντέλο ή σε μια τέτοια πρόληψη, γιατί αριστερά σημαίνει συλλογικότητα, δεσμούς με τον κόσμο, σημαίνει κάτι διαφορετικό.

Ερώτηση: Δεν είναι λίγο αντιφατικό εσείς που επικαλείστε και εγκωμιάζετε το ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος είναι αποτέλεσμα αμοιβαίων υποχωρήσεων και συμβιβασμών, να απευθύνεστε στο ΠΑΣΟΚ με έναν τόσο κατηγορηματικό τρόπο και να του λέτε «αυτό είναι το πρόγραμμά μας, δεχτείτε το ή όχι»; Δηλαδή, κάθε συνεργασία δεν προϋποθέτει αμοιβαίες υποχωρήσεις και συμβιβασμούς και σε ό,τι σας αφορά, μέχρι πού μπορείτε να υποχωρήσετε;

Ν. Γαλάνης: Κοιτάξτε, υπάρχει μια ιστορία λεηλασίας γύρω από το ΠΑΣΟΚ και την Αριστερά. Υπάρχει ένα φλερτ που κορυφώνεται όταν το ΠΑΣΟΚ πέφτει και ένα διαζύγιο όταν το ΠΑΣΟΚ ανεβαίνει. Αυτό έχει να κάνει ακριβώς με τη λεηλασία και είναι γνωστό το παιχνίδι και έχει παιχτεί πολλά χρόνια. Πλήττουμε πλέον από αυτή τη διαδικασία. Το ζήτημα δεν είναι τι θα κάνουμε με το ΠΑΣΟΚ, αλλά τι θα κάνουμε με τον κόσμο. Αν, λοιπόν, το ζήτημα είναι τι θα κάνουμε με τον κόσμο, ας βάλουμε κάτω τα προγράμματα και ας μιλήσουμε συγκεκριμένα. Για παράδειγμα, θα αποσυρθούν οι νόμοι, οι συνθήκες και οι οδηγίες που είναι υπεύθυνες για την κρίση; Είναι ένα συγκεκριμένο ερώτημα που το θέτουμε στο ΠΑΣΟΚ και αν έχουμε θετική απάντηση να πάμε στο δεύτερο ερώτημα, στο οποίο, όμως, το ΠΑΣΟΚ έχει απαντήσει ήδη. Και αφορά το αν θα καταργηθεί το Σύμφωνο Σταθερότητας ή αν θα τροποποιηθεί το πλαίσιο άσκησης της οικονομικής πολιτικής στην Ελλάδα. Να το πούμε και πιο δύσκολα: Μπορεί να πάρει «κευνσιανά» μέτρα το ΠΑΣΟΚ για την αντιμετώπιση της κρίσης, κάτι που είναι και στο πλαίσιο της σοσιαλδημοκρατίας; Αυτό, όμως που φαίνεται είναι ότι η σοσιαλδημοκρατία και στην Ευρώπη και στην Ελλάδα δεν μπορεί να το κάνει, γιατί έχει ταυτιστεί πλέον με τη νεοφιλελεύθερη πολιτική. Άρα για πιο λόγο να καλούμαστε εμείς να γίνουμε αιμοδότες του ΠΑΣΟΚ; Εμείς άλλο θέλουμε να υπηρετήσουμε και αν οι στόχοι που θέλει να υπηρετήσει ο καθένας βρίσκονται σε σύγκρουση, τότε δεν μπορεί να γίνει συνεργασία. Η συνεργασία στο ΣΥΡΙΖΑ έγινε γιατί συνομολογήσαμε ότι θέλουμε να υπηρετήσουμε μία άποψη, ιδέα, γραμμή, στόχο κλπ. Εμείς λέμε το εξής: Ας δούμε το θέμα της αντιμετώπισης της κρίσης και ας αφήσουμε τους υπεύθυνους, γιατί η πολιτική του ΠΑΣΟΚ είναι υπεύθυνη. Ας πάμε στο συγκεκριμένο: Θα αποσυρθούν νόμοι μιας δεκαετίας που έχουν οδηγήσει στην κρίση; Είναι ένα ερώτημα. Θα αποσυρθούν οδηγίες ή θα κοντράρουμε οδηγίες από την πλευρά της Ε.Ε. που βαθαίνουν την κρίση; Είναι ένα ερώτημα. Θα μιλήσουμε για την άμεση κάλυψη των αναγκών στην υγεία, την παιδεία κ.λπ.; Δεν συζητάμε για επαναστάσεις και εξεγέρσεις. Συζητάμε για συγκεκριμένα μέτρα που έχουν σχέση με τους εργαζόμενους και τα προβλήματα. Θα σταματήσουν οι ιδιωτικοποιήσεις; Θα εθνικοποιήσουμε σημαντικούς τομείς; Είναι κάποια πολύ σημαντικά ερωτήματα. Ακούμε συνεχώς για συνεργασίες κ.λπ. ακόμα και την ημέρα τον εκλογών το έβαζε ο κ. Ρέππας στο σύντροφο Θεωνά. Δεν μπαίνουν, λοιπόν, έτσι θολά τα ζητήματα. Έχουμε να κάνουμε με συγκεκριμένες πολιτικές, στις οποίες η Αριστερά έχει πάντα ανοιχτά τα μάτια και τα αυτιά της. Και το έχει αποδείξει αυτό ιστορικά. Έχει συμμαχήσει ακόμα και με το… διάολο αν αυτό υπηρετεί το λαό. Να μιλήσουμε για το ΕΑΜ, την ΕΔΑ και μια σειρά περιπτώσεις που η Αριστερά έχει συνεργαστεί με τους πάντες στην αρχή της υπηρέτησης των αναγκών και των συμφερόντων του λαού;

Ερώτηση: Στις αιτιάσεις του Λεωνίδα Κύρκου για συνιστώσες που αυθαδιάζουν τι απαντάτε;

Ελένη Σωτηρίου: Θα συνεχίσουν να αυθαδιάζουν…

Νίκος Γαλάνης: Αν ήταν εντός του ΣΥΡΙΖΑ θα απαντούσα, αλλά δεν είναι… Δηλαδή, να απαντήσω και στον κ. Πρετεντέρη, που βγήκε και πυροβολούσε; Αν ο Λεωνίδας Κύρκος πει ότι είναι στο ΣΥΡΙΖΑ, πολύ ευχαρίστως να το συζητήσουμε το θέμα, αλλά δεν είναι δικό μας θέμα ως ΚΟΕ να απαντήσουμε στο Λεωνίδα και ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να απαντήσει. Καθένας έχει τη συνεισφορά του, την ιστορία του, τις απόψεις, τις προτάσεις του… Δεκτές όλες

Η Γραμματεία χαιρετίζει, πρώτα απ’ όλα τα στελέχη, τα μέλη και τους οπαδούς του ενωτικού μας εγχειρήματος, όλο τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ, που έδωσε με πείσμα τη μάχη των ευρωεκλογών και σημειώνει:

α)Το αποτέλεσμα της 7/6 καθορίστηκε από την αποχή-ρεκόρ. Με τον τρόπο αυτό χιλιάδες και χιλιάδες πολίτες ανέδειξαν τη ρήξη των σχέσεών τους με τα κόμματα εξουσίας. Με τον κόσμο αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ θα συνεχίσει την προσπάθεια στους αγώνες και τα κινήματα, σε μια πιο αποτελεσματική αντιπαράθεση με το σύστημα.

β)Ηττημένος των εκλογών είναι η κυβέρνηση Καραμανλή. Οι τεράστιες απώλειες του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας αποδεικνύουν τη ραγδαία φθορά της κυβέρνησης, η οποία με κανένα τρόπο δεν νομιμοποιείται να πάρει τα ακόμα πιο σκληρά έκτακτα οικονομικά μέτρα, που σχεδιάζει για το καλοκαίρι. Η απόπειρα της κυβέρνησης της Ν.Δ να ξεπεράσει την κρίση με γραμμή «σκληρής Δεξιάς», κάτω από την πίεση της ανόδου του ΛΑ.Ο.Σ δίνοντας έμφαση στο ρατσισμό και τον αυταρχισμό, αναδεικνύει την ανάγκη να ανατραπεί η κυβερνητική πολιτική.

 γ)Το ΠΑΣΟΚ κατέκτησε την 1η θέση, αλλά εξακολουθεί να απέχει από τη δημιουργία ρεύματος εμπιστοσύνης, καθώς δεν διαφοροποιείται ούτε στο ελάχιστο από τον πυρήνα του νεοφιλελευθερισμού που γέννησε την κρίση. Παρά την κατάρρευση της Νέας Δημοκρατίας, το ΠΑΣΟΚ κατακτά την 1η θέση έχοντας απώλειες εκατοντάδων χιλιάδων ψήφων από το ποσοστό-ήττας του στις εκλογές του 2007.

δ)Το σκληρότερο μήνυμα των εκλογών είναι η ενίσχυση της ακροδεξιάς. Τα ζητήματα της απάντησης στο ρατσισμό και τον αυταρχισμό πρέπει να τεθούν στο κέντρο της προσοχής της αριστεράς και του ΣΥΡΙΖΑ ειδικότερα.

ε)Το αποτέλεσμα για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι κατώτερο των προσδοκιών όλων μας. Η αριστερά – τόσο το ψηφοδέλτιο του ΚΚΕ όσο και του ΣΥΡΙΖΑ – είχε απώλειες τόσο σε σύγκριση με τις εκλογές του 2007 όσο και με τις ευρωεκλογές του 2004 ιδιαίτερα σε αριθμό ψήφων.

Η ερμηνεία για την αποτυχία αυτή θα πρέπει να αναζητηθεί με συγκροτημένο και υπεύθυνο τρόπο στις ήδη αποφασισμένες διαδικασίες του ΣΥΡΙΖΑ.

Τα αποτελέσματα σε όλη την Ευρώπη δεν είναι ικανοποιητικά για την αριστερά, σε σχέση με τις απαιτήσεις και τις ανάγκες των λαών της Ευρώπης και την επιτακτική-λόγω κρίσης-ανάγκη ριζικής αλλαγής της πορείας των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Όσον αφορά τις άλλες δυνάμεις, η σοσιαλδημοκρατία συνετρίβη, η δεξιά άντεξε και η ακροδεξιά ενισχύθηκε.

Η Γραμματεία σημειώνει ότι έδωσε την εκλογική μάχη στη βάση της ιδρυτικής συμφωνίας, της Διακήρυξης και των αποφάσεων των δύο Πανελλαδικών Συνδιασκέψεων του ΣΥΡΙΖΑ: πάλη για την ανατροπή του νεοφιλελευθερισμού, απόκρουση των νεοφιλελεύθερων πολιτικών της Ε.Ε. που συνδέονται ιδιαίτερα με το Σύμφωνο Σταθερότητας, τις επιλογές της Συνθήκης του Μάαστριχτ και το ρόλο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, σαφής απόρριψη της κεντροαριστεράς, συστηματική προσπάθεια για τη συγκρότηση πόλου ενότητας στη δράση της ριζοσπαστικής αριστεράς. Από αυτή την πολιτική γραμμή δεν έχουμε κανένα λόγο και καμιά πρόθεση να μετακινηθούμε. Δηλώσεις που αποβλέπουν σε ανάδειξη προσωπικών εκτιμήσεων και επιλογών δεν προσφέρουν τίποτα στη δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά αντίθετα ενισχύουν φαινόμενα αναξιοπιστίας του εγχειρήματος και απογοήτευσης του κόσμου μας.

Η Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ αισθάνεται επίσης την ανάγκη να υπογραμμίσει ότι όλες οι επιλογές για το ψηφοδέλτιο και τις πολιτικές εκπροσωπήσεις μας, έγιναν στο έδαφος της κοινής συμφωνίας. Προσωπικές επιθέσεις και «στοχοποιήσεις» πριν και μετά τις εκλογές, δεν ανήκουν στην παράδοση της ριζοσπαστικής αριστεράς και θα πρέπει με σταθερότητα να αποκλειστούν από τη συζήτηση για την εκτίμηση των αποτελεσμάτων.

Η Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ ευχαριστεί όλο τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ για την προσπάθεια και την προσφορά του και δεσμεύεται για την οργάνωση της περαιτέρω συζήτησης ώστε να καλυφθούν οι αγωνίες και οι αναζητήσεις όλων μας.

Ειδικότερα, αυτό το γενικό φόντο καθορίζεται από:

Τη διπλή “κατάρρευση”: από τη μια του “υπαρκτού” σοσιαλισμού που γνωρίσαμε το 1989, και από την άλλη αυτή του νεοφιλελευθερισμού με βάση την καπιταλιστική κρίση.

Τη γενική κρίση και τα αδιέξοδα που συσσωρεύονται στο ίδιο το εγχείρημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η ΕΕ πάσχει από προσανατολισμό, από σχέδιο, από νέες προτάσεις.

Σε όλη την Ευρώπη σημειώθηκαν αμυντικοί αγώνες των εργαζομένων μέσα στην κρίση σαν φυσιολογική αντίδραση στην απίστευτη επίθεση που κλιμακώνουν οι αστικές τάξεις, οι κυβερνήσεις και η Κομισιόν.

Παραμένει σαν κυρίαρχη στάση μια αναμονή των μαζών με διττό χαρακτήρα: μια ελπίδα αλλαγής χωρίς να είναι καθαροί οι όροι και οι προϋποθέσεις για να την προσεγγίσουμε, και ο φόβος και η ανασφάλεια για το αύριο και το μέλλον.

Όλα προμηνύουν ότι έχουμε μπει σε μια νέα εποχή που θα φέρει νέα χαρακτηριστικά και στοιχεία – αλλά δεν την έχουμε ακόμα προσεγγίσει, δεν έχει ακόμα διαμορφωθεί. Δηλαδή, σαν να βρισκόμαστε σε έναν προθάλαμο ή μια μεταβατική γέφυρα. Η οικονομική κρίση θα βάλει τη σφραγίδα της.

Εγχειρήματα και δοκιμασίες απάντησης στα νέα χαρακτηριστικά από πλευράς αριστερών δυνάμεων γίνονται, και συγκεντρώνουν το ενδιαφέρουν ή και τις επιθέσεις (π.χ. Μπλόκο στην Πορτογαλία, ΝΑΚ στη Γαλλία, ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα).

Σ’ αυτό λοιπόν το γενικότερο φόντο εμφανίστηκαν ορισμένες τάσεις μέσα από τις ευρωεκλογές. Οι κυριότερες ήταν η άνοδος της ακροδεξιάς, η άνοδος της αποχής, η “αδιαφορία” (τουλάχιστον) για την ΕΕ, η καθήλωση της αριστεράς και η συνεχιζόμενη πτώση του σοσιαλδημοκρατικού χώρου (άλλη μια πιστοποίηση ότι δεν μπορεί να υπάρξει χώρος για οποιαδήποτε νεοκεϋνσιανή πρόταση-διαμεσολάβηση μέσα στην κρίση και υπό τον παρόντα συσχετισμό δύναμης ανάμεσα σε εργασία και κεφάλαιο), η διατήρηση και αύξηση των Πράσινων. Με κλασικούς πολιτικούς όρους, το σκηνικό είναι μετατοπισμένο προς τα δεξιά – όχι μόνο πρόσφατα, αλλά εδώ και μια δεκαετία.

Επομένως, ενώ είναι νωρίς να μιλήσουμε και να καταγράψουμε καταστάσεις επώασης του φιδιού (φασισμός – φασιστικοποίηση), δεν είναι διόλου νωρίς για να υπογραμμίσουμε ότι η αριστερά οφείλει να αντιμετωπίσει την κρίση τακτικά, στρατηγικά, διεθνιστικά. Η μη απάντηση σε αυτές τις τρεις πλευρές δίνει χώρο και δυνατότητες στη δεξιά κυρίαρχη μορφή της αστικής πολιτικής και στις μεταλλάξεις της να πρωταγωνιστούν.

Οι κοινωνικές διεργασίες δεν αντιστοιχούνται ποτέ ευθέως και άμεσα στην πολιτική σφαίρα και μέσα από τις πολιτικές διαμεσολαβήσεις.

Η αριστερά οφείλει να καλύψει αυτά τα κενά, άμεσα – σήμερα, τακτικά και καθημερινά:

Συστηματική αποκάλυψη των υπεύθυνων, των μηχανισμών και των συστημάτων που οδηγούν στην κρίση.

Προτάσεις και κινήσεις ανακούφισης των εργαζομένων, αλλά και ζύμωση και προπαγάνδα και πρωτοβουλίες για αλλαγές στο πολιτικό σκηνικό.

Ρίζωμα, δουλειά με τον κόσμο, σε χώρους δουλειάς και κατοικίας, με πρωτοβουλίες αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας που θα πολιτικοποιούν με βάση τα δύο παραπάνω. Χωρίς αυτόν τον τρίτο όρο –και χωρίς υπομονετική δουλειά– είναι δύσκολο να υπάρξει μια άλλη προοπτική.

Τέλος, οι ευρωεκλογές αλλά και η κρίση θέτουν με ιδιαίτερη έμφαση τη συζήτηση μέσα στην αριστερά για: την επιχειρηματική πολιτική και τους νέους χειριστικούς μηχανισμούς – το ζήτημα της νεολαίας – της ιδεολογίας – της Ευρώπης – το μεταναστευτικό – τα εγχειρήματα της σύγχρονης αριστεράς.

Στη χώρα μας οι ευρωεκλογές είχαν διττό χαρακτήρα. Και “χαλαρές” ευρωεκλογές όπως πάντα, αλλά και “εθνικές”, με την έννοια ότι ήταν πρόκριμα ανακατατάξεων και διαμόρφωσης του πολιτικού σκηνικού σε μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο. Στη χώρα μας εκφράστηκαν επομένως με έναν ιδιαίτερο τρόπο οι γενικές τάσεις που προαναφέραμε: διευρυμένη αποχή, άνοδος ακροδεξιάς, ισχυρά ερείσματα κομμάτων που ακολουθούν το νεοφιλελευθερισμό, μείωση του δικομματισμού, καθήλωση και συρρίκνωση της αριστεράς. Πίσω από αυτές τις τάσεις υπάρχει μια ρευστότητα, και η στάση της “αναμονής” (ελπίδα – απόρριψη – φόβος) παίζει μεγάλο ρόλο.

Ορισμένες επισημάνσεις για τις τάσεις αυτές

Η αποχή

Η τηλεοπτικοποίηση της πολιτικής ζωής, η επιχειρηματική πολιτική στη χώρα μας και οι μηχανισμοί τους κατόρθωσαν να μεγεθύνουν την αποχή, να στείλουν μαζικά κόσμο στις παραλίες, εκμεταλλευόμενοι τη δυσφορία του κόσμου προς τον πολιτικό κόσμο γενικά, αλλά και την αίσθηση ότι δεν μπορεί να αλλάξει τίποτα. Είχαμε την “κατίσχυση μιας μαζικής πολιτικής συμπεριφοράς τηλεοπτικού τύπου”. Κι αυτό αποτελεί βασική επιτυχία των δυνάμεων που θέλουν να διατηρηθεί ίδια η κατάσταση: η μεγέθυνση της αποχής και όχι κατά βάση μια στάση διαμαρτυρίας και καταγγελίας. Έτσι η επιχειρηματική πολιτική, αφού δοκίμασε τα κόμματα μιας χρήσης, τώρα καλλιέργησε την αποχή προκειμένου να μην πάει η ψήφος σε άλλα κανάλια. Επομένως, τα ΜΜΕ, τα συγκροτήματα και οι δημοσκοπικές τους εταιρίες διατηρούν και αυξάνουν το σημαντικό τους ρόλο στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης. Βέβαια υπάρχουν και άλλες πλευρές της αποχής. Μιλήσαμε για τη βασική πλευρά και τα αποτελέσματά της.

Μεγάλη ήττα της κυβέρνησης, αλλά όχι μεγάλη νίκη της αντιπολίτευσης.

Ο δικομματισμός είδε τις δυνάμεις του να εξασθενούν και να καταδικάζεται η πολιτική της κυβέρνησης, χωρίς όμως να δημιουργείται ένα μεγάλο ρεύμα αλλαγής. Για το αμέσως επόμενο διάστημα η κυβέρνηση έχει εφεδρείες (ΛΑΟΣ, φασιστική δεξιά, Δράση, Μακεδονικό Μέτωπο, Κυνηγοί κ.λπ.) και μπορεί να πάρει ορισμένες πρωτοβουλίες παρά τη δύσκολη θέση (μεταρρυθμίσεις ειδικά στο δημόσιο τομέα, για να κόψει δυνατότητες του ΠΑΣΟΚ και για προσεταιρισμό μέρους της εκλογικής βάσης του ΛΑΟΣ). Το ΠΑΣΟΚ παίρνει κεφάλι στο δικομματικό χώρο, αλλά δεν έχει ρεύμα. Θα πιέσει προς αριστερά, οικολόγους κ.λπ. για αυτοδυναμία, χωρίς να πείθει ότι θα έχει την αυτοδυναμία. Όμως η πίεση της αλλαγής θα επενεργήσει, και υπάρχει το ζήτημα πώς την αντιμετωπίζει η αριστερά.

Άρα ο δικομματισμός έχει ακόμα πνευμόνια, άσχετα αν καταγράφει από τα πιο χαμηλά ποσοστά του. Κυρίως απέτρεψε να υπάρξει μια άλλη κατάσταση στην αριστερά, δεν κινδυνεύει από μια αντισυστημική πολιτική αριστερά. Μείωση λοιπόν του δικομματισμού, αλλά παράλληλα το σύστημα πολιτικής εκπροσώπησης του νεοφιλελευθερισμού και διαχείρισης δεν υπέστη σημαντικές ρωγμές.

Πάντως να καταγράψουμε ένα σημαντικό γεγονός: Στην πολιτική ζωή του τόπου καταγράφεται η διαφοροποίηση του 1/3 του εκλογικού σώματος από το δικομματισμό. Αυτό σημαίνει ότι είναι υπαρκτή η δυσαρέσκεια, αλλά όχι και η αναζήτηση αλλαγών και ανατροπών (γιατί τότε θα υπήρχε καταγεγραμμένη και αυτή η τάση σαν ενίσχυση της αριστεράς). Μπορούμε να μιλήσουμε για μια διεύρυνση μέσα στην κοινωνία (που μπορεί να πλησιάζει το 50-60% περίπου) η οποία χαρακτηρίζεται από γενικευμένο έλλειμμα εμπιστοσύνης από τη μια και από πληθωρισμό φόβου για το αύριο από την άλλη. Αυτά τα φαινόμενα θα ισχυροποιηθούν μέσα στην κρίση και θα ορίσουν σε μεγάλο βαθμό τη νέα εποχή που προαναφέραμε. Θα τροφοδοτήσουν διεργασίες σε όλους τους χώρους, και όλοι θα κινηθούν να καλύψουν ή να απαντήσουν στο κενό που δημιουργείται.

Το ΠΑΣΟΚ δεν πείθει σαν διάδοχη κατάσταση –παρόλο το σπρώξιμο που είχε από μεγάλα συγκροτήματα– γιατί μέσα στο συγκεκριμένο ευρωπαϊκό νεοφιλελεύθερο παγκοσμιοποιημένο πλαίσιο δεν μπορεί να εκφράσει κάτι διαφοροποιημένο.

Η άνοδος του ΛΑΟΣ, που είναι ο μεγάλος νικητής, συνδέεται με τις γενικές τάσεις που περιγράψαμε μέσα στην κρίση, αλλά επίσης με την πολιτική γραμμή και τακτική που είχε: έθεσε ζητήματα όπως μετανάστευση, ασφάλεια, εθνικά θέματα, έβαλε επικεφαλής ένα πρόσωπο με ισχυρές διασυνδέσεις, εκμεταλλεύθηκε την ευκαιρία που παρουσιάστηκε με το μεγα-σκάνδαλο της Ζίμενς (η αριστερά κοιμήθηκε στο θέμα αυτό), είχε στενές σχέσεις με δυσαρεστημένους και παράγοντες της ΝΔ, δεν σπατάλησε δυνάμεις σε δημόσιες συγκεντρώσεις, χρησιμοποίησε μια έξυπνη προπαγάνδα σε ολόκληρη την προεκλογική περίοδο – και έτσι, με όλα αυτά, έφτασε στο 7,2% που κανείς δεν είχε προβλέψει.

Οι πράσινοι κατέγραψαν ένα ποσοστό αρκετά χαμηλότερο των προβλέψεων των δημοσκοπικών εταιριών και, κάτω από άλλους όρους, δεν θα έβγαζαν και τον ευρωβουλευτή. Είχαν και αυτοί ένα ισχυρότατο σπρώξιμο σαν ανάχωμα της δυσαρέσκειας σε ανώδυνα κανάλια και χτύπημα του ΣΥΡΙΖΑ. Οι Πράσινοι σε ευρωπαϊκό επίπεδο φαίνεται να διατηρούν και να αυξάνουν λίγο τη δύναμή τους. Σε πανευρωπαϊκό επίπεδο είναι μια υπαρκτή δύναμη, μικρής διαφοροποίησης από το νεοφιλελευθερισμό και με μικρή σχέση με στρώματα εργαζομένων.

Κακό το αποτέλεσμα συνολικά για την αριστερά

Το ΚΚΕ συσπειρώθηκε, έπαιξε άμυνα, έπεσε περίπου 1,5% και έχασε 1 ευρωβουλευτή. Ο δε ΣΥΡΙΖΑ είναι ο μεγάλος χαμένος της αριστεράς, διότι δεν πέτυχε τους στόχους του και κληρονόμησε μια κρίση που θα δούμε πώς θα την ξεπεράσει. Το αποτέλεσμά του τον επαναφέρει μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας στο πολιτικό σκηνικό, ενώ όλοι ανέμεναν μια άνοδο. Δεν άλλαξε ο συσχετισμός μέσα στην αριστερά. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν πέτυχε να καταγράψει ένα καλό αποτέλεσμα.

Όμως έχουμε μια αριστερά στην πολιτική Ελλάδα που φλερτάρει με ένα 15-17% στο σύνολό της. Οι οργανωτικές σχέσεις και οι δεσμοί με τον κόσμο έχουν συρρικνωθεί σε σχέση με το παρελθόν, η ιδεολογία βρίσκεται στα αζήτητα και η πολιτική της δεν έχει στόχευση σε συγκεκριμένα κοινωνικά ακροατήρια.

Η οργάνωση και η πράξη σε όλες τις πλευρές της καθημερινής ζωής είναι το μεγάλο έλλειμμα της υπαρκτής αριστεράς. Παράλληλα, το έλλειμμα πολιτικής και η προσπάθεια αναπλήρωσης αυτού του ελλείμματος (που ούτε καν διαπιστώνεται) με την επικοινωνία και τους “νόμους” της, δημιουργούν αρνητικούς όρους για έκφραση – σύνδεση – κινητοποίηση ενός φαινομενικά ετερογενούς και διασπασμένου κοινωνικού ακροατηρίου, που με το δικό του τρόπο “πιάνει”, διαπιστώνει, συλλαμβάνει την αριστερά σαν μέρος του κατεστημένου και του παλιού κόσμου ή, απλούστερα, σαν “μία από τα ίδια”.

Ο ΣΥΡΙΖΑ υπέστη μια ήττα. Αυτό είναι το όνομα και η σωστή λέξη του αποτελέσματος, και δεν πρέπει να ωραιοποιούμε την κατάσταση ή να την κουκουλώνουμε για να μπορέσουμε να πάμε μπροστά. Ποιοι είναι οι λόγοι της ήττας αυτής; Πολλοί λόγοι έπαιξαν το ρόλο τους κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου:

1. Έλλειψη σαφούς γραμμής

Δεν προβλήθηκε καμιά πολιτική γραμμή-στόχος. Το “νέα κοινωνική πλειοψηφία” έχει αποσυρθεί – και μόλις την Τρίτη πριν τις εκλογές ειπώθηκε κάτι για τον “αριστερό πόλο”. Επομένως είχαμε θέσεις για πολλά ζητήματα (π.χ. πρόγραμμα – αλήθεια, πόσο ωφέλησε τον ΣΥΡΙΖΑ όλη η φασαρία για το πρόγραμμα;) αλλά δεν είχαμε γραμμή και δεν θέσαμε δύο-τρία κεντρικά θέματα για τα οποία παλεύουμε και καλούμε τον κόσμο να μας υποστηρίξει (κρίση, αντιπολίτευση, αντισυστημική φυσιογνωμία, ενωτική αριστερά, οικολογία κ.λπ.). Πολλές φορές οι εκπρόσωποι… ξεχνούσαν να πουν ότι πρέπει να μας υποστηρίξουν οι πολίτες, και ειδικά οι αριστεροί.

2. Δίχως αιχμές και αντιπαράθεση

Δεν ήμασταν ανταγωνιστικό ψηφοδέλτιο, ούτε φάνηκε ένα αριστερό πρόσωπο. Υπήρχαν αντιλήψεις και υποδείξεις να μην κάνουμε αντιπαράθεση σχεδόν με κανέναν. Όχι αιχμές, όχι αντιπαράθεση με άλλα ψηφοδέλτια – ακόμα κι όταν μας χλεύαζαν. Όχι αντιπαράθεση με τις εταιρίες δημοσκοπήσεων και με τα ΜΜΕ που μας πολεμούσαν. Υπήρχαν αντιρρήσεις να κάνουμε αντιπαράθεση με το ΠΑΣΟΚ γιατί κάποιοι μπορεί να μας υποστήριζαν, ούτε με τον ΛΑΟΣ για να μην του δώσουμε χώρο, ούτε με το ΚΚΕ γιατί δεν πρέπει, ούτε με τους Οικολόγους-Πράσινους γιατί είναι φιλικός χώρος κ.λπ. κ.λπ. Ο κόσμος της αριστεράς δεν είδε πουθενά ένα μαχητικό ψηφοδέλτιο και μια δύναμη που δίνει μια μάχη. Είδε μια δύναμη με ισορροπίες εσωτερικές, με σκοπιμότητες, με τριβές ακατανόητες σε προεκλογική περίοδο, με εκπροσώπους να λένε ό,τι θέλουν, χωρίς να υπάρχει κοινή στόχευση.

3. Προβληματικός σχεδιασμός

Δεν υπήρξε κανένας σχεδιασμός για την προεκλογική περίοδο, και δεν υπήρξε ένα επιτελείο. Η εκλογική επιτροπή ήταν διακοσμητική. Τα προγράμματα των επικεφαλής (Χουντής, Τσίπρας κ.λπ.) τα μαθαίναμε από δελτία τύπου. Δεν υπήρξε κανένας σχεδιασμός και συντονισμός των δυνάμεων. Ο Τσίπρας αυτοχρίστηκε επικεφαλής. Ο Αλαβάνος αντέδρασε σε ένα βαθμό, και πήγε στο ντιμπέιτ και τη συγκέντρωση της Θεσσαλονίκης. Οι ανανεωτές σαμπόταραν, και τα επιφανή στελέχη ετοιμάζονταν για την επόμενη μέρα. Η ομάδα επικοινωνίας έκανε του κεφαλιού της. Ο επικεφαλής του ψηφοδελτίου έκανε μια προσωπική καμπάνια ανά την Ελλάδα, χωρίς καμιά συζήτηση για το πού πρέπει να πάει και τι να πει. Δεν διεκδίκησε καν να είναι ομιλητής σε κεντρικές συγκεντρώσεις κ.λπ. Παρομοίως, μαθαίναμε το πρόγραμμα του Τσίπρα από τους “επιτελείς” του. Υπήρχε μεγάλη καθυστέρηση για πολλά πράγματα. Ελάχιστη συζήτηση για τη γραμμή και πάντα κυριαρχούσε η άποψη να μην κάνουμε αντιπαράθεση με άλλους κ.λπ.

4. Δεν απαντήσαμε στην επίθεση

Δεν απαντήσαμε στον πόλεμο που μας γίνονταν. Το ΚΚΕ κατάλαβε την πίεση που του άσκησαν στο ντιμπέιτ, μίλησε για “προβοκάτσια”, έριξε όλες τις οργανωμένες δυνάμεις του, ήταν πρώτο κόμμα σε υλικό (αφίσες-χαρτόνια κ.λπ.) και την έπεφτε σε όλους. Δεν το πίεσαν όπως εμάς, είχε πάντα μια ασυλία, δεν του ανέφεραν ότι “πέφτει – πέφτει”. Αντίθετα, ο ΣΥΡΙΖΑ αντιμετώπισε μια άκρως επιθετική και χλευαστική στάση από τα ΜΜΕ και τις δημοσκοπικές εταιρίες. Η στάση όλων ήταν “αφού βγάλατε γλώσσα, θα μείνετε μετεξεταστέοι, θα μας παρακαλέσετε και θα δούμε τι θα κάνουμε. Προς το παρόν, τιμωρία και πάλι τιμωρία”. Η στάση μας ήταν ακατανόητη: Να μην χαλάσουμε τις σχέσεις μας, νομίζοντας ότι με την επικοινωνιακή πολιτική του χτες και τα “παράσημα” από αγώνες που κάναμε θα πηγαίναμε γενικά καλά.

5. Περιορισμένη κοινωνική γείωση

Υπάρχει μια ετερογένεια στο εν δυνάμει ακροατήριο της αριστεράς και η μονομερής προσκόλληση στην ατζέντα περί νεολαίας δεν φάνηκε να αποδίδει, όταν δεν είχες μια αναφορά προς τους εργαζόμενους και πολύ χαλαρούς δεσμούς με αυτούς. Δεν υπάρχει αφηρημένα η κοινωνία που θέλει ή δεν θέλει κάτι. Υπάρχουν τάξεις, κοινωνικά στρώματα και κατηγορίες που έχουν προβλήματα και θέλουν να ακούσουν προτάσεις ή μια διέξοδο. Περιμέναμε από νεότερες ηλικίες να δείξουν την υποστήριξη, αυτές μάλλον προτίμησαν το μπάνιο. Δεν φανήκαμε με μια πρόταση για την κρίση. Δεν κάναμε καθόλου δουλειά στον κόσμο, δεν πήγαμε προς τον κόσμο, ήμασταν ευχαριστημένοι που έρχονταν τα μέλη και ορισμένοι φίλοι στις συγκεντρώσεις. Δεν πήραμε τα μηνύματα από τις φοιτητικές εκλογές και από την επαφή με τον κόσμο.

6. Δεν δόθηκε πραγματική μάχη

Δεν εκτιμήσαμε σοβαρά την αστική πολιτική. Κολυμπήσαμε σε πελάγη μιας εύκολης νίκης ή –για να το πούμε πιο ορθά– μιας επίτευξης ορισμένων από τους στόχους: σημαντική άνοδος, εκλογή περισσότερων ευρωβουλευτών, αλλαγή συσχετισμού στην αριστερά. Το ερώτημα ήταν αν ήταν εφικτοί οι στόχοι αυτοί. Ήταν – αλλά έπρεπε να στηρίζονται κάπου. Κυρίως στο να δοθεί μια προεκλογική μάχη, που δεν δόθηκε. Για να θυμίσουμε, είχαμε εκτιμήσει σαν θετική τη 2η Συνδιάσκεψη επειδή άλλαξε ένα κακό κλίμα που υπήρχε και ετοίμαζε τα πνεύματα για μια μάχη. Τα επιτελεία όμως είχαν άλλες προτεραιότητες. Κι όταν αρχίσαμε την προεκλογική περίοδο, υπήρχε εξαιρετική καθυστέρηση. Αδικαιολόγητη.

7. “Μεταμοντέρνα” καμπάνια

Όλη η επικοινωνία ήταν άστοχη. Άτονη, υποβαθμισμένη, χωρίς να φαίνεται ο ΣΥΡΙΖΑ, στηριγμένη σε μεταμοντέρνα αντίληψη. Αντίθετα, ο ΛΑΟΣ έδωσε μαθήματα πολιτικής ταχτικής σε όλα τα επίπεδα. Η ήττα του ΣΥΡΙΖΑ είναι μια ήττα επίσης της επικοινωνιακής αντίληψης για την πολιτική για ένα αριστερό εγχείρημα.

8. One man show…

Παίχτηκε το one man show Alexis, χωρίς να αξιοποιηθούν πολλά στελέχη, π.χ. ο Μανώλης Γλέζος. Σε μια κρίσιμη στιγμή της προεκλογικής περιόδου ανέκυψε πρόβλημα ηγεσίας του εγχειρήματος. Η διάσταση, η σχέση Τσίπρα-Αλαβάνου που παρουσίασε κάποιο πρόβλημα –για το οποίο δεν ευθύνονται άλλες συνιστώσες– αλλά που επέδρασε στο εγχείρημα. Δεν πας σε εκλογές και σου σκάει τέτοιο ζήτημα. “Κάτι τρέχει” που λέει μετεκλογικά η Αυγή, αλλά που θα έπρεπε να έχει λυθεί έγκαιρα.

Τα σημεία 1-8 περιγράφουν ορισμένα χαρακτηριστικά μιας μάχης (προεκλογικής) που δεν δόθηκε. Ποια ήταν η αιτία αυτών των λαθών και ελλείψεων; Ποιος έχει την ευθύνη;

Ο ΣΥΡΙΖΑ σε μεγάλο βαθμό καθορίστηκε από την ιδιαίτερη φυσιογνωμία και τις αντιφάσεις του ΣΥΝ, και τα αρνητικά του βάρυναν τη συνολική εικόνα και κατάσταση. Μάλιστα σε συνθήκες σαν τις σημερινές, ο ΣΥΡΙΖΑ αποδείχτηκε ιδιαίτερα ευάλωτος λόγω αυτών των αρνητικών.

Για να συνεννοηθούμε, η αποκλειστική ευθύνη για την ήττα του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές βαραίνει τον ΣΥΝ και τις εγγενείς αντιφάσεις του. Επίσης, τα επιτελεία του έχουν ευθύνες για το πώς σχεδιάστηκε και πώς δόθηκε η προεκλογική μάχη, αλλά και πώς αντιμετώπισαν την υπερ6μηνη επίθεση που δεχόμαστε.

Όλο το προηγούμενο διάστημα τίθονταν από στελέχη του ΣΥΝ και συντηρούνταν από τα ΜΜΕ το “θα συνεργαστούμε με το ΠΑΣΟΚ – δεν θα συνεργαστούμε με το ΠΑΣΟΚ”, πολλά εσωτερικά προβλήματα του ΣΥΝ βάραιναν σαν σκιά πάνω στο εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ και υπήρξε μεγάλη παλινδρόμηση στον τρόπο που έχουν υποστηριχτεί κεντρικές και βασικές επιλογές, όπως αυτή του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ (ξαναγίνεται και σήμερα μετεκλογικά με ιδιαίτερη ένταση), της υποστήριξης του Δεκέμβρη, της αντιπολίτευσης στο δικομματισμό – νεοφιλελευθερισμό.

Θέλουμε να τονίσουμε ότι το ζήτημα των τάσεων του ΣΥΝ είναι δικό του πρόβλημα και δεν μπορεί αυτό να ταλανίζει το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ομάδα πίεσης για τις εσωκομματικές διενέξεις του ΣΥΝ, ούτε και τόπος επίλυσης διαφορών ανάμεσα στις πτέρυγές του.

Ο ΣΥΝ πρέπει να ξεκαθαρίσει το πώς θέλει ή αντιλαμβάνεται τον ΣΥΡΙΖΑ. Συνυπάρχουν ορισμένες αντιλήψεις και πραχτικές στάσεις του ΣΥΝ απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ: α) Ο ΣΥΡΙΖΑ σαν εκλογική ομπρέλα και όχημα διάσωσης ή ανέλιξης διαφόρων στον κοινοβουλευτικό στίβο, β) ο ΣΥΡΙΖΑ σαν πεδίο εσωτερικών αντιπαραθέσεων και επίλυσης διαφορών του ΣΥΝ, και γ) ο ΣΥΡΙΖΑ ως τσιφλίκι του ΣΥΝ.

Σαν αποτέλεσμα έχουμε έναν ΣΥΡΙΖΑ χωρίς διαδικασίες και λειτουργία από τη γέννησή του έως σήμερα. Στην παρούσα φάση είχαμε και έναν ΣΥΡΙΖΑ που δεν μπόρεσε να δώσει μια προεκλογική μάχη. Υπέστη μια ήττα γιατί δεν έδωσε μάχη όταν όλοι τον πολεμούσαν. Αυτό είναι πολύ σοβαρό.

Από τον ΣΥΝ χτυπήθηκε πολλαπλώς η υποψηφιότητα της ΚΟΕ και η ίδια η Ελένη Σωτηρίου με ανήθικο και προσωπικό τόνο, πριν και κατά την διάρκεια της προεκλογικής περιόδου. Και φυσικά οι επιθέσεις εντείνονται και μετά. Δεν είδαμε σε καμιά περίπτωση μια υποστήριξη, και καμιά κριτική απέναντι στις επιθέσεις αυτές – ενώ εμείς κρατήσαμε όσο μπορούσαμε την ψυχραιμία μας. Ούτε καν διανοήθηκε ο ΣΥΝ να υπερασπίσει την υποψηφιότητα αυτή στα ΜΜΕ, στους αλαλάζοντες δημοσιογραφίσκους και άλλους έξυπνους.

Τέλος, παρατηρήθηκε μια ευρεία εκλογική απεργία μέρους του ΣΥΝ, που επηρέαζε ψυχολογικά όσους είχαν τη διάθεση να κινηθούν.

Στην ουσία, ο ΣΥΝ ήθελε να κάνει ό,τι αυτός ήθελε ή τα μέρη του προγραμμάτιζαν. Σε σχέση με το 2007 παρατηρήθηκε μεγαλύτερη μονοπώληση των ΜΜΕ. Γνωρίσαμε πολλά “καπέλα” σε θέσεις, ομιλίες και υλικό.

Εμείς ως ΚΟΕ, κινητοποιήσαμε δυνάμεις και σε πολλές περιπτώσεις πρωτοστατήσαμε για να κινηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Η υποψηφιότητα της σ. Ελένης Σωτηρίου –που τόσο βάλλεται τούτες τις μέρες από όσους ασελγούν πάνω στον ΣΥΡΙΖΑ– ήταν μια επιλογή που δικαιώθηκε και έδωσε αριστερά και λαϊκά χαρακτηριστικά. Είχε έναν πολιτικό λόγο απλό, καθαρό και κατανοητό όπου εμφανίστηκε, αντιπαρατέθηκε με τους φορείς του δικομματισμού και κέρδισε σε συμπάθεια και κατοχύρωση. Ήταν μια σημαντική προσφορά στη γενική προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ και ανέβασε το κύρος της ΚΟΕ με την ακούραστη δουλειά της. Χωρίς τη δουλειά της ΚΟΕ και την προσωπική συμβολή της σ. Ελένης το εκλογικό αποτέλεσμα θα ήταν πολύ χειρότερο. Δώσαμε κάποιες μάχες, αλλά αυτοκριτικά πρέπει να σημειώσουμε ότι δεν βάλαμε συνολικά το ζήτημα ή τα ζητήματα, είτε γιατί δεν περιμέναμε να γίνουν τόσες πολλές “στραβές”, είτε γιατί πρυτάνευσε η λογική να μην φορτίσουμε την κατάσταση προεκλογικά και να θέσουμε τα ζητήματα μετά τις εκλογές. Αν και δεν ανατρέψαμε (ούτε επιχειρήσαμε να, ούτε μπορούσαμε) τη γενική εικόνα, νομίζουμε ότι προσφέραμε πολλά στη γενική θετική εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ, τρέξαμε πολύ περισσότερο από άλλους (για παράδειγμα, μόνοι μας σηκώσαμε την αντιπαράθεση με τους οικολόγους-πράσινους) και πάλι βρεθήκαμε να είμαστε χρεωμένοι και εμείς με το κακό εκλογικό αποτέλεσμα – εξαιτίας δικών τους σφαλμάτων και ελλείψεων. (Η συνολική αυτοκριτική τοποθέτηση της ΚΟΕ πρέπει να γίνει αφού ολοκληρωθεί η εσωτερική συζήτηση και αφού συγκεντρωθούν όλες οι απόψεις και όλες οι κριτικές).

Όταν μάλιστα ο Αλέξης Τσίπρας δημόσια και με όση ευγένεια έπρεπε ζήτησε να αφεθεί η νέα ηγεσία του ΣΥΝ να δοκιμάσει τις επιλογές της πλειοψηφίας τότε: «κύκλοι» προσκείμενοι στον Ν. Κωνσταντόπουλο χαρακτήριζαν τις δηλώσεις σαν «αμετροέπεια και απρέπεια», ενώ ο Μ. Παπαγιαννάκης συνιστούσε: «όταν μιλάει ο Λ. Κύρκος, κάποιοι πρέπει να ανοίγουν δύο και τρεις φορές τα αυτιά τους» (ποιοι άραγε;) Την ίδια στιγμή η ανανεωτική πτέρυγα κυκλοφορούσε με δελτίο τύπου! κείμενο-παρέμβαση όπου διαπίστωνε «έλλειμμα ουσιαστικής και εύρυθμης λειτουργίας» και «δημοκρατικής εσωκομματικής λειτουργίας» στο κόμμα.

Τις ίδιες μέρες και στα ίδια έντυπα που φιλοξένησαν την «Aνανεωτική Παρέμβαση, ο Κ. Λαλιώτης θέτει από την πλευρά του «νέου ΠΑΣΟΚ» το ζήτημα: «Η κυβερνώσα ριζοσπαστική και πολυκομματική κεντροαριστερά μπορεί ν’ ανατρέψει το ετοιμόρροπο status quo του νεοσυντηρητισμού και της δεξιάς»… «Το ΠΑΣΟΚ να ξεφύγει από το σύνδρομο του κυβερνητισμού, της αλαζονείας και της διολίσθησης σε νεοφιλελεύθερες επιλογές και ο ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη και το ΚΚΕ, από το σύνδρομο της καθαρότητας, της άρνησης και της απομόνωσης, από το σύνδρομο της μεγάλης αριστεράς χωρίς το ΠΑΣΟΚ και της ταύτισής του με τη δεξιά».

Το νέο μεγάλο όραμα: «κυβερνώσα πολυκομματική κεντροαριστερά»

Αν λοιπόν βρισκόμαστε μπροστά σε μια επιχείρηση άλωσης της Αριστεράς, και ειδικά του ΣΥΡΙΖΑ –αφού η νίκη (αυτοδυναμία) του ΠΑΣΟΚ προϋποθέτει το ψαλίδισμά του και δεδομένου ότι προεκλογική συμφωνία με το ΠΑΣΟΚ σημαίνει αποδοχή βασικών νεοφιλελεύθερων δογμάτων από τον ΣΥΡΙΖΑ και ακύρωση του ρόλου και των λόγων δημιουργίας του, έναντι κυβερνητικού πινακίου φακής, θα πρέπει να αναρωτηθούμε: Γιατί δεν κόβεται «με το μαχαίρι» αυτή η πλάκα; Γιατί πρέπει να σέρνεται έστω και σαν πιθανότητα ένα τέτοιο σενάριο;

Μια κατηγορηματική δήλωση πως όλες αυτές οι «προτάσεις» βρίσκονται εκτός πλαισίου αποφάσεων που έχουν πάρει όλα τα όργανα, συνέδρια και συσκέψεις του ΣΥΝ, και ιδίως του ΣΥΡΙΖΑ, ότι προγραμματικά η ίδια η ύπαρξη του ΣΥΡΙΖΑ οφείλεται και στηρίζεται στην άρνηση μιας κεντροαριστερής διαχείρισης, θα έθετε ένα τέλος στον κλεφτοπόλεμο που διεξάγει η «ανανεωτική πτέρυγα». Αυτή μάλιστα η κατηγορηματική δήλωση-τοποθέτηση θα πρέπει να συνοδεύεται με ένα ανοιχτό κάλεσμα στον κόσμο να απομονώσει πολιτικά τέτοιες απόψεις διότι απλά, είναι εκτός πολιτικού πλαισίου του ΣΥΡΙΖΑ.

Ας γίνει επιτέλους σαφές ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, σαν πολιτικό εγχείρημα της ριζοσπαστικής αριστεράς: α) δεν θα γίνει όχημα για κεντροαριστερές κυβερνήσεις νεοφιλελεύθερης κοπής, δεν θα συμβάλλει σε κάποιο λίφτινγκ του δικομματικού-διπολικού αστικού παιχνιδιού, β) δεν θα επιτρέψει να χρησιμοποιηθεί σαν εκλογικός βατήρας κεντροαριστερών απόψεων. Κάτι τέτοιο βέβαια προϋποθέτει: 1. την ανάδειξη κριτηρίων και συμφωνιών για την κατάρτιση των εκλογικών λιστών, ώστε η νέα κοινοβουλευτική ομάδα να συμφωνεί με τους προγραμματικούς στόχους του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς και σαφείς όρους λειτουργίας αυτής της κοινοβουλευτικής ομάδας, και 2. επιτροπή Τύπου που καθορίζει τη λίστα των εκπροσώπων του ΣΥΡΙΖΑ στα ΜΜΕ (έντυπα και ηλεκτρονικά).

Η αυτοϋπονόμευση της Αριστεράς δεν αποτελεί συζητήσιμη «πρόταση»

Είναι προφανές πως μια «κεντροαριστερή απάντηση» ακυρώνει τις βασικές επιλογές και επιδιώξεις της Αριστεράς – όπως έκανε και στο παρελθόν, με τραγικές συνέπειες όπου εφαρμόστηκε (Ελλάδα, Ιταλία, Γαλλία κ.λπ.). Στην ουσία, καταργεί το αυθύπαρκτο της Αριστεράς, ακυρώνει κάθε βήμα πραγματικής ανεξαρτησίας της από τον αστικό κόσμο και το δικομματισμό, υπονομεύει την προοπτική ανάπτυξής της, και βεβαίως σήμερα περισσότερο από ποτέ αντιστρατεύεται την αναγκαία διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ προς τα αριστερά (ΚΚΕ, ανένταχτοι αριστεροί, εξωκοινοβουλευτικός χώρος), δυσκολεύει αφάνταστα την κοινή δράση της Αριστεράς, την αφοπλίζει ιδεολογικά και πολιτικά.

Ακόμα περισσότερο, δεν δημιουργεί τους αναγκαίους όρους απεγκλωβισμού δυνάμεων από το δικομματισμό και ιδιαίτερα από το ΠΑΣΟΚ, αφού κάθε αναφορά σε αυτό πρέπει να γίνεται μέσα σε «συναγωνιστικούς» και μάλλον υποτελείς όρους. Έτσι όχι μόνο δεν θα ασκείται καμιά κριτική στο ΠΑΣΟΚ, αλά αντίθετα θα επαναληφθούν οι γνωστές αποκαρδιωτικές παραστάσεις για τη «νέα μεγάλη αριστερά»…

Αυτή η πρόταση αρνείται να βγάλει συμπεράσματα από την πρόσφατη ιστορία:

•Αρνείται να δει το ρόλο και τη λειτουργία του ΠΑΣΟΚ σαν ενός από τους δύο βασικούς πυλώνες προώθησης και στήριξης του νεοφιλελευθερισμού.

•Αρνείται να δει πόσο στοίχισε στην Αριστερά η μετατροπή της σε ουρά του ΠΑΣΟΚ για μια μεγάλη περίοδο.

•Αρνείται να δει τι χρειάζεται, τι έχει ανάγκη η Αριστερά σήμερα, που ο σύγχρονος κόσμος πλήττεται από μια τεράστια καπιταλιστική κρίση.

•Αδιαφορεί για τους αναγκαίους αγώνες και κινητοποιήσεις που επιβάλλονται για να αλλάξουν οι συσχετισμοί σε κάθε χώρο.

•Περιθωριοποιεί για μια ακόμη φορά την Αριστερά, σπρώχνει τον κόσμο στην απογοήτευση και στον καναπέ, ευνουχίζει τη νεολαία.

•Αρνείται τον ίδιο τον εαυτό της σαν μαρξιστική αριστερά εάν στις σημερινές συνθήκες δεν προβάλλει τη μοναδική πραγματική εναλλακτική λύση, το σοσιαλισμό.

Για να δυναμώσει το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ

Η Αριστερά του 21ου αιώνα πρέπει να αφήσει στην άκρη τους εκφραστές αυτής της ηττοπαθούς, ιδιοτελούς, διαλυτικής και αντιαριστερής γραμμής.

Οι φορείς δεξιών πλατφορμών, όπως ήταν η περίφημη ΕΑΔΕ (Εθνική Αντιδικτατορική Δημοκρατική Ενότητα) που πρόβαλλε το ΚΚΕ εσωτερικού αφού έπεσε η χούντα και επεδίωκε τη συσπείρωση όλων των δυνάμεων –και της δεξιάς– οι οποίες «αγωνίστηκαν ενάντια στη δικτατορία, για τη διεύρυνση της αστικής δημοκρατίας», το οδήγησε στη «Συμμαχία» του 2,7%. Ο ανοικτός φιλοΠΑΣΟΚισμός των ετών 1977-1985 μετέτρεψε την Αριστερά σε νεροκουβαλητή του Α. Παπανδρέου, κι έδωσε άπειρα συγχωροχάρτια στα «δουλέματα» του λαού και στον άκρατο λαϊκισμό. Η συνεργασία με τη ΝΔ το δίχρονο 1989-1990 και η συμμετοχή σε κυβερνήσεις μαζί με τη ΝΔ πρώτα, και μαζί με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ στη συνέχεια, έδωσαν στον ΣΥΝ όχι το χαρακτήρα μιας παναριστερής στράτευσης, αλλά ακριβώς το αντίθετο.

Στη συνέχεια οι ίδιες ηγεσίες έδωσαν λαμπρά δείγματα με την υπερψήφιση του Μάαστριχτ –στο οποίο στηρίχτηκε η διαρκής πανευρωπαϊκή λιτότητα– καθώς και με χειρισμούς και φιλοδοξίες που έφταναν έως την προεδρία της δημοκρατίας. Όλη την περίοδο του εκσυγχρονισμού το φλερτ δεν κρυβόταν. Κάποιοι πιο «τίμιοι» το μετέτρεψαν μάλιστα σε γάμο (Μαρία, Μίμης). Επρόκειτο για μια ηγεσία που είδε τον ΣΥΡΙΖΑ απλά σαν ένα σωσίβιο μέσο το 2004, και αμέσως μετά την είσοδο στη Βουλή κυνικά το τίναξε στον αέρα – ενώ ο Λ. Κύρκος ήταν και είναι πάντα ενάντιος στο εγχείρημα αυτό.

Κόντρα και παρά τις προσπάθειες αυτών των ηγεσιών και πτερύγων, το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ παρ’ όλα αυτά προχώρησε. Έγιναν επιλογές που δημιούργησαν ελπίδες και συσπείρωσαν χιλιάδες αριστερούς σε ολόκληρη τη χώρα. Ο ΣΥΡΙΖΑ σαν ενωτικό αριστερό αντινεοφιλελεύθερο εγχείρημα, ο προσανατολισμός του στα κινήματα και τους αγώνες, ο καθαρός αντιπολιτευτικός του λόγος και οι πρωτοβουλίες τις οποίες πήρε ή στήριξε, κατέγραψαν ένα θετικό εκλογικό αποτέλεσμα στις εκλογές της 16/9/2007 και συνεχίζει να ενισχύεται από τη φθορά και την κρίση του δικομματισμού, αποτελώντας την έκπληξη στο πολιτικό τοπίο.

Η επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ εξηγείται από έναν συνδυασμό λόγων: α) την κίνηση του κόσμου τα τελευταία χρόνια, β) τις αντιστάσεις και τους αγώνες που γνωρίσαμε, γ) την τεράστια οικονομική συμπίεση των εργαζομένων, δ) τη φθορά του δικομματισμού. Σε όλα αυτά ο ΣΥΡΙΖΑ κατόρθωσε να ανταποκριθεί δείχνοντας ότι είναι αριστερή αντιπολίτευση των (ομοίων) κομμάτων του δικομματισμού. Αυτό μεταφράστηκε τόσο, κυρίως, στην απόκτηση εμπιστοσύνης και στήριξης από τον κόσμο της αριστεράς και στο χώρο της νεολαίας, όσο και δευτερευόντως (για πρώτη φορά) σε επιρροή στο χώρο του ΠΑΣΟΚ.

Το κεντρικό ζήτημα αυτή τη στιγμή δεν είναι «να βλογάμε τα γένια μας», αλλά να αναρωτηθούμε και να πράξουμε ώστε ο ΣΥΡΙΖΑ να συμβάλει στην ανασυγκρότηση της Αριστεράς, στην ανάπτυξη κινημάτων και αντιστάσεων, στην οικοδόμηση ενός πολιτικού και κοινωνικού μετώπου ανατροπής του νεοφιλελευθερισμού, για να αλλάξουν παντού οι συσχετισμοί και να διαμορφωθούν οι συνθήκες μιας μεγάλης πολιτικής και κοινωνικής αλλαγής.

Το Μάη του ’68, στη Γαλλία, κυκλοφόρησε μια αφίσα όπου υπήρχαν πολλοί ταύροι και το σύνθημα έγραφε: «Ας αφήσουμε το φόβο του κόκκινου στα ζώα με κέρατα».

Παραφράζοντας, θα λέγαμε στις αποτυχημένες και ιστορικά χρεοκοπημένες ηγεσίες: «μην αγαπάτε τόσο πολύ το πράσινο χρώμα»…

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Εποχή» στις 23/11/2008

Ο πόλεμος ενάντια στο κίνημα και τον ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζεται. Η αντιπαράθεση αφορά τις δισυπόστατες θέσεις που εκφράστηκαν κάτω από την πίεση των ΜΜΕ για την αναταραχή στα Πανεπιστήμια που προκαλείται από την εμπρηστική κυβερνητική πολιτική εφαρμογής του νόμου πλαίσιο, αφορά ταλαντεύσεις και φόβους απέναντι στην πίεση αυτή.

Δεν μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ που έκφρασε πολιτικά το κίνημα του άρθρου 16 και μίλησε για αυτό με ένταση προεκλογικά, καταγράφοντας το ψηλότερο ποσοστό του, σήμερα να παρουσιάζεται σαστισμένος και με διχογνωμίες στο θέμα των φοιτητικών κινητοποιήσεων ενάντια στην εφαρμογή του νόμου πλαίσιο και ειδικά τις πρυτανικές εκλογές.

Όσο και αν η λεγόμενη «καθολική ψηφοφορία» των φοιτητών δεν είναι το κορυφαίο σημείο του νόμου πλαίσιο, σωστά το φκ διαβλέπει στην εκλογή νέων πρυτανικών αρχών υπό τις διατάξεις του νέου νόμου και τις εκβιαστικές πιέσεις του υπουργείου παιδείας για τετραετή προγράμματα, την άμεση εφαρμογή του νόμου-εκτρώματος που ψήφισε η ΝΔ που εντάσσεται στην επιχείρηση διάλυσης του δημόσιου χαρακτήρα των ΑΕΙ.

Όσο κι αν τα ΜΜΕ και ο δικομματισμός (αλλά και το ΚΚΕ που συστρατεύτηκε για να επιβληθεί στην πράξη ο νόμος των Στυλιανίδη – Καραμανλή) θέλουν να συκοφαντήσουν το φκ και να παρουσιάσουν μια εικόνα πολέμου, οξύτατης σύγκρουσης και τυφλής βίας μέσα στα ΑΕΙ, που εμποδίζει την ποιοτική αναβάθμιση της ανώτατης εκπαίδευσης.

Η πίεση απόδωσε καρπούς και αυτό ενίσχυσε τον εμφύλιο για τον οποίο κάνει λόγο ο τίτλος της δήλωσής μας και θα φανεί παρακάτω καθαρά:

Μέρος της Αριστεράς θεωρεί θετικό ή τοποθετείται αμυντικά σε σχέση με την λεγόμενη «καθολική ψηφοφορία» των φοιτητών. Δεν έσκυψαν πιο σοβαρά να δουν πού αποσκοπεί αυτή η διάταξη και τι κατάσταση θα δημιουργήσει σχετικά με τις εκλογές πρυτανικών αρχών μέσα στα ΑΕΙ-ΤΕΙ. Καθαρό προϊόν της αμερικανοποίησης, θα προωθήσει την αποπληροφόρηση, την παραπέρα παθητικοποίηση και την εισβολή της επιχειρηματικής πολιτικής πιο άμεσα, πιο δραστικά. Η «καθολική συμμετοχή» ηχεί εύηχα αλλά είναι πιο πίσω και πιο αντιδραστική από την ισχύουσα κομματικοποίηση. Σωστά το συντονιστικό των αγωνιζόμενων φοιτητών επισημαίνει σε ανακοίνωσή του για το ζήτημα τα ακόλουθα (που κανείς δεν πρόβαλε, ούτε καν έκανε αναφορά στην ύπαρξη αυτής της άποψης):

«Σε μία περίοδο που χτυπιούνται λυσσαλέα από την κυβέρνηση οι δημοκρατικές διαδικασίες του φοιτητικού κινήματος, οι γενικές συνελεύσεις, το άσυλο σαν εφαλτήριο αγώνων και χώρος ελεύθερης πολιτικής δράσης και διαλόγου, που ο πρότυπος εσωτερικός κανονισμός επιχειρεί να καταστείλει τους αγώνες με πειθαρχικά συμβούλια, παρουσιάζεται σαν «αποθέωση της δημοκρατίας» η καθολική ψηφοφορία στις πρυτανικές και προεδρικές εκλογές. Ο στόχος ωστόσο της συγκεκριμένης διάταξης είναι η ισχυροποίηση του εκάστοτε πρύτανη ή προέδρου να δρα αυθαίρετα προφασιζόμενος την ψήφισή του από το φοιτητικό σώμα, η ψήφισή του από το φοιτητικό σώμα που ουσιαστικά μειώνει την επίδραση της ψήφου των φοιτητών στο τελικό αποτέλεσμα, με υπέρ – εξουσίες και δυνατότητα εφαρμογής της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης. Ο μόνος τρόπος οι φοιτητές να έχουν λόγο στην εκπαιδευτική διαδικασία είναι μέσα από τη συμμετοχή τους στις γενικές συνελεύσεις, στις διαδικασίες και στην πάλη του φοιτητικού κινήματος. Η διαπλοκή (που κυρίαρχα οφείλεται στις καθεστωτικές δυνάμεις) όχι μόνο δεν αντιμετωπίζεται, αλλά εντείνεται με τις πελατειακές σχέσεις που θα δημιουργούνται ανάμεσα στον κάθε φοιτητή ατομικά και τον εκάστοτε πρύτανη, με τη διαμεσολάβηση πάντα των καθεστωτικών παρατάξεων. Σ´ αυτή την κατεύθυνση, το μπλοκάρισμα των πρυτανικών εκλογών μέσα από τις διαδικασίες του φοιτητικού κινήματος (συνελεύσεις, καταλήψεις, διαδηλώσεις), είναι βήμα για τη συνολική ανατροπή του νόμου»[i]

Μέσα σε ένα σκεπτικό «να μην πέσουμε στην παγίδα της κυβέρνησης που θέλει να μας στριμώξει και να μεταθέσει το ζήτημα του ΟΤΕ αλλά και της ουσίας του νόμου πλαίσιο σε ανώδυνα κανάλια» ο ΣΥΝ σε ανακοίνωσή του αναφέρει σχετικά με το θέμα της «καθολικής ψηφοφορίας»:

«Ο ΣΥΝ ξεκαθαρίζει ότι η καθολική ψηφοφορία αποτελεί πάγιο δημοκρατικό αίτημα της δικής μας αριστεράς, όταν εξασφαλίζονται οι όροι για την διεξαγωγή μιας πολιτικής διαδικασίας. Ο ΣΥΝ καλεί τις ζωντανές και μαχητικές δυνάμεις, που αγωνίζονται για αναβαθμισμένη δημόσια και δωρεάν τριτοβάθμια εκπαίδευση: α) να μην ακολουθήσουν την κυβέρνηση στο γήπεδο που αυτή θέλει, β) να προφυλαχθούν από στημένες επικοινωνιακές παγίδες και από ακραίες, άστοχες και αδιέξοδες πρακτικές που στη συνέχεια διογκώνει και αξιοποιεί η κυβέρνηση για να δυσφημίσει το φοιτητικό κίνημα και γ) να αναδείξουν το μείζον ζήτημα της οικονομικής ασφυξίας των πανεπιστημίων και τις τεράστιες ευθύνες της κυβέρνησης.»[ii]

Στη συνέχεια είχαμε μια πρωτοφανή επίθεση από εκφραστές της ανανεωτικής πτέρυγας του ΣΥΝ, μια εντελώς αντιφατική στάση πανεπιστημιακών του ΣΥΝ μέσα στην ΠΟΣΔΕΠ, την τοποθέτηση της ΑΡΣΗ, και επειδή δεν λείπει ο μαϊντανός από τη σαρακοστή, την επανεμφάνιση των περίφημων «1000» (που πάντα ήταν πολλοί λίγοι).

Πρώτος και καλύτερος ο Δ. Χατζησωκράτης έκανε δηλώσεις που δεν δικαιολογούνται και είναι δεύτερο περιστατικό μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα:

«Εμείς θέλουμε προοδευτική μεταρρύθμιση στα ΑΕΙ. Να βγει το δημόσιο Πανεπιστήμιο από την κρίση και να ενισχυθεί. Πάγια θέση της ανανεωτικής αριστεράς είναι η καθολική ψηφοφορία. Οι συμμετοχικές δημοκρατικές διαδικασίες. Γι’ αυτό και αποδοκιμάζουμε πρακτικές βίας και τυχοδιωκτισμούς, τις ακραίες και άστοχες ενέργειες που απειλούν να δυσφημίσουν το φοιτητικό κίνημα».[iii]

Η ΑΡιστερά ΣΗμερα(ΑΡΣΗ) σε ανακοίνωσή της αναφέρει:

«Μας ανησυχεί το γεγονός ότι η καθολική ψηφοφορία των φοιτητών, πάγιο προοδευτικό αίτημα, μπαίνει στη μέγγενη της τυφλής άρνησης. Κι αντί να τεθεί το ζήτημα της πραγματικής συμμετοχής των φοιτητών, προβάλλεται ως μείζων αντιστασιακή διεκδίκηση η ακατανόητη επιστροφή στο σύστημα των διορισμένων αντιπροσώπων. Μόνο το δημόσιο πανεπιστήμιο θα πληγεί αν οι εκλογικές διαδικασίες διαβρωθούν με πονηριές που θίγουν το κύρος των νέων οργάνων. Και θα πληγεί πολύ σοβαρά, με απρόβλεπτες συνέπειες, αν ακυρωθούν οι εκλογές με βίαιες ενέργειες, όπως η απαγωγή της κάλπης ή οι καταλήψεις.»[iv]

Από κοντά και η «Συντονιστική Επιτροπή της Πρωτοβουλίας για την αναβάθμιση του δημόσιου πανεπιστημίου», η γνωστή κίνηση των «1000» που την πέφτει χοντρά και χωρίς προσχήματα:

«Η επίθεση και η υπονόμευση κατά του δημόσιου πανεπιστημίου, στην οποία πρωτοστατούν μειοψηφικές ομάδες φοιτητών και ένα μέρος της ΠΟΣΔΕΠ, έχουν φτάσει πλέον σε καταστάσεις παροξυσμού και στην καταπάτηση των στοιχειωδών δημοκρατικών αναγκών».

Ανάμεσα σε άλλα, κατηγορούν την ΠΟΣΔΕΠ για «απίστευτες διαδικαστικές αυθαιρεσίες…»

Η άρνηση της καθολικής ψηφοφορίας, «αποτελεί την κορύφωση του παραλογισμού, αλλά και της μικροπολιτικής. Παρατάξεις που παίρνουν μόλις 5% ή 3% στις φοιτητικές εκλογές, καίνε και αρπάζουν κάλπες, κλειδώνουν πανεπιστημιακά κτίρια, επειδή η καθολική ψηφοφορία θα τις οδηγήσει σε περαιτέρω συρρίκνωση».[v]

Όπως διαπιστώνει ο καθένας το ύφος και η ποιότητα της επίθεσης ανοικτά στο φοιτητικό κίνημα και την ΠΟΣΔΕΠ, γίνεται με τρόπο που και ο γραμματέας του υπουργού Στυλιανίδη θα δίσταζε να κάνει. Στοχοποιεί τις παρατάξεις του «3 και του 5%», αλλά όχι τις παρατάξεις της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του ΚΚΕ. Αλήθεια οι ανήκοντες στην «πλουραλιστική» και «δημοκρατική» αριστερά πώς μπορούν να λοιδορούν το 3 και το 5%; Για ποιο λόγο τόση ανοχή στους απολογητές των νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων και υβριστές του φοιτητικού και πανεπιστημιακού κινήματος;

Η καθολική ψηφοφορία προς υπέρβαση της «διαπλοκής φοιτητικών παρατάξεων – πανεπιστημιακών διοικήσεων» ακούγεται δημοκρατική αλλαγή, αλλά δεν είναι. Οδηγεί στην απολιτική τοποθέτηση, στην αποσυνδικαλιστικοποίηση, είναι βήμα προς την αμερικανοποίηση της πανεπιστημιακής ζωής, πολλαπλασιάζει εξαρτήσεις και πιέσεις, διευρύνει και απλώνει τη διαπλοκή. Η καθολικότητα της ψηφοφορίας ποτέ δεν ήταν το όριο των διεκδικήσεων και των αγώνων του λαϊκού κινήματος και της αριστεράς. Ούτε στην κοινωνία, ούτε στα Πανεπιστήμια. Ειδικά σήμερα που συνδυάζεται με την ολόπλευρη υπονόμευση της δημόσιας εκπαίδευσης.

Η εικόνα που δίνει ο ΣΥΡΙΖΑ μέσα από αυτές της παρεμβάσεις είναι αμφίσημη και όχι καλή. Μάλιστα όταν πριν λίγες μέρες ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΝ, Νίκος Κωνσταντόπουλος ξαναλανσάρει την άποψη περί συνεργασίας ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ με εξεύρεση κοινής προγραμματικής συμφωνίας και πρωθυπουργό κοινής αποδοχής, χωρίς φυσικά να υπάρξει κάποια τοποθέτηση των οργάνων όταν, τόσο κατάφορα, προβάλλεται η κεντροαριστερή προοπτική – πρόταση που επανειλημμένα ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ξεκαθαρίσει ότι δεν αποτελεί πολιτική του.

Μάλλον όλα αυτά ρίχνουν νερό στο μύλο ενός ιδιότυπου εμφύλιου που μάλλον εκτυλίσσεται μέσα στον ΣΥΝ (με δικούς του «νόμους», με ειδικές «νομοτέλειες» και με ιδιαίτερη «επίλυση» και «κορύφωση») που όμως δεν μπορεί και δεν επιτρέπεται:

Α) Να υπάρχει ανοχή στην ανοικτή επίθεση που γίνεται σε κινηματικές λογικές, πρακτικές και εγκόλπωση των αστικών διαδόσεων και επιχειρημάτων συκοφάντησης του φκ και του συνδικαλιστικού κινήματος των πανεπιστημιακών.

Β) Να προβοκάρεται τόσο ασύστολα το φκ, οι διαδικασίες του αλλά και το εγχείρημα της Αριστερής Ενότητας και ακόμα να αφήνεται έκθετη η ν.ΣΥΝ από τέτοιες επιθέσεις.[vi]

Γ) Να βάλλεται τόσο χοντρά και συστηματικά η εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ είτε από τον εμφανιζόμενο ως διευθυντή – γραμματέα της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ είτε με διάφορες δηλώσεις και εμφανίσεις σαν αυτές που είχαμε και στο πρωτομαγιάτικο «τζαρτζάρισμα» με την υπόθεση του κουλουριού.

Δ) Να μην αλλάζει τίποτα στη δημόσια εικόνα που δίνει ο ΣΥΡΙΖΑ στα ΜΜΕ παρά τις αποφάσεις που έχουν παρθεί.

Η ΚΟΕ υπερασπίζεται δημόσια όλες τις κινητοποιήσεις του φκ και της ΠΟΣΔΕΠ για την κατάργηση του νόμου πλαίσιο, καταγγέλλει τη συκοφάντηση του φκ και της κινηματικής ριζοσπαστικής λογικής και πρακτικής, και θεωρεί ότι ο ιδιότυπος «εμφύλιος» μόνο ζημιά προκαλεί στη δημόσια εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ. Καλεί όλους του συντρόφους και συντρόφισσες να καταδικάσουν και να απομονώσουν πολιτικά τις δεξιές, διασπαστικές, συκοφαντικές στάσεις και συμπεριφορές και να απαιτήσουν καλύτερο συντονισμό, πιο τολμηρή ενωτική και αριστερή πολιτική, ώστε να γίνουν πράξη οι διακηρύξεις και να ανταποκριθούμε στο αίτημα της αλλαγής των πραγμάτων στην κοινωνία, στην πολιτική, στην αριστερά.

Όριο του ΣΥΡΙΖΑ είναι (πρέπει να είναι) οι ανάγκες και τα συμφέροντα του λαού, της νεολαίας, των φοιτητών, των πανεπιστημιακών δασκάλων, του κόσμου της εργασίας.

Η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα ηγεσία της ΓΣΕΕ βρήκε την αφορμή να ακυρώσει την πορεία της Πρωτομαγιάς για πρώτη φορά στη μεταπολίτευση. Απόφαση απαράδεκτη και προσχηματική που επιχείρησε να καλύψει την ελάχιστη συμμετοχή των δυνάμεων ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ στη συγκέντρωση.

Το πραγματικό πολιτικό ζήτημα ήταν και είναι άλλο: Η εντεινόμενη πίεση στον ΣΥΡΙΖΑ, και η επαναφορά του πολιτικού συσχετισμού στην ισορροπία της καλής περιόδου του δικομματισμού. Έτσι το κουλούρι πήρε άλλη διάσταση και παρουσιάστηκε περίπου ως βίαιη ενέργεια, ενώ χρεώθηκαν στον ΣΥΡΙΖΑ (ή στις συνιστώσες του) και τα αβγά και οι πασχαλιάτικες στρακαστρούκες…

Ξεπερνιέται λοιπόν ότι η αύξηση από 1/1/2008, σε καιρούς ακρίβειας και σκληρής λιτότητας είναι πραγματικά όση κοστίζει ένα κουλούρι (ενάμισι για την ακρίβεια), και ακόμη χειρότερα ξεπερνιέται η συμβολική σημασία της υπογραφής αυτών των αυξήσεων από τη συνδικαλιστική ηγεσία πριν καν στεγνώσει το μελάνι από την υπογραφή του αντιασφαλιστικού νόμου και εν μέσω της πρότασης μομφής.

Ξεπερνιέται δηλαδή η έμμεση αλλά σαφής δήλωση μιας αντιπολίτευσης που συμπολιτεύεται. Ξεπερνιέται και ο εμπαιγμός του προέδρου της ΓΣΕΕ και στελέχους του ΠΑΣΟΚ: «σπάσαμε την εισοδηματική πολιτική της κυβέρνησης»! Ξεπερνιέται και η αποστροφή νέων κυρίως εργαζομένων για το συνδικαλισμό και τις συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες. Ξεπερνιέται η εικόνα της μισοάδειας πλατείας. Ξεπερνιέται τελικά ότι όλα τα παραπάνω είναι που αφήνουν ανενόχλητη την κυβέρνηση.

Η ανατροπή της κυβερνητικής πολιτικής προϋποθέτει πραγματική πολιτική και κοινωνική αντιπολίτευση. Η καταγγελία της συναινετικής δικομματικής υπογραφής της ηγεσίας των συνδικάτων σε τέτοιες συμβάσεις φτώχειας, είναι απαραίτητη, ακριβώς για να υπάρχει αντιπολίτευση στην κυβέρνηση Καραμανλή.

Η ενότητα στο εργατικό κίνημα υπάρχει στο βαθμό που αντιπαρατίθεται στα εργοδοτικά συμφέροντα. Και η ενότητα στην αντιπολίτευση υπάρχει στο βαθμό που είναι πραγματική αντιπολίτευση για μια άλλη πορεία για το λαό και τον τόπο και όχι δικομματική εναλλαγή με την αριστερά υπάκουη και συμπληρωματική δύναμη.

Υ.Γ. Τα φαντάσματα του παρελθόντος επέστρεψαν με τις διαρροές και τις δηλώσεις εχθρών και φίλων για «σταλινικές συνιστώσες». Τόσο περιορισμένο λεξιλόγιο; Τόσος ξύλινος λόγος; Η αλήθεια είναι ότι μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει μια μεγάλη συμπαράταξη διαφορετικών αριστερών κομμάτων και οργανώσεων. Κάποιες από αυτές αντιστέκονται στα όρια της συνήθους πολιτικής νωχελικότητας. Ο στόχος όμως είναι κοινός και αφορά την ανατροπή του νεοφιλελεύθερου μονόδρομου.

Χρίστος Κατσούλας, μέλος της γραμματείας της ΚΟΕ

Τίθενται λοιπόν τα ακόλουθα ζητήματα:

Ποιος εξουσιοδοτεί και πώς κάθε ένα μέλος του ΣΥΝ να μιλά εξ ονόματος του ΣΥΡΙΖΑ και να λέει τις δικές του απόψεις, που είναι αντίθετες με τις απόψεις του ΣΥΡΙΖΑ.

Η απόφαση της Πανελλαδικής Σύσκεψης για δημιουργία γραφείου τύπου και εκπροσώπου τύπου του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να εφαρμοστεί εδώ και τώρα γιατί δεν είναι η μοναδική περίπτωση.

Η γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ είναι απαραίτητο να εκδώσει ανακοίνωση που να διευκρινίζει την άποψη του ΣΥΡΙΖΑ, να σταλεί στην εκπομπή Πρώτη Γραμμή και να δημοσιευτεί στο τύπο της Αριστεράς (Αυγή, Εποχή, Αριστερά! κλπ)

Η πρόταση της ΚΟΕ είναι ότι απαιτείται μέχρι τέλους του 2008 να γίνει πανελλαδική θεματική σύσκεψη με θέμα “θέσεις για την ΕΕ” ενόψει ευρωεκλογών όπου να αναλυθούν – συγκεκριμενοποιηθούν και να βαθύνουν οι κατευθύνσεις μας και η γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ για το ζήτημα αυτό.

Επί της ουσίας όσων υποστήριξε ο Δ. Χατζησωκράτης για την ΕΕ και είναι σε κατάφορη αντίθεση με τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ θυμίζουμε τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ: Στην διακήρυξη του Ιουνίου 2007 υπάρχει ολόκληρο κεφάλαιο με τίτλο “Όχι στην Ευρώπη του πολέμου, του νεοφιλελευθερισμού, του ρατσισμού, όχι στην Ευρώπη φρούριο” και εκεί αναφέρονται μεταξύ άλλων και τα ακόλουθα:

“Ταυτόχρονα, η Ε.Ε. συγκροτείται ταχύτατα σε έναν ιμπεριαλιστικό πόλο που διεκδικεί ρόλο και οφέλη από τη Νέα Τάξη Πραγμάτων στον κόσμο. Έχει ήδη νομιμοποιήσει μια σειρά πολέμους και επεμβάσεις (Βαλκάνια, Κόσσοβο, Ιράκ, Παλαιστίνη Λίβανος κλπ), συμμετέχει ως δήθεν ειρηνευτική δύναμη και μετέχει ενεργά στον πόλεμο κατά της “τρομοκρατίας”. Με πρόσχημα το ενδιαφέρον για τον αλβανικό πληθυσμό του Κόσσοβου, προωθεί και πάλι σχέδια διαμελισμού και επαναχάραξης των συνόρων στην πρώην Γιουγκοσλαβία, φέρνοντας στην επικαιρότητα τον εφιάλτη του πολέμου στα Βαλκάνια.

Αυτή δεν είναι η Ευρώπη που οραματίζονται οι λαοί. Είμαστε αντίθετοι σ’ αυτή την Ευρώπη.

Δικό μας όραμα είναι η Ευρώπη της δημοκρατίας, της λαϊκής ευημερίας, των δικαιωμάτων και ελευθεριών για όλους. Η Ευρώπη της ειρήνης, της αλληλεγγύης, της οικολογικά βιώσιμης ανάπτυξης, του φεμινισμού, της ελευθερίας, της προόδου και του σοσιαλισμού.”

“Προτεραιότητα πρέπει να δοθεί:

ενάντια στην ΟΝΕ και τις συνέπειες των πολιτικών που τη συνοδεύουν σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων, στον αγώνα για την ειρήνη, τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα, την αναδιανομή του πλούτου, τις ιδιωτικοποιήσεις, τα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα, το δικαίωμα στην εργασία, την προστασία του περιβάλλοντος, την αλληλεγγύη στον τρίτο κόσμο.

στον αγώνα κατά του εθνικισμού και του ρατσισμού, για την κοινωνική ένταξη των μεταναστών και των κοινωνικά αποκλεισμένων.

ενάντια στην “πολιτική ασφάλειας”, στις συμφωνίες Σένγκεν και Ευρωπόλ.

ενάντια στην πολιτική της στρατιωτικοποίησης της Ε.Ε., τη δημιουργία Ευρωστρατού και τις σχέσεις Ε.Ε.-ΝΑΤΟ.

στην απόκρουση της απόπειρας επαναφοράς της συνταγματικής θεσμοθέτησης του νεοφιλελευθερισμού.”

Σε αναμονή αποφάσεων σχετικά με τα θέματα αυτά.

Αυτό είναι το ερώτημα που η ίδια η πραγματικότητα βάζει. Αυτό είναι το ερώτημα, αν δεν θέλουμε απλά να διαχειριστούμε το ελπιδοφόρο παρόν, αλλά να ορίσουμε μια άλλη πορεία για το λαό και τον τόπο στο μέλλον.

Φίλοι και σύντροφοι,

η ΚΟΕ στις αρχές της δεκαετίας τοποθέτησε μια πολιτική γραμμή που κωδικά την συνοψίσαμε στη φράση «να αλλάξουν τα πράγματα στη χώρα, στην κοινωνία, στην αριστερά». Μάλιστα είπαμε τότε ότι προϋπόθεση για να αλλάξουν τα πράγματα στη χώρα και στην κοινωνία, είναι να αλλάξουν τα πράγματα στην αριστερά.

Ο καιρός και η εξέλιξη των πραγμάτων επιβεβαίωσε πως είναι δυνατόν να αλλάξουν τα πράγματα στην αριστερά, και κατά έναν τρόπο αλλάξαν τα πράγματα, και τον τόνο για αυτή την αλλαγή τον έδωσε η συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ και η αριστερή στροφή σε ένα ενωτικό, ριζοσπαστικό εγχείρημα που ξεπέρασε μια δογματική και περιχαρακωμένη αντίληψη, αλλά ξεπέρασε ακόμα μια αντίληψη που διαρκώς έφερνε μέσα στην αριστερά τον κυβερνητισμό, την κεντροαριστερά, την αστική πολιτική. Ο ΣΥΡΙΖΑ ξεπέρασε αυτές τις αντιλήψεις.

Η ίδια η εξέλιξη, απέδειξε ακόμα ότι αν αλλάξουν τα πράγματα στην αριστερά, είναι δυνατόν να αλλάξουν ή να φανούν ρεαλιστικές οι πιθανότητες να αλλάξουν τα πράγματα στη χώρα και στην κοινωνία. Και ότι ακριβώς για να υπάρξει μια άλλη κατάσταση στη χώρα και στην κοινωνία πρέπει να τροποποιηθούν τα πράγματα στην αριστερά.

Κατά έναν τρόπο, στις εκλογές του 2004, συναντήθηκε η πολιτική γραμμή του να αλλάξουν τα πράγματα στην αριστερά, με τις υπαρκτές εκλογικές ανάγκες για την υπέρβαση του 3%, που σωστά υπενθύμισε χθες ο σύντροφος Αλέκος Αλαβάνος.

Και έτσι συγκροτήθηκε ένα δύσκολο και ελπιδοφόρο εγχείρημα υπό δοκιμή, που προς το παρόν πετυχαίνει, ταράζει τα νερά, αποτελεί μια σημαντική αναφορά για όσους αγωνίζονται.

Σήμερα το προεκλογικό σύνθημα του ΣΥΡΙΖΑ «να αλλάξουμε το τοπίο» είναι πιο ρεαλιστικό από ποτέ. Εξακολουθεί να είναι προϋπόθεση για αυτό οι μεγάλες αλλαγές στην αριστερά. Ας μιλήσουμε για αυτές.

Το ερώτημα που απασχολεί την ΚΟΕ είναι πώς μπορούμε να φτάσουμε σε μια μεγάλη και επικίνδυνη για το σύστημα αριστερά. Ποιες είναι οι προϋποθέσεις για μια μεγάλη και επικίνδυνη αριστερά. Ποια είναι τα πολιτικά προαπαιτούμενα.

Σήμερα, έχει τεράστια σημασία ο χρόνος. Να σεβαστούμε τον χρόνο. Να μην χάσουμε τις τεράστιες ευκαιρίες που στη σημερινή συγκυρία δημιουργούνται για την αριστερά.

Αλλά και να μην παίξουμε φίλοι και σύντροφοι την απάντησή μας στα ζάρια.

Να προβληματιστούμε λοιπόν σοβαρά για το ποια είναι τα πολιτικά προαπαιτούμενα για μια μεγάλη Αριστερά:

Το πρώτο πολιτικό προαπαιτούμενο:

Να αποτελέσει η αριστερά την καρδιά και το μυαλό, τον πυροδότη και τον συνειδητό οργανωτή αγώνων, κινημάτων, μεγάλων κοινωνικών συγκρούσεων. Η Αριστερά ήταν και θα είναι το μεγάλο κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο της εργατικής τάξης.

Η Αριστερά ή θα είναι στραμμένη προς τους εργαζόμενους, θα αγωνιά να εκφραστούν και να οργανωθούν οι εργαζόμενοι, θα παίρνει διαρκώς έμπρακτη θέση στη μεριά των εργαζόμενων και ενάντια στο κεφάλαιο ή απλά δεν θα είναι Αριστερά.

Και εδώ τα λόγια είναι δευτερεύοντα μπροστά στην πράξη. Οι διακηρύξεις είναι δευτερεύουσες μπροστά στις πραγματικές προσπάθειες. Η «επικοινωνιακή πολιτική» είναι δευτερεύουσα μπροστά στην πραγματική επικοινωνία με τους εργαζόμενους. Η εικόνα είναι δευτερεύουσα μπροστά στην πολιτική πρωτοβουλία αλλαγής των συσχετισμών.

Είναι ένα πράγμα να υποστηρίζεις τα κινήματα και τους αγώνες, να υποστηρίζεις και να υιοθετείς τα αιτήματά τους, να φέρνεις τα κινήματα στην κεντρική πολιτική σκηνή, να επιχειρείς να εκφράσεις πολιτικά τα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας.

Και είναι κάτι άλλο, διαφορετικό και πολύ πιο χρήσιμο να αποτελείς τον πυροδότη και τον οργανωτή. Να δουλέψεις και να πασχίσεις για να υπάρχουν κινήματα και πολιτικές συγκρούσεις με τον νεοφιλελευθερισμό.

Χρειαζόμαστε να κάνουμε σαν αριστερά αυτή την τομή. Από τη χθεσινή κατάσταση να περάσουμε στην αυριανή κατάσταση. Αυτό είναι προϋπόθεση.

Θέλουμε μια Αριστερά που δεν θα ονειρεύεται την εξουσία μέσα από την αύξηση των ποσοστών της αλλά θα παλεύει να έρθουν οι εργαζόμενοι στην εξουσία μέσα από την ενίσχυση των αγώνων και των κινημάτων. Αυτή η αριστερά θα χαίρεται που μεγαλώνει η δύναμή της, όχι γιατί θα εκλέξει περισσότερους βουλευτές, αλλά γιατί έτσι θα υπηρετήσει καλύτερα τους καταπιεσμένους τους χωρίς φωνή, τους από κάτω, θα είναι πιο χρήσιμη σε αυτούς.

Από αυτή την άποψη την αντίφαση ανάμεσα στην αριστερά που αυξάνει τα ποσοστά της και στον νεοφιλελευθερισμό που προελαύνει, πρέπει επειγόντως να την αναγνωρίσουμε και να πασχίσουμε να την ανατρέψουμε.

Σήμερα, υπάρχουν οι όροι για μια ήττα της κυβέρνησης Καραμανλή με το αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο που καταθέτει;

Αν η πολιτική μας κατεύθυνση είναι αγώνας για την τιμή των όπλων, μια μάχη με αξιοπρέπεια όπως λέγεται, και που θα εξαργυρωθεί πολιτικά αύριο μεθαύριο σε κάποιες ποσοστιαίες μονάδες παραπάνω, τότε όχι.

Αν η πολιτική μας κατεύθυνση είναι να αναγνωρίσουμε την κατάσταση οργής και αναταραχής, να οξύνουμε την κρίση του δικομματισμού, να προκαλέσουμε μεγαλύτερη όξυνση, κρίση, αποσταθεροποίηση του νεοφιλελευθερισμού, τότε μόνο η αριστερά δικαιολογεί και την ύπαρξή της και τον εαυτό της.

Το δεύτερο πολιτικό προαπαιτούμενο:

Να συγκροτούμε σαν αριστερά ένα δικό μας σχέδιο, ένα δικό μας όραμα, μια δικιά μας πολιτική, έναν δικό μας πολιτισμό. Δεν είναι το ίδιο πράγμα η αριστερά με τη δεξιά. Δεν είναι διαχειριστής η αριστερά σε ότι παράγει ο καπιταλισμός. Είναι ανταγωνιστική και αντιθετική η σχέση σε όλα τα επίπεδα. Δεν είμαστε ίδιο πράγματα με τα αστικά κόμματα, και όπου απλά έχουμε ένα άλλο πρόγραμμα, και κάποιες άλλες πολιτικές προτάσεις.

Δεν συγκρίνουμε τα προγράμματά μας με αυτά των άλλων κομμάτων στα πλαίσια του εφικτού (που συνήθως εφικτό ορίζεται αυτό που θεωρεί ωφέλιμο η άρχουσα τάξη).

Δεν είναι το ίδιο να πάρει την εξουσία η αριστερά με το να πάρει την εξουσία ένα κόμμα μιας νεοφιλελεύθερης ή σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης του συστήματος.

Είναι άλλες οι αλλαγές, οι ανατροπές, οι κατακτήσεις, είναι άλλης κλίμακας και κυρίως άλλης ποιότητας οι αλλαγές στους συσχετισμούς που αποτελούν προϋπόθεση για την εξουσία.

Δεν έχει νόημα μια αριστερά που δεν θέλει να υλοποιήσει τις ιδέες της. Αλλά και δεν έχει νόημα μια αριστερά που δεν ξεκαθαρίζει ποιες ακριβώς ιδέες, ποιο ακριβώς πρόγραμμα και ποια ακριβώς εξουσία.

Τον δρόμο θα τον ανοίξουμε περπατώντας. Αλλά να αποφασίσουμε πρώτα, προς τα πού θα περπατήσουμε.

Αν πριν 4 χρόνια απαραίτητος όρος ήταν η ενότητα στη δράση της αριστεράς, σήμερα ποιος είναι ο απαραίτητος όρος;

Είναι να μιλήσουμε για το ποιες αλλαγές χρειάζεται η χώρα και η κοινωνία. Να ορίσουμε την αριστερά όχι μόνο με βάση τις ανάγκες κοινής δράσης και την έκκληση να ενωθούμε, αλλά πολύ περισσότερο με βάση το πρόγραμμα και τα περιεχόμενα. Αυτό αποτελεί ένα ποιοτικό άλμα σε σχέση με το χθες.

Χρειαζόμαστε επομένως λιγότερη αμφισημία. Και χρειαζόμαστε να ορίσουμε την αριστερά με έναν διπλό τρόπο: Ανταγωνιστική αριστερά και δημιουργική αριστερά.

Ανταγωνιστική αριστερά σημαίνει αριστερά αντικαπιταλιστική. Άρα δεν πάμε όπως το ΠΑΣΟΚ του 70. Σημαίνει ακόμη μια εφόλης της ύλης αντιπολίτευση.

Δημιουργική αριστερά σημαίνει να ενώνει τον εργαζόμενο κόσμο σε μια προοπτική. Και εδώ χρειάζεται λιγότερη αμφισημία. Να υπερασπίσουμε το δημόσιο χώρο, αλλά το όνειρο της αριστεράς δεν σταματάει στην υπεράσπιση του δημόσιου χώρου, πηγαίνει να σπάσει τα όρια αυτής της κοινωνίας. Πηγαίνει να υλοποιήσει τον κοινωνικό μετασχηματισμό, την κοινωνική αλλαγή, τον σοσιαλισμό. Έτσι αντιλαμβάνεται η ΚΟΕ την αριστερά.

Ας προβληματιστούμε πολύ για το σοσιαλισμό του 21^ου αιώνα. Ας αναλύσουμε πολύ τι σημαίνει σοσιαλισμός με ελευθερία και δημοκρατία. Φτάνει να είναι σοσιαλισμός και όχι καπιταλισμός. Και αυτό να ορίζει ότι τα σύνορα και τα όρια της πολιτικής μας παρέμβασης είναι πιο μακριά από αυτά που μας υποδεικνύουν εχθροί και φίλοι.

Μπορούμε να έχουμε επιτυχημένη τακτική. Οφείλουμε όμως να ορίσουμε και τη στρατηγική. Αλλιώς η τακτική από μόνη της μπορεί να πάει το καράβι σε πολλές και διαφορετικές κατευθύνσεις.

Φίλοι και σύντροφοι, όλα αυτά είναι απαραίτητα αν θέλουμε πιο επιθετικά να ορίσουμε το ρόλο της αριστεράς στην Ελλάδα σήμερα. Αν θέλουμε να μην εξανεμιστεί το θετικό κεφάλαιο που έχει συσσωρευτεί. Αν θέλουμε να μην νανουριζόμαστε ότι τα πράγματα είναι περίπατος στο βαθμό που επιμένουμε να είμαστε έξω από το πολιτικό σύστημα του νεοφιλελευθερισμού και του καπιταλισμού.

Το να αντιληφθούμε το μέγεθος των ανατροπών που απαιτούνται, σημαίνει να φοβηθούμε; Σημαίνει να λιποψυχήσουμε; Να υποχωρήσουμε; Να πούμε ως εδώ πάμε καλά και να κάνουμε στάση; Να πούμε ότι μας αρκεί η σημερινή δυναμική;

Όχι, πιστεύουμε ότι απαιτείται ένταση και επιτάχυνση. Ακόμη πιο τολμηρά, ακόμη πιο μαζικά. Αποσαφηνίζοντας, ξεκαθαρίζοντας με ποιους θα πάμε και ποιους θα αφήσουμε. Συγκροτώντας συνείδηση και περιεχόμενα. Και μετατρέποντας τη σημερινή περισσότερο ή λιγότερο εύθραυστη δυναμική, σε πραγματική αλλαγή των κοινωνικών, πολιτικών, ιδεολογικών συσχετισμών.

Το τρίτο πολιτικό προαπαιτούμενο:

Χρειαζόμαστε μια λειτουργία που να συγκροτεί απόψεις, να μπορεί να οργανώνει το λαό, να βαθαίνει συμφωνίες. Από αυτή την άποψη καλοδεχούμενη η κριτική και η αντιπαράθεση. Καλοδεχούμενη και η αναγνώριση διαφορετικών διαδρομών.

Αλήθεια όμως, σήμερα, η αριστερά στις αρχές του 21ου αιώνα θα αυτοφυλακιστεί στα υλικά του 20ου αιώνα; Θα μιλήσουμε για μια νέα αριστερά με τους όρους των αριστερών ρευμάτων του 30, του 50, του 60 ή του 80; Ρομαντική και ίσως κάπου και κάπως χρήσιμη η αναφορά σε μια ανανεωτική ή σε μια μαοϊκή ή σε μια όποια άλλη αριστερά. Αλλά σήμερα αυτή η αναφορά προσδιορίζει τις αναγκαίες ανατροπές, τα αναγκαία βήματα, τους αποφασιστικούς κρίκους που πρέπει να πιάσουμε;

Τι σημαίνει σήμερα μια λειτουργία που να βαθαίνει περιεχόμενα και να συγκροτεί απόψεις; Αν η αντιπαράθεση πριν τη σύσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και μέσα σε αυτή -για κάποιους- είναι η έννοια του μέλους του ΣΥΡΙΖΑ, λέμε ότι η αντιπαράθεση θα πρέπει να είναι αν ο ΣΥΡΙΖΑ συγκροτείται από πάνω ως κάτω ή όχι.

Αν για κάποιους η αντιπαράθεση είναι αν ο ΣΥΡΙΖΑ μετατρέπεται σε κόμμα, απερίφραστα λέμε ότι η αντιπαράθεση είναι προσχηματική για να αποφευχθεί η πραγματική συζήτηση στην πραγματική πρόκληση:

Ο ΣΥΡΙΖΑ συγκροτείται σαν μια πολιτική συμμαχία ή σαν εκλογική ομπρέλα; Ποιος και γιατί θα ανοίγει ή θα κλείνει την ομπρέλα; Ποιος θα την κρατάει; Απερίφραστα λέμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κινδυνεύει να παραμείνει μια απλή εκλογική συμμαχία, μια απλή εκλογική ταμπέλα. Όχι γιατί θα διαψεύσει τις ελπίδες του κόσμου της αριστεράς. Αλλά γιατί θα

Στην πράξη και όχι στα λόγια πού και πώς παράγεται η πολιτική γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ; Από πού και πώς θα διαμορφώνεται η πολιτική φυσιογνωμία; Πού και πώς ορίζεται η πολιτική ατζέντα που βάζει ο ΣΥΡΙΖΑ;

Αν θέλουμε να αποφύγουμε αυτή τη συζήτηση, συζήτηση που είναι επίπονη, συζήτηση που απαιτεί τεράστιες ανατροπές στον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ, συζήτηση που οδηγεί σε εκχώρηση πραγματικών και όχι τεχνικών αρμοδιοτήτων στον ΣΥΡΙΖΑ, αν θέλουμε λοιπόν να αποφύγουμε αυτή τη συζήτηση, ας το δηλώσουμε ανοικτά, χωρίς να σκιαμαχούμε με ανύπαρκτες τοποθετήσεις για τάχα μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε κόμμα.

Γιατί τα προβλήματα δεν τα δημιουργούν οι παραλυτικές ισορροπίες ή οι στρατηγοί χωρίς στρατό, αλλά οι στρατηγοί που νομίζουν ότι είναι στρατηγοί, αλλά στην ουσία δεν παίζουν κανένα ρόλο στην μάχη που διεξάγεται, διότι η τακτική και η στρατηγική της μάχης καθορίζεται αλλού.

Κλείνοντας 3 πρακτικές προτάσεις:

Δημιουργία Γραφείου Τύπου και ορισμό εκπρόσωπου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ

Τοπικές επιτροπές ΣΥΡΙΖΑ με ανοικτή, περιοδική λειτουργία

Γραμματεία με ευθύνες και αρμοδιότητες, που καθορίζει και διαμορφώνει πραγματικά τον πολιτικό λόγο του ΣΥΡΙΖΑ.

Εκ μέρους της ΚΟΕ, Χρίστος Κατσούλας

Η Πανελλαδική Σύσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ διεξάγεται τη στιγμή που η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας επιτίθεται, με το νομοσχέδιο κατεδάφισης της κοινωνικής ασφάλισης, προκλητικά και κατά μέτωπο στον εργαζόμενο λαό. Με θράσος ετοιμάζονται οι 152, πιθανά και χωρίς να έχουν διαβάσει το έκτρωμα, να σηκώσουν το χέρι τους και να χειροτερεύσουν από τη μια στιγμή στην άλλη τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων, τη στιγμή που η κοινωνία, η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου, το σύνολο των εργαζόμενων στρωμάτων και των οργανώσεων των εργαζομένων απορρίπτει το νομοσχέδιό τους. Αποδεικνύουν και με τη βούλα πλέον ότι αποτελούν κυβέρνηση κοινωνικής μειοψηφίας, επικίνδυνη για το λαό και τον τόπο. Μάλλον σε αυτή την κυβέρνηση και όχι σε εκείνη της Π.Γ.Δ.Μ. αξίζει η διπλή ονομασία: «Κυβέρνηση θράσους και τσαμπουκά» στο εσωτερικό – «κυβέρνηση υποταγής» έξω απέναντι στους Αμερικάνους και το ΝΑΤΟ.

Κατάσταση αναταραχής και οργής επικρατεί σε όλο τον κόσμο της εργασίας, ανεξάρτητα από πολιτικές και κομματικές προτιμήσεις. Οι εργαζόμενοι δεν έχουν πλέον εμπιστοσύνη στο δικομματισμό. Δεν περιμένουν κάποια νέα κυβέρνηση που θα αντιστρέψει την κατάσταση και θα καταργήσει τους νόμους της σημερινής. Δεν περιμένουν ότι θα μπει τέρμα στη χειροτέρευση της ζωής τους αν δεν κινητοποιηθούν οι ίδιοι. Κλάδοι βρίσκονται σε κινητοποίηση με διάρκεια και ένταση. Στο σύνολο των χώρων που δουλεύει και ζει ο κόσμος είναι φανερή η δυσαρέσκεια και η οργή. Εκατοντάδες χιλιάδες ετοιμάζονται να πλημμυρίσουν όλες τις πόλεις της χώρας στις 19 του Μάρτη.

Οι ηγεσίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ και το μεγαλύτερο κομμάτι των συνδικαλιστικών ηγεσιών δεν έχουν προετοιμάσει καμιά σοβαρή αντιπαράθεση με την κυβέρνηση όλο το τελευταίο διάστημα, απουσιάζουν από τους χώρους δουλειάς, δεν προώθησαν την ενότητα των εργαζομένων αλλά τον κατακερματισμό και τις συντεχνιακές λογικές, αγνοούν τους νέους εργαζόμενους, δε βλέπουν καν τη μεγάλη μάζα των άγρια εκμεταλλευόμενων, των «χωρίς δικαιώματα», των ασυνδικάλιστων, των ανασφάλιστων, της γενιάς των 400 και των 600 ευρώ. Κάνουν μόνο ότι είναι απολύτως απαραίτητο για να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους, το μισθό τους και τη θέση τους ως «κοινωνικοί εταίροι». Και σήμερα μουρμουράνε -δυστυχώς ακόμα και συνδικαλιστές της Αριστεράς- για τη «μάχη που πρέπει να δοθεί με αξιοπρέπεια και ας χάσουμε»…

Κι όμως. Από παντού η πραγματικότητα βοά: Υπάρχουν όροι για νίκη των εργαζομένων και της κοινωνίας. Για ήττα της κυβέρνησης και της κοινωνικής μειοψηφίας. Είναι αδύναμοι. Έχουν μέσα και μηχανισμούς, έχουν τη δύναμη της εικόνας και του χρήματος αλλά είναι απονομιμοποιημένοι και ξεφτιλισμένοι στα μάτια της πλειοψηφίας. Η εικόνα του Καραμανλή και των μεταρρυθμίσεων είναι ραγισμένη και μπορεί να σπάσει οριστικά. Οι εργαζόμενοι έχουν διάθεση να αγωνιστούν, καταλαβαίνουν ότι αυτά που χάνουν αυτοί και τα παιδιά τους είναι πάρα πολλά για να φοβηθούν να κινητοποιηθούν, να απεργήσουν, να φωνάξουν. Οι αυταπάτες όλο και χάνουν την υλική τους βάση και παύουν να αποτελούν ανασχετικό παράγοντα. Και το γενικό πολιτικό κλίμα ευνοεί τους αγώνες και τα κινήματα. Αυτοί είναι όροι νίκης παρά την τεράστια απουσία σχεδίου και οργάνωσης μιας συνδικαλιστικής και πολιτικής αντιπολίτευσης.

Η Αριστερά ήταν και θα είναι το μεγάλο κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο της εργατικής τάξης. Η Αριστερά ή θα είναι στραμένη προς τους εργαζόμενους, θα αγωνιά να εκφραστούν και να οργανωθούν οι εργαζόμενοι, θα παίρνει διαρκώς έμπρακτη θέση στη μεριά των εργαζόμενων και ενάντια στο κεφάλαιο ή απλά δεν θα είναι Αριστερά. Οι διακηρύξεις και τα λόγια είναι δευτερεύοντα μπροστά στην πράξη. Η «επικοινωνία» είναι δευτερεύουσα μπροστά στην πραγματική επικοινωνία με τους εργαζόμενους. Η εικόνα είναι δευτερεύουσα μπροστά στην πολιτική πρωτοβουλία αλλαγής των συσχετισμών. Είναι ώρα σύγκρουσης για μια Αριστερά που θέλει να είναι χρήσιμη στους εργαζόμενους και το λαό. Για μια Αριστερά που δεν ονειρεύεται την εξουσία μέσα από την αύξηση των ποσοστών της αλλά τους εργαζόμενους στην εξουσία μέσα από την ενίσχυση των αγώνων και των κινημάτων. Για μια Αριστερά που χαίρεται να μεγαλώνει η δύναμή της γιατί έτσι θα υπηρετήσει καλύτερα τους καταπιεσμένους, τους χωρίς φωνή, τους από κάτω, θα είναι πιο χρήσιμη σε αυτούς.

Με αυτή τη λογική, έχουμε χρέος ως ΣΥΡΙΖΑ να εντείνουμε τις δραστηριότητές μας. Κινούμαστε ήδη στην κατεύθυνση υποστήριξης του αγώνα των εργαζομένων, στην κατεύθυνση της ήττας της κυβέρνησης και πρέπει να συνεχίσουμε με πολιτικές πρωτοβουλίες σε αυτή την κατεύθυνση. Το «πάρτε το πίσω ή φύγετε» του σ. Αλαβάνου δίνει τον τόνο και μπορούμε να βοηθήσουμε να γίνει πράξη. Να υποστηρίξουμε χωρίς όρους και περιστροφές τις κινητοποιήσεις όλων των κλάδων που αγωνίζονται. Να ξεσκίσουμε τα επιχειρήματα που αναπαράγουν τα παπαγαλάκια της κυβέρνησης για την «κοινωνική ευαισθησία» που δήθεν θα επέβαλε το σταμάτημα των αγώνων. Ναι, οι διακόπτες της ΔΕΗ πρέπει να κατέβουν γιατί το μεγαλύτερο σκοτάδι είναι αυτό στο οποίο θέλει να βυθίσει τους εργαζόμενους και τη χώρα ο νεοφιλελευθερισμός. Ναι, όλα τα σκουπίδια ανήκουν και πρέπει να αποσταλούν όχι μόνο στις δυνάμεις της καταστολής και της βίας αλλά και μέσα στο μέγαρο Μαξίμου: Θα είναι ότι πιο καθαρό θα έχει να επιδείξει ο πρωθυπουργός και το περιβάλλον του. Ναι, ας κλείσει το χρηματιστήριο ακόμα και για όσα χρόνια έκλεισε χιλιάδες σπίτια ρουφώντας τις οικονομίες του κόσμου. Άνευ όρων υποστήριξη κάθε μορφής αγώνα που επιλέγουν οι εργαζόμενοι. Κοινωνική ευαισθησία είναι σήμερα κάθε πράξη που πονάει την κυβέρνηση και την πολιτική της. Στις 19 του Μάρτη να βουλιάξουν όλες οι πόλεις και η πρωτεύουσα από τεράστιες μαχητικές διαδηλώσεις των εργαζομένων. Να συνεχίσουμε και μετά τις 19 Μάρτη με βασικά συνθήματα «Δεν θα περάσει. Όλοι στους δρόμους. Το νομοσχέδιό σας είναι για τα σκουπίδια». Κάλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ καθημερινά, παντού, με όλα τα μέσα και με ενωτικές προτάσεις δράσης για κλιμάκωση του αγώνα μέχρι τη νίκη.

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΔΡΑΣΗΣ

Δευτέρα 17 και Τρίτη 18 Μάρτη: Κάλεσμα με αφισοκόλληση και αναγραφή συνθημάτων: «ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ» παντού, σε όλες τις πόλεις, τις γειτονιές, τους χώρους δουλειάς.

Τρίτη 18 Μάρτη: Ολονυχτία έξω από τη Βουλή και περικύκλωση της Βουλής

Τετάρτη 19 Μάρτη: Όλοι στην απεργία και τις διαδηλώσεις

Πέμπτη 20 Μάρτη: Πορείες στους δρόμους όλων των συνοικιών.

Παρασκευή 21 Μάρτη: Συναυλίες στην Αθήνα, την Πάτρα, τη Θεσσαλονίκη, το Ηράκλειο, τη Λάρισα.

Νέα πανελλαδική απεργία την άλλη βδομάδα.